Διάλογοι και κάποιες φορές μονόλογοι ενός τετράχρονου και κάτι...

Η μικρή είναι πια 4,5 ετών και η γλωσσίτσα της δε σταματά όλη μέρα.

-Μαμά, γιατί είμαι τόσο παιχνιδιάρα; (έχει ακούσει το μπαμπά της να την αποκαλεί έτσι) και απαντά μόνη της: - Γιατί θέλω να έχω όλα τα παιχνίδια που υπάρχουν.

Με ακούει που μιλάω με την αδελφή της και της εξηγήσω πως πρέπει να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε για να τους πετύχουμε. Μπαίνει λοιπόν στο δωμάτιο και με ύφος δασκάλας της λέει:

-Λοιπόν, αν δε διαβάζεις δε θα μορφωθείς και δε θα πετύχεις κανένα στόχο στη ζωή σου.

Την κοιτάζουμε και οι δύο έκπληκτες γιατί μας αιφνιδίασε με την παρουσία της και με αυτό που είπε και μετά γυρίζει σε 'μενα και συνεχίζει:-Τί με κοιτάς βρε μαμά, λέω κάτι λάθος;

Στο σχολείο της μεγάλης ετοιμάζονται για το αποκριάτικο πάρτυ, στο οποίο μπορούν να ντυθούν και οι γονείς;-Μαμά, σκέφτηκα τι θα ντυθείτε στο πάρτυ του σχολείου.

-Αλήθεια για πες μου;

-Εσύ σύμβουλος αγρότων και ο μπαμπάς κλόουν. (δεν ξέρω τι είναι πιο αστείο, ο τρόπος που τόνισε τη λέξη, το ότι το έκανα εικόνα στο μυαλό μου και γέλαγα μέχρι δακρύων ή το ότι το παιδί μου έχει καταλάβει ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι επιπέδου αποκριάτικου πάρτυ;).

Τέσσερα και κάτι ...

via pinterest

Τεσσάρων ετών και 8 ημερών επισήμως από τις 17 Σεπτεμβρίου το μικρό μου λουκουμάκι. Ατίθασο, ζωηρό, πολύ χαϊδεμένο και απίστευτα τρυφερό. `Εκλεισε τα τέσσερα και το στοματάκι της δε σταματάει να τραγουδά και να λέει ιστορίες ( τις περισσότερες φορές φανταστικές) όλη την ημέρα, non-stop.
`Εχει αδυναμία στο μπαμπά της και όταν έρχεται από τη δουλειά, παίρνει φόρα και πέφτει επάνω του με δύναμη φωνάζοντας "μπαμπάκααα μουυυ". Την αδελφή της, την παρακολουθεί σε ό,τι κι αν κάνει και ό,τι πει εκείνη είναι νόμος. 
`Ομως είναι και απίστευτη ζουζούνα. Το μυαλό της είναι συνέχεια στη σκανταλιά. Αν δεν της δώσεις σημασία ή δεν της ικανοποιήσεις μία επιθυμία της τη στιγμή που θέλει, ξέρει πως να σου τραβήξει την προσοχή και να σε κάνει να το ξανασκεφτείς.
Να μερικά δικά της καμώματα, που άλλοτε με τρελαίνουν και άλλοτε με ξετρελαίνουν.
Το πρωί που πάμε στον παιδικό, συνήθως κρατιέται από το πόδι μου, κλαίει και αρνείται να μπει στην τάξη της, μέχρι να δει τη δασκάλα της. 
Το καλοκαίρι, με τη δίχρονη μικρή της αδελφής μου ήταν συνέχεια σε κόντρα. Τώρα που έφυγαν και γύρισαν στο Μόναχο, το λουκουμάκι μου λέει: " Μαμά, πρέπει να πάμε στο Μόναχο, το κοριτσάκι μας είναι μόνο του" και παίρνει μία έκφραση λυπημένη.
`Οταν αρρώστησε ο παππούς της και μπήκε στο νοσοκομείο για επέμβαση, ρωτούσε συνέχεια πως είναι και όταν γύρισε στο σπίτι, ήταν εκεί και τον περίμενε και όλο πήγαινε κοντά του και κουλουριαζόταν επάνω του σα γατάκι.
Τις προάλλες μας επισκέφτηκε μία συγγενής που είναι γιατρός. Καθίσαμε λοιπόν στο τραπέζι να φάμε και η μικρή δε έτρωγε (κατά την προσφιλή της συνήθεια), άρχισα λοιπόν να της λέω τα γνωστά περί ανάπτυξης και δύναμης και επειδή δεν έπιαναν της είπα: " Αν θέλεις ρώτα και τη Μ. που είναι γιατρός" και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος.
"Μ. είσαι γιατρός;"
"Ναι"
"Α, ωραία κι εγώ είμαι ακτινίατρος"
Την ημέρα των γενεθλίων της ο νονός και η νονά της, της έκαναν δώρο ένα ποδήλατο. Φυσικά, κατέβηκε αμέσως στον κήπο για να κάνει βόλτα, χτυπούσε το κουδουνάκι και έκανε απίστευτη φασαρία από τη χαρά της. Το βράδυ τη ρώτησα ποιο ήταν το δώρο που της άρεσε περισσότεροκαι ήμουν σίγουρη για την απάντηση.
"Η Μπάρμπι που μου πήρες, για να βάζω μέσα το σαμπουάν μου" (ένα μπουκαλάκι που χρησιμοποιείται για αφρόλουτρα και σαμπουάν, με τη φιγούρα της Μπάρμπι).
"Δεν ήταν το ποδήλατο;" τη ρώτησα παραξενεμένη.
"Το ποδήλατο ήταν, αλλά δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω".
Ξέρω είναι το πιο γλυκό παιδί του κόσμου και είναι δικό μου!!!

Κουβέντες...

via pinterest

Τις τελευταίες μέρες περνάμε δύσκολα, η μικρή είναι με βρογχίτιδα και ψήνεται στον πυρετό. Η γιατρός έχει δώσει αντιβίωση και εισπνοές, όμως το λουκουμάκι με δυσκολεύει πολύ...κλαίει, δε θέλει να βλέπει τα φάρμακα και μόνο τις εισπνοές κάνει ευχάριστα (μάλλον της αρέσει η μάσκα).
Ωστόσο, είναι σα να ωρίμασε τις τελευταίες μέρες τόσο η γλωσσίτσα της, όσο και το μυαλουδάκι της. 
Την Παρασκευή το βράδυ, η μεγάλη μου είχε μείνει στη μαμά μου και η μικρή αφού γυρίσαμε σπίτι και κατάλαβε ότι η αδερφή της δε θα ερχόταν αργότερα, όπως της είχα πει, θύμωσε και άρχισε να γκρινιάζει. Τελικά την πήρε ο ύπνος, τα ξημερώματα ξύπνησε καθώς της έβαζα θερμόμετρο και μου λέει:" Μαμά που είναι η αδερφή μου;" "Κοιμάται" της λέω και προσπαθώ να αλλάξω κουβέντα για να μην αρχίσει τη γκρίνια, γυρίζει με κοιτάζει και μου λέει "Κάνεις λάθος μαμά, ξέρεις πολύ καλά ότι είναι στη γιαγιά".
Χθες, η μεγάλη ήταν στο δωμάτιο και έπαιζε αρμόνιο, η μικρή πήγαινε και την ενοχλούσε συνέχεια, τελικά η μεγάλη της είπε να βγει από το δωμάτιο και της έκλεισε την πόρτα. Εγώ ήμουν στο δωμάτιό μου και δεν είχα καταλάβει τί έγινε, ώσπου έρχεται η μικρή και μου λέει με ύφος λυπημένο: "Μαμά να ξέρεις η αδερφή μου με πλήγωσε".
"Γιατί τί συνέβη;" 
"Με έβγαλε από το δωμάτιο και μου έκλεισε την πόρτα... αυτό με πλήγωσε πολύ!".
Εμένα πάλι αυτές οι κουβέντες με κάνουν να συγκινούμε, με την έννοια ότι συνειδητοποιώ πως τα κοριτσάκια μου μεγαλώνουν και θέλω να τα γράφω όλα αυτά που τόσο αυθόρμητα λέγονται και με εκπλήσσουν, γιατί πολύ σύντομα δε θα είναι πια παιδικές κουβεντούλες...

Δύο βραβεία για το 2014!!!!

 via Pinterest

Τις τελευταίες μέρες οι κόρες μου έχουν μπει για τα καλά στο γιορτινό κλίμα. Λίγο τα δώρα που τους έφερε ο `Αγ. Βασίλης ( σε 'μας έρχεται την παραμονή των Χριστουγέννων), λίγο τα δώρα από νονές, παππούδες, γιαγιάδες, θείες, λίγο που τους κάνουμε τα χατίρια μέρες που είναι...διανύουν την καλύτερή τους περίοδο (όπως μου δήλωσαν).

`Ετσι λοιπόν, την επόμενη μέρα των Χριστουγέννων κι ενώ ετοιμαζόμασταν να πάμε να δούμε την ταινία Πάντινγκτον, είχα τη χαρά να εισπράξω μία γερή δόση από φιλιά και αγκαλιές. Η μικρή μου βέβαια αυτά τα κάνει έτσι κι αλλιώς, γιατί είναι πιο χαδιάρα και εκδηλωτική, συγκριτικά με τη μεγάλη. Καθώς λοιπόν τις βοηθώ να ντυθούν, η μεγάλη έρχεται κοντά και μου λέει:" Σκύψε λίγο να σου πω κάτι στο αυτί". Αυτό σημαίνει ότι θέλει να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει κι εγώ κάνω ότι δεν καταλαβαίνω και ότι πιστεύω πως θέλει κάτι να μου πει. Χαμήλωσα λοιπόν στο ύψος της περιμένοντας να με φιλήσει κι εκείνη αντί γι' αυτό μου λέει: "Σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" και το προσωπάκι της έλαμπε από χαρά. Το άκουσε και η μικρή και λέει: "Κι εγώ σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ".

`Εχω λοιπόν στα διαπιστευτήριά μου δύο βραβεία ανεκτίμητα είτε σε αυτό το σύμπαν είτε σε παράλληλο ( γιατί πρέπει να υπάρχουν "πολλοί κόσμοι") είμαι η καλύτερη μαμά γι' αυτές τις δύο φατσούλες.

Δεν τα περίμενα αυτά τα βραβεία και πολλές φορές νιώθω ότι δεν τα αξίζω. Ωστόσο, τώρα που τα έχω στην κατοχή μου, θα κάνω ότι μπορώ για να μην τις διαψεύσω ποτέ!! 

Τα Επιχειρήματα.

Κάθε πρωί κάνω την ίδια διαδρομή, πρώτα στο Δημοτικό ν' αφήσω τη μεγάλη, μετά στον Παιδικό ν' αφήσω τη μικρή και μετά Αττική Οδό για να φθάσω στη δουλειά. Χθες η γιορτή του σχολείου της μεγάλης μου κόρης άρχιζε 08:30, οπότε το δρομολόγιο τροποποιήθηκε. Πήγαμε πρώτα στον Παιδικό και αυτό ήταν αρκετό για ν' αρχίσουν τα κλάματα. Η μικρή πίστεψε ότι η αδελφή της δε θα πάει στο σχολείο και πιθανόν θα την πήγαινα κάπου βόλτα και δεν ήθελε με τίποτα να μπει στο κτίριο. Αφού κατάφερα να την πείσω ότι και η αδελφή της θα πήγαινε στο σχολείο και εγώ στη δουλειά, ανοίγουμε την πόρτα και μας υποδέχεται η διευθύντρια, η οποία κατάλαβε αμέσως ότι τα πνεύματα είναι αναστατωμένα. `Εκανε μια προσπάθεια να την αγκαλιάσει, αλλά η μικρή κόλλησε επάνω μου, τότε ήταν που ανέλαβε η μεγάλη.

"Λοιπόν, αυτό το σχολείο είναι φανταστικό", της λέει "κοίταξε πόσα χρώματα και τί όμορφες ζωγραφιές" και συνεχίζει "όλ' αυτά τα υπέροχα μικρά καρεκλάκια και τα τραπεζάκια, σα να είμαστε στο σπίτι των εφτά νάνων δεν είναι;".

`Οσο παρέθετε τα επιχειρήματά της, προχωρούσε προς την αίθουσα της μικρής και το μικρό λουκουμάκι ακολουθούσε. "Ααα, τί μεγάλη που είναι αυτή η τάξη, και γεμάτη παιχνίδια ( πράγματι η τάξη της είναι τεράστια και την έχουν χωρίσει στα δύο, όπου στη μία μεριά έχουν πλαστικά αλογάκια και τσουλήθρες και στην άλλη ο κυρίως χώρος με τα τραπεζάκια και τα υπόλοιπα παιχνίδια), πολύ θα ήθελα κι εγώ να πήγαινα σε ένα τέτοιο σχολείο".

Η μικρή μπήκε στην αίθουσα, γύρισε μας κοίταξε και είπε: "Να πεις στη δασκάλα σου να σας φτιάξει κι εσάς μια τέτοια τάξη".

"Εντάξει πήγαινε τώρα και θα έρθει η γιαγιά σήμερα να σε πάρει νωρίς" της είπε και στράφηκε προς εμένα, με έπιασε από το χέρι και είπε: "Αυτό γίνεται κάθε πρωί; Πολύ κουραστικό. "

`Ηθελα να βάλω τα γέλια και με αυτό που είπε και με το ύφος της όσο είχε αναλάβει τη μικρή και με τη μικρή που την παρακολουθούσε σαν πιστός ακόλουθος.

Ηθικό Δίδαγμα μετά την πρωινή μας ιστοριούλα: Το παν είναι να έχεις τα σωστά επιχειρήματα....

Πάει τελείωσε το αποφάσισα!!

Χθες που επιστρέφαμε από την απογευματινή μας βόλτα, η μεγάλη μου η κόρη μου είπε ότι αποφάσισε τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει.

"Θα γίνω τραγουδίστρια" μου λέει.

"Ααα μάλιστα" λέω όχι και τόσο ενθουσιασμένη.

"Μαμά γιατί το λες έτσι; Δε χάρηκες που θα τραγουδάω;"

"Ναι, πως, χάρηκα, είναι μεγάλη η συγκίνηση, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα ν' άκουγα κάτι διαφορετικό. Ας πούμε ότι θα ήθελες να κάνεις μια ανακάλυψη που θα βελτίωνε τη ζωή των ανθρώπων"

"Εγώ θα γίνω τραγουδίστρια και θα βγαίνω μέσα από καπνούς (εκεί ένα μούδιασμα στο κεφάλι το ένιωσα) σαν την ποπ σταρ" (άτιμα dvd σκέφτηκα αμέσως)

"Καλά αγάπη μου ό,τι θέλεις εσύ" είπα λίγο ξεψυχισμένα.

"`Ελα βρε μαμά πλάκα σου κάνω" (ευτυχώς γιατί παραλίγο και θα το πάθαινα το εγκεφαλικό με τα ντεκόρ των καπνών και τις ποπ σταρ)

"Δε θα βγαίνω μέσα από καπνούς...αλλά τραγουδίστρια θα γίνω το αποφάσισα, πάει και τελείωσε!!"

"Εντάξει, τουλάχιστον θα έχουμε δωρεάν εισιτήρια για τις παραστάσεις σου"

"`Οχι βέβαια"

"Τί εννοείς; Ο μπαμπάς κι εγώ θα πληρώνουμε εισιτήριο για να σε δούμε;" (προς στιγμήν σκέφτηκα ότι δεν ξέρει τί σημαίνει η λέξη δωρεάν)

"Θα πληρώνετε όπως όλοι οι άλλοι"

"Γατί όχι μία εξαίρεση για τους γονείς σου;"

"Γιατί μαμά θα είναι μεγάλη η συγκίνηση" είπε και σκάσαμε και οι δύο στα γέλια.

Από την Τροία ... έως το 1940

Καθόμαστε στο τραπέζι με τη μεγάλη μου κόρη και συζητάμε πώς πέρασε η μέρα μας, μας λέει εκείνη: " Σήμερα στο σχολείο μιλήσαμε για τον Τρωικό Πόλεμο".

"Για τον Τρωικό Πόλεμο;" τη ρωτάμε ταυτόχρονα και ο μπαμπάς της κι εγώ με απορία, δεδομένου ότι πλησιάζει η γιορτή της 25ης Μαρτίου "... και τί είπατε;"

"Μιλήσαμε για τους ήρωες που πολέμησαν στην Τροία".

"Ποιοι ήταν αυτοί;" την ξαναρωτάμε.

"Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Αθανάσιος Διάκος". Εδώ αρχίζουμε να χαμογελάμε και εκεί που ανοίγω το στόμα μου για να της εξηγήσω ότι τα έχει μπερδέψει λίγο με προλαβαίνει και λέει τελείως αυθόρμητα.

"Η πατρίδα μας κινδύνευε από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς και αυτοί οι άνθρωποι μας έσωσαν". 

Το γέλιο ήρθε αυθόρμητα από εμάς αυτή τη φορά...