Διάλογοι και κάποιες φορές μονόλογοι ενός τετράχρονου και κάτι...

Η μικρή είναι πια 4,5 ετών και η γλωσσίτσα της δε σταματά όλη μέρα.

-Μαμά, γιατί είμαι τόσο παιχνιδιάρα; (έχει ακούσει το μπαμπά της να την αποκαλεί έτσι) και απαντά μόνη της: - Γιατί θέλω να έχω όλα τα παιχνίδια που υπάρχουν.

Με ακούει που μιλάω με την αδελφή της και της εξηγήσω πως πρέπει να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε για να τους πετύχουμε. Μπαίνει λοιπόν στο δωμάτιο και με ύφος δασκάλας της λέει:

-Λοιπόν, αν δε διαβάζεις δε θα μορφωθείς και δε θα πετύχεις κανένα στόχο στη ζωή σου.

Την κοιτάζουμε και οι δύο έκπληκτες γιατί μας αιφνιδίασε με την παρουσία της και με αυτό που είπε και μετά γυρίζει σε 'μενα και συνεχίζει:-Τί με κοιτάς βρε μαμά, λέω κάτι λάθος;

Στο σχολείο της μεγάλης ετοιμάζονται για το αποκριάτικο πάρτυ, στο οποίο μπορούν να ντυθούν και οι γονείς;-Μαμά, σκέφτηκα τι θα ντυθείτε στο πάρτυ του σχολείου.

-Αλήθεια για πες μου;

-Εσύ σύμβουλος αγρότων και ο μπαμπάς κλόουν. (δεν ξέρω τι είναι πιο αστείο, ο τρόπος που τόνισε τη λέξη, το ότι το έκανα εικόνα στο μυαλό μου και γέλαγα μέχρι δακρύων ή το ότι το παιδί μου έχει καταλάβει ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι επιπέδου αποκριάτικου πάρτυ;).

`Οχι άλλο άγχος...

via Pinterest

Χθες το πρωί, στο γυμναστήριο, είχαμε μία συζήτηση με τις μαμάδες και τις υπόλοιπες κυρίες που τα παιδιά τους έδιναν φέτος πανελλήνιες. Η μία κυρία ήταν φιλόλογος σε ιδιωτικό σχολείο, και έλεγε ότι τα θέματα των Αρχαίων Ελληνικών ήταν τόσο δύσκολα, που και η ίδια μόνο με τις λεξιλογικές της σημειώσεις μπόρεσε μετά από μία ώρα να  μεταφράσει το άγνωστο κείμενο. Επίσης ανέφερε ότι ο γιος της, που έδινε Μαθηματικά, είχε τόσο δύσκολα θέματα, που προκάλεσαν την αντίδραση και της Μαθηματικής Εταιρείας.

Η δεύτερη κυρία ήταν δασκάλα και το παιδί της φέτος πάει στην Α' Γυμνασίου. `Ελεγε λοιπόν, ότι όλο το χειμώνα ήδη από φέτος, η ζωή τους περιστρεφόταν γύρω από το σχολείο και τα διαγωνίσματα. "Δε μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε πιο δημιουργικά τα Σαββατοκύριακα μας, γιατί πάντα έγραφε" είπε και ένιωσα κάτι να με πλακώνει.

Πραγματικά, παρόλο που ως οικογένεια, ακόμα απέχουμε απ' όλη αυτή τη φρενίτιδα των φροντιστηρίων και των πανελληνίων και των συνεχόμενων εξετάσεων, θυμήθηκα το δικό μου άγχος και των γονιών μου όταν έδινα πανελλήνιες. `Ετσι και οι δικοί μου, δε θυμάμαι να βγαίνουν ούτε για μία βόλτα, κάθονταν και έδιναν κι αυτοί τις δικές τους πανελλήνιες ... γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο, οι πανελλήνιες και ίσως αυτό να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, σε καταξιώνουν σ' ένα κοινωνικό σύστημα απολύτως διαβρωμένο και αναξιοκρατικό.

Περνάς ατελείωτες ώρες διαβάσματος, χωρίς να έχεις επαφή με βιβλιοθήκη (!!!) την οποία και συναντάς για πρώτη φορά ως πρωτοετής πια στη σχολή σου. Μαθαίνεις απέξω ημερομηνίες και γεγονότα, τύπους, συνιστώσες και αλγεβρικές εξισώσεις και δεν έχεις κάνει ποτέ ένα πείραμα στο ανύπαρκτο χημείο του σχολείου.

Βρίσκεσαι μετά από πολύ κόπο και έξοδα στο πανεπιστήμιο, νιώθεις ότι έχεις εκπληρώσει τα όνειρά σου και φυσικά και τα όνειρα των γονιών σου (γιατί δε σου φτάνει το δικό σου άγχος, κουβαλάς και το δικό τους) και σου ζητούν να αναλύσεις ένα κείμενο και να τεκμηριώσεις κριτικά μία ερώτηση και αρχίζει το γλέντι. Γιατί εδώ δεν υπάρχουν λύσεις σε βοηθήματα, ούτε παπαγαλίζεις μία απάντηση απέξω και τη γράφεις την άλλη μέρα.

Εν ολίγοις, σου ζητούν να κάνεις κάτι για το οποίο δεν έχεις εκπαιδευτεί, μπαίνεις σε άγνωστα νερά και όλα αυτά μπορεί να σε απαγοητεύσουν, όπως ακριβώς συνέβη και με τα χιλιάδες παιδιά που δεν "έγραψαν" στα Μαθηματικά και στα Αρχαία.

Τόσα χρόνια λοιπόν εκτρέφουμε με όλες μας τις δυνάμεις ένα σύστημα παράλογο. Απίθανα θέματα εξετάσεων, λες και οι μαθητές δεν πρέπει να εξετάζονται στο επίπεδο γνώσεων που τους προσφέρει το σχολείο και στη συνέχεια να ανακαλύπτουν ότι τελικά ήταν απροετοίμαστοι γι' αυτό που τους περιμένει στα αμφιθέατρα.

`Ολ' αυτά τα χρόνια, να αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να γίνει αλλαγή, όχι μόνο στο σύστημα των πανελληνίων, αλλά και στο γενικότερο εκπαιδευτικό σύστημα και όλ' αυτά τα χρόνια, να συντηρούμε μία άρρωστη και ψυχοφθόρα κατάσταση για όλους και κυρίως για τους μαθητές, που τους κάνουμε να πιστεύουν ότι όλη τους η ζωή κρίνεται από μία τρίωρη εξέταση!!!

Αν θέλω οι κόρες μου να σπουδάσουν; Ναι το θέλω ακόμα κι αν πρόκειται να ακολουθήσουν διαφορετικό επαγγελματικό προσανατολισμό, από αυτό που θα σπουδάσουν και από τώρα προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι το να σπουδάσουν θα πρέπει να είναι ένας στόχος στη ζωή τους. `Ομως θέλω να μορφωθούν πολύπλευρα, να αποκτήσει η σκέψη τους ευελιξία και να μάθουν να ψάχνουν πίσω από τις λέξεις.
 Δεν αντέχω άλλο αυτή τη στείρα αναπαραγωγή γνώσεων που καθόλου δεν τροφοδοτεί το πνεύμα και μας στέλνει στα πανεπιστήμια πραγματικά σαν ψάρια έξω από το νερό. `Οπου βέβαια εκεί αναμένουμε να γίνει το θαύμα, το οποίο όμως δε συντελείται, γιατί και η κατάσταση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων στη χώρα μας είναι επιεικώς για γέλια ή για κλάματα (ας διαλέξει ο καθένας ό,τι του ταιριάζει περισσότερο), αλλά εδώ ανοίγουμε άλλο πονεμένο και πολύπαθο κεφάλαιο της Ελληνικής Εκπαίδευσης....

Κουβέντες...

via pinterest

Τις τελευταίες μέρες περνάμε δύσκολα, η μικρή είναι με βρογχίτιδα και ψήνεται στον πυρετό. Η γιατρός έχει δώσει αντιβίωση και εισπνοές, όμως το λουκουμάκι με δυσκολεύει πολύ...κλαίει, δε θέλει να βλέπει τα φάρμακα και μόνο τις εισπνοές κάνει ευχάριστα (μάλλον της αρέσει η μάσκα).
Ωστόσο, είναι σα να ωρίμασε τις τελευταίες μέρες τόσο η γλωσσίτσα της, όσο και το μυαλουδάκι της. 
Την Παρασκευή το βράδυ, η μεγάλη μου είχε μείνει στη μαμά μου και η μικρή αφού γυρίσαμε σπίτι και κατάλαβε ότι η αδερφή της δε θα ερχόταν αργότερα, όπως της είχα πει, θύμωσε και άρχισε να γκρινιάζει. Τελικά την πήρε ο ύπνος, τα ξημερώματα ξύπνησε καθώς της έβαζα θερμόμετρο και μου λέει:" Μαμά που είναι η αδερφή μου;" "Κοιμάται" της λέω και προσπαθώ να αλλάξω κουβέντα για να μην αρχίσει τη γκρίνια, γυρίζει με κοιτάζει και μου λέει "Κάνεις λάθος μαμά, ξέρεις πολύ καλά ότι είναι στη γιαγιά".
Χθες, η μεγάλη ήταν στο δωμάτιο και έπαιζε αρμόνιο, η μικρή πήγαινε και την ενοχλούσε συνέχεια, τελικά η μεγάλη της είπε να βγει από το δωμάτιο και της έκλεισε την πόρτα. Εγώ ήμουν στο δωμάτιό μου και δεν είχα καταλάβει τί έγινε, ώσπου έρχεται η μικρή και μου λέει με ύφος λυπημένο: "Μαμά να ξέρεις η αδερφή μου με πλήγωσε".
"Γιατί τί συνέβη;" 
"Με έβγαλε από το δωμάτιο και μου έκλεισε την πόρτα... αυτό με πλήγωσε πολύ!".
Εμένα πάλι αυτές οι κουβέντες με κάνουν να συγκινούμε, με την έννοια ότι συνειδητοποιώ πως τα κοριτσάκια μου μεγαλώνουν και θέλω να τα γράφω όλα αυτά που τόσο αυθόρμητα λέγονται και με εκπλήσσουν, γιατί πολύ σύντομα δε θα είναι πια παιδικές κουβεντούλες...

Τα Επιχειρήματα.

Κάθε πρωί κάνω την ίδια διαδρομή, πρώτα στο Δημοτικό ν' αφήσω τη μεγάλη, μετά στον Παιδικό ν' αφήσω τη μικρή και μετά Αττική Οδό για να φθάσω στη δουλειά. Χθες η γιορτή του σχολείου της μεγάλης μου κόρης άρχιζε 08:30, οπότε το δρομολόγιο τροποποιήθηκε. Πήγαμε πρώτα στον Παιδικό και αυτό ήταν αρκετό για ν' αρχίσουν τα κλάματα. Η μικρή πίστεψε ότι η αδελφή της δε θα πάει στο σχολείο και πιθανόν θα την πήγαινα κάπου βόλτα και δεν ήθελε με τίποτα να μπει στο κτίριο. Αφού κατάφερα να την πείσω ότι και η αδελφή της θα πήγαινε στο σχολείο και εγώ στη δουλειά, ανοίγουμε την πόρτα και μας υποδέχεται η διευθύντρια, η οποία κατάλαβε αμέσως ότι τα πνεύματα είναι αναστατωμένα. `Εκανε μια προσπάθεια να την αγκαλιάσει, αλλά η μικρή κόλλησε επάνω μου, τότε ήταν που ανέλαβε η μεγάλη.

"Λοιπόν, αυτό το σχολείο είναι φανταστικό", της λέει "κοίταξε πόσα χρώματα και τί όμορφες ζωγραφιές" και συνεχίζει "όλ' αυτά τα υπέροχα μικρά καρεκλάκια και τα τραπεζάκια, σα να είμαστε στο σπίτι των εφτά νάνων δεν είναι;".

`Οσο παρέθετε τα επιχειρήματά της, προχωρούσε προς την αίθουσα της μικρής και το μικρό λουκουμάκι ακολουθούσε. "Ααα, τί μεγάλη που είναι αυτή η τάξη, και γεμάτη παιχνίδια ( πράγματι η τάξη της είναι τεράστια και την έχουν χωρίσει στα δύο, όπου στη μία μεριά έχουν πλαστικά αλογάκια και τσουλήθρες και στην άλλη ο κυρίως χώρος με τα τραπεζάκια και τα υπόλοιπα παιχνίδια), πολύ θα ήθελα κι εγώ να πήγαινα σε ένα τέτοιο σχολείο".

Η μικρή μπήκε στην αίθουσα, γύρισε μας κοίταξε και είπε: "Να πεις στη δασκάλα σου να σας φτιάξει κι εσάς μια τέτοια τάξη".

"Εντάξει πήγαινε τώρα και θα έρθει η γιαγιά σήμερα να σε πάρει νωρίς" της είπε και στράφηκε προς εμένα, με έπιασε από το χέρι και είπε: "Αυτό γίνεται κάθε πρωί; Πολύ κουραστικό. "

`Ηθελα να βάλω τα γέλια και με αυτό που είπε και με το ύφος της όσο είχε αναλάβει τη μικρή και με τη μικρή που την παρακολουθούσε σαν πιστός ακόλουθος.

Ηθικό Δίδαγμα μετά την πρωινή μας ιστοριούλα: Το παν είναι να έχεις τα σωστά επιχειρήματα....

Σαββατοκύριακο, ίωση και μία εκδρομή σε εξέλιξη

Τα τελευταία δύο Σαββατοκύριακα κάποιος απ΄όλους είναι άρρωστος. Το προηγούμενο ήταν η μεγάλη μου κόρη και ο μπαμπάς, γαστρεντερίδα η διάγνωση. Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι η μικρή, πυρετός, βήχας και γκρίνια... 

Επειδή λοιπόν ζούσαμε δύσκολες εβδομάδες και τα Σαββατοκύριακα ήταν η συνέχεια μιας ατελείωτης εβδομάδας, σκέφτηκα χθες το βράδυ να κάνουμε κάτι ξεχωριστό, που και οι μικρές δε θα είχαν ξανακάνει και θα άλλαζε λίγο τη διάθεση όλων μας. `Εφτιαξα λοιπόν στο σαλόνι μία στρωματσάδα για τα κορίτσια της οικογένειας και φυσικά ξετρελάθηκαν. 

Αρχικά δεν κατάλαβαν ότι θα κοιμόμασταν εκεί και πίστεψαν ότι το έφτιαξα μόνο για να παίξουν. `Οταν τους είπα ότι μπορούμε να κοιμηθούμε, άρχισαν να χοροπηδάνε, ζήτω και γιούπιιι φώναζαν και ήταν τόσο χαρούμενες, είχα καιρό να τις δω να ξεσπούν με τέτοιο ενθουσιαμό!!! Πραγματικά πόσο μας άλλαξε τη διάθεση μία τόσο μικρή και απλή κίνηση, ήταν σα να είμαστε διακοπές.

Ωστόσο, η μικρή ξύπνησε με πυρετό και όχι δέκατα πια κι έτσι κινδύνευε η εκδρομή που είχαμε προγραμματίσει να αναβληθεί. Στην πραγματικότητα ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας, μας είχε ενημερώσει ότι αυτή την Κυριακή θα διοργάνωνε μία εκδρομή στην Πάρνηθα, στη λίμνη Μπελέτσι, ένα καταπράσινο μέρος με τεχνητή λίμνη, πάπιες, κύκνους και ελαφάκια (τα τελευταία αν είμαστε τυχεροί). Φυσικά η μεγάλη δεν ήθελε να το χάσει με τίποτα και αφού θα πήγαιναν και οι φίλες της, είπαμε να πάμε όλοι μαζί. `Ομως μετά τον πρωινό πυρετό, η μικρή ήταν αδύνατο να μας ακολουθήσει και επειδή δε θέλαμε να χαλάσουμε την παρέα της μεγάλης και την ωραία εμπειρία από την επαφή με τη φύση, αποφασίσαμε να πάει με το μπαμπά κι έτσι τους περιμένουμε να μας πούνε τα νέα. 

Ελπίζω να βγάλουν ωραίες φωτογραφίες να ανεβάσουμε κι εδώ μερικές....

Πάει τελείωσε το αποφάσισα!!

Χθες που επιστρέφαμε από την απογευματινή μας βόλτα, η μεγάλη μου η κόρη μου είπε ότι αποφάσισε τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει.

"Θα γίνω τραγουδίστρια" μου λέει.

"Ααα μάλιστα" λέω όχι και τόσο ενθουσιασμένη.

"Μαμά γιατί το λες έτσι; Δε χάρηκες που θα τραγουδάω;"

"Ναι, πως, χάρηκα, είναι μεγάλη η συγκίνηση, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα ν' άκουγα κάτι διαφορετικό. Ας πούμε ότι θα ήθελες να κάνεις μια ανακάλυψη που θα βελτίωνε τη ζωή των ανθρώπων"

"Εγώ θα γίνω τραγουδίστρια και θα βγαίνω μέσα από καπνούς (εκεί ένα μούδιασμα στο κεφάλι το ένιωσα) σαν την ποπ σταρ" (άτιμα dvd σκέφτηκα αμέσως)

"Καλά αγάπη μου ό,τι θέλεις εσύ" είπα λίγο ξεψυχισμένα.

"`Ελα βρε μαμά πλάκα σου κάνω" (ευτυχώς γιατί παραλίγο και θα το πάθαινα το εγκεφαλικό με τα ντεκόρ των καπνών και τις ποπ σταρ)

"Δε θα βγαίνω μέσα από καπνούς...αλλά τραγουδίστρια θα γίνω το αποφάσισα, πάει και τελείωσε!!"

"Εντάξει, τουλάχιστον θα έχουμε δωρεάν εισιτήρια για τις παραστάσεις σου"

"`Οχι βέβαια"

"Τί εννοείς; Ο μπαμπάς κι εγώ θα πληρώνουμε εισιτήριο για να σε δούμε;" (προς στιγμήν σκέφτηκα ότι δεν ξέρει τί σημαίνει η λέξη δωρεάν)

"Θα πληρώνετε όπως όλοι οι άλλοι"

"Γατί όχι μία εξαίρεση για τους γονείς σου;"

"Γιατί μαμά θα είναι μεγάλη η συγκίνηση" είπε και σκάσαμε και οι δύο στα γέλια.

Κολυμβητήριο

Σήμερα, αποφασίσαμε να κάνουμε μια επίσκεψη στις ακαδημίες κολύμβησης που δραστηριοποιούνται στο ΟΑΚΑ. Από καιρό σκεφτόμασταν να γράψουμε τα κορίτσια στο κολυμβητήριο, αλλά όλο το αναβάλαμε... σήμερα τελικά μας δόθηκε η ευκαιρία να πάμε από κοντά και να δούμε πώς έχει η κατάσταση.

Προσανατολιζόμαστε προς μία ακαδημία που μας φάνηκε πιο οργανωμένη από τις άλλες και το σημαντικότερο, θα είναι και οι δύο μαζί. Μπορεί να έχουν 3 χρόνια διαφορά, αλλά η μικρή έχει βγάλει την πάνα αρκετούς μήνες τώρα (πλεονέκτημα σημαντικό για να μην υπάρχει φόβος δυσάρεστων διαρροών), ενώ και οι δύο ουσιαστικά είναι σε επίπεδο αρχαρίων, εφόσον δεν έχουν κολυμπήσει ξανά σε πισίνα. Τα τμήματα είναι ολιγομελή, μέχρι 7 παιδάκια στο κάθε μάθημα, το οποίο είναι 45λέπτο. Η πισίνα είναι κλειστή και σχετικά ζεστή (περίπου 30 βαθμοί Κελσίου), υπάρχει κρεμάστρα που αφήνουν το μπουρνούζι τους, δίπλα τα σαγιοναράκια τους και μετά ένα ένα βουτούν στην πισίνα. Φορούν σκουφάκια, χρησιμοποιούν σανίδες και κολυμπούν σα δελφινάκια. Τα χάζευα σήμερα τα παιδάκια που έκαναν μάθημα.... γελούσαν, πλατσούριζαν μέσα στο νερό, έκαναν παιχνίδια με τη δασκάλα τους και στο τέλος έκαναν και βουτιές, το διασκέδαζαν με την ψυχή τους. 

Μακάρι να αρέσει και στις δικές μας, έχω την αίσθηση ότι και θα τις βοηθήσει να μάθουν να κολυμπούν και θα δεθούν περισσότερο, αφού η μία θα έχει την άλλη να νοιάζεται. Αν τελικά αποφασίσουν ότι θέλουν να πάνε στο κολυμβητήριο μέσα στην εβδομάδα θα κανονίσουμε να κάνουν ένα δοκιμαστικό μάθημα. Για να δούμε λοιπόν... 

Το νηπιαγωγείο μας.

Φέτος λοιπόν η μεγάλη μου πάει στο νηπιαγωγείο και αν αυτή είναι η πρόβα τζενεράλε, πρίν το "μεγάλο σχολείο", τότε έχω βάσιμες υποψίες πως όλα θα εξελιχθούν ομαλά στη σχολική της ζωή. Μετά από ένα μήνα, έχει προσαρμοστεί τελείως, μιλά με ενθουσιασμό για τις δασκάλες της, που είναι και οι δύο εξαιρετικές και το πιο σημαντικό για 'μένα, δεν κλαίει πια, όπως έκανε τα τελευταία δύο χρόνια στον Παιδικό Σταθμό.

Η θητεία της στον Παιδικό δεν ήταν καθόλου εύκολη. Αν εξαιρέσουμε τον πρώτο μισό χρόνο, από εκεί κι έπειτα όλα έγιναν δύσκολα. Κάθε πρωί έκλαιγε κι εγώ έφευγα με μαύρη καρδιά για τη δουλειά, γιατί ήξερα ότι το παιδί μου για να κλαίει κάτι γίνεται εκεί που το ενοχλεί. Είναι βέβαια από τη φύση της τρομερά ευαίσθητη και αυτό πρέπει να το δουλέψουμε πολύ.

Φέτος όμως, τέλος οι δασκάλες που φωνάζουν και κυρίως τέλος οι ανιαρές και ατελείωτες ώρες του Παιδικού Σταθμού. Εκεί, ειδικά πέρυσι, δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να ζωγραφίζουν, θα μου πει κανείς και τί άλλο να κάνουν 4 χρονών παιδάκια. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να κάνουν κάτι πιο βιωματικό, όπως φέτος που η δασκάλα τους τους έφερε σταφύλια, τα έλιωσαν με τα χεράκια τους, έβαλαν το απόσταγμα του σταφυλιού σ' ένα μπουκάλι για να γίνει ξύδι και μετά πήγαν στην κουζίνα κι έφτιαξαν μουσταλευριά!!!

Επίσης, στο νήπιο έχουν μία δανειστική βιβλιοθήκη και κάθε Παρασκευή δανείζονται ένα βιβλίο, το οποίο πρέπει μέσα στο Σαββατοκύριακο να το διαβάσουν, να ζωγραφίσουν μία εικόνα που τα εντυπωσίασε περισσότερο και μετά, πάντα με τη βοήθεια των γονιών, να γράψουν τον τίτλο του βιβλίου, ποιός τους το διάβασε και την ημερομηνία. `Ετσι τα παιδιά μαθαίνουν ν' αγαπούν τα βιβλία, εξοικειώνονται με τα γράμματα και οι γονείς, πράγμα εξίσου σημαντικό, με αυτό τον τρόπο, συμμετέχουν στη μαθησιακή διαδικασία των παιδιών τους.

Σε λίγες μέρες, θα πάνε και την πρώτη τους εκδρομή, στο Μουσείο της Παλιάς Βουλής και ανυπομονώ να δω με τί εντυπώσεις θα γυρίσει πίσω.

Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν να αγαπάς τη δουλειά σου και τα παιδιά, να έχεις φαντασία και πολλή υπομονή. Ξέρω πως δεν είναι εύκολο να έχεις να διαχειριστείς 20 παιδιά, με διαφορετικά βιώματα και από διαφορετικά οικογενειακά περιβάλλοντα, αλλά πρέπει να το κάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αυτή ίσως να είναι από τις πιο δύσκολες δουλειές που υπάρχουν... γι' αυτό κάποτε την έλεγαν λειτούργημα.

http://www.pinterest.com/pin/361062095096045097/

Κουπεπέ...

Πριν ενάμιση μήνα γέννησε η αδερφή μου ένα πολύ πολύ όμορφο κοριτσάκι (και αυτό το γράφω εντελώς αντικειμενικά, είναι το τρίτο πιο όμορφο μωρό που έχω δει). Δυστυχώς προς το παρόν μπορούμε να τη δούμε μόνο μέσω skype, αλλά οι δικές μου έχουν ενθουσιαστεί με την ξαδερφούλα τους. Η μικρή αγκαλιάζει την οθόνη και της φωνάζει "φούλα μου, μωλό μου", η μεγάλη είναι πιο σοβαρή και περιορίζεται σε φιλιά πεταχτά μέσω οθόνης.

Χθες λοιπόν το απόγευμα κάποια στιγμή κι ενώ μιλούσαμε μέσω skype, η μπέμπα ξύπνησε και έκλαψε, πήγε η αδερφή μου την πήρε αγκαλιά και την έφερε κοντά στον υπολογιστή να τη δούμε. Λέω στη δική μου τη μικρή "Στείλε ένα φιλάκι στην ξαδερφούλα σου και πες της να μην κλαίει" κι εκείνη πάει κοντά στην οθόνη, σηκώνει το χεράκι της και της λέει: " Κουπεπέ-κουπεπέ". Μας έκανε όλους να γελάσουμε πολύ και μας ξάφνιασε με τον αυθορμητισμό της, αλλά και με το γεγονός ότι κατάλαβε τι έπρεπε να πει. 
Αύριο κλείνει τα δύο και φυσικά δε μπορώ να μην αναρωτηθώ το γνωστό και χιλιοειπωμένο: "Μα πότε πέρασαν κιόλας δύο χρόνια;"

Τα καλύτερα έρχονται...(σε δεκαπέντε μέρες)

Τα κορίτσια μου επέστρεψαν από τις φετινές μίνι διακοπές τους. Ο μπαμπάς μας έχει άδεια τώρα και είναι όλη μέρα μαζί τους. Γέμισε ξανά το σπίτι μας φωνές και γέλια και μικρά πατουσάκια που τρέχουν από 'δω κι από 'κει. Η αλήθεια είναι ότι τους πήρε λίγες μέρες να προσαρμοστούν ξανά στο διαμέρισμα, ειδικά της μικρής, εε.. δεν είναι και λίγο πράγμα από την αυλή και την ελευθερία του χωριού να περιορίσουν την ενεργητικότητά τους σε τέσσερις τοίχους.

Τις κοιτάζω και δεν τις χορταίνω, έχουν μεγαλώσει πολύ, έχουν ψηλώσει, τα μαλλάκια τους μάκρυναν και η μεγάλη περισσότερο, έχει γίνει σοκολατένια, γιατί έκαναν και καμιά εικοσαριά μπάνια.

Καθώς τις χαζεύω έτσι, πολλές φορές νιώθω σαν το φωτογράφο που έχει την καλύτερη θέση για να τραβήξει τις πιο υπέροχες φωτογραφίες σ' ένα σπουδαίο γεγονός και δεν ξέρει από που ν' αρχίσει ή εξίσου αγχωτικό, δεν ξέρει αν θα προλάβει να απαθανατίσει όλες τις στιγμές...

`Εχω πολλές τύψεις για τις ώρες που χάνω μακριά τους και ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες να πάρω κι εγώ την άδειά μου και να είμαι μαζί τους όλη μέρα, κάθε μέρα...

Κορίτσια μου, τα καλύτερα έρχονται !!!

Ο μικρός μας Τοποτίπ

Εδώ και λίγους μήνες, έχουμε ανακαλύψει μία σειρά βιβλίων που πολύ μας αρέσει να διαβάζουμε. Ακόμα και η μικρή, θέλει να ξαπλώνει στο μεγάλο κρεββάτι και φωνάζει "Τιπ, Τιπ"!

Ο Τοποτίπ λοιπόν, είναι ένα γλυκό ποντικάκι, που έχει όλες τις συνήθειες και ιδιοτροπίες ενός μικρού παιδιού. Λέει ψεματάκια, βαριέται να πλύνει τα δόντια του και άλλα παρόμοια. Είναι γραμμένο σε απλή και κατανοητή για τα παιδιά γλώσσα, παρουσιάζει κάθε φορά το θέμα και καταλήγει τόσο φυσικά στο επιθυμητό αποτέλεσμα, (π.χ. τί μπορεί να συμβεί όταν δεν πλένουμε τα δόντια μας) χωρίς υπερβολές και στείρες συμβουλές. Επίσης κάτι πολύ σημαντικό, τουλάχιστον για μένα, έχει ωραία εικονογράφηση ... πραγματικά πλημμυρίζουν τα μάτια όμορφες εικόνες και έντονα χρώματα και αυτό είναι ένας λόγος που η μικρή μου έχει αγαπήσει τον Τοποτίπ, μιας κι ακόμα δεν καταλαβαίνει τί ακριβώς διαβάζουμε.

`Ετσι ο Τοποτίπ, έχει γίνει μέλος της οικογένειάς μας και πολλές φορές τον αναφέρουμε σαν παράδειγμα στην καθημερινότητά μας. 

Δημόσιες Υπηρεσίες...

Την Τετάρτη το πρωί, είχα την ατυχία να βρεθώ στο ΙΚΑ. `Επρεπε να κάνω οπωσδήποτε μία δουλειά εκεί και έτσι εκμεταλλεύτηκα εκείνο το πρωινό, που δε δούλευα και πήγα.`Ηξερα εκ των προτέρων ότι θα συναντήσω πολύ κόσμο, τελικά ήταν περισσότερος απ' ό,τι υπολόγιζα, αλλά είπαμε, ήταν καλή ευκαιρία να κάνω μια δουλειά που εκκρεμούσε καιρό.

Πήρα το νουμεράκι μου, 43 και ο πίνακας έδειχνε 30. Μετά από 17 λεπτά, που ήταν ο μέσος χρόνος αναμονής, όπως ανέφερε το χαρτάκι με το νούμερο, είχαμε φτάσει αισίως στο 35. Δύο υπάλληλοι, για να εξυπηρετήσουν καμία πενηνταριά και παραπάνω άτομα... αλλά όταν είσαι στην Ελλάδα και μάλιστα σε δημόσια υπηρεσία, το θεωρείς αναμενόμενο και λες και πάλι καλά...

Η ώρα περνάει και είμαστε στο 40, όταν η κυρία που είναι μπροστά στην υπάλληλο του ΙΚΑ και εκείνη τη στιγμή εξυπηρετείται, αρχίζει να διαφωνεί με την υπάλληλο, υψώνουν τις φωνές τους και για να μην τα πολυλογώ, παραλίγο να πιαστούν στα χέρια ( δεν αστειεύομαι). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, επειδή μπαινοέβγαινα στην αίθουσα, δεν ήμουν σίγουρη για το ποια από τις δύο είχε δίκιο (μετά ήταν που κατάλαβα).

 `Ερχεται επιτέλους η σειρά μου (τα 17 λεπτά είχαν γίνει κάτι λιγότερο από μία ώρα) και μου τυχαίνει η υπάλληλος που λίγο πριν είχε τσακωθεί με την πιο πάνω κυρία."Ωχ", λέω από μέσα μου και προχωρώ προς το μέρος της. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

-Καλημέρα σας.

-Καμία απάντηση, είναι σκυμμένη σε κάτι χαρτιά και βάζει υπογραφές μανιωδώς.

-Θα ήθελα να κάνω μία ερώτηση.

-Σας ακούω.

-Το όνομα της μικρής μου κόρης, δεν είναι καταχωρημένο στο σύστημά σας, παρότι είναι κανονικά γραμμένο στο βιβλιάριο της. Φαίνεται ακόμα σαν αβάπτιστο.

-Και ούτε πρόκειται να καταχωρηθεί από εδώ, εμείς δεν κάνουμε καταχωρήσεις 

-Μάλιστα, που πρέπει να απευθυνθώ;

-Δεν ξέρω.

-Τί εννοείται;

-Σας είπα, δεν κάνουμε καταχωρίσεις.

-Το κατάλαβα, δε θέλω να καταχωρίσετε το όνομα, πείτε μου μόνο που να απευθυνθώ.

-Δεν ξέρω κυρία μου, δεν κάνουμε καταχωρίσεις νέων μελών.

Εκνευρίζομαι πολύ

-Υπάρχει κάποιος που να ξέρει, ο προϊστάμενος του τμήματος ίσως; (σε έντονο ύφος)

-Λείπει σήμερα και σας εξήγησα, δεν κάνουμε καταχωρίσεις (επίσης σε έντονο ύφος)

Περιττό να πω ότι δεν πήρα απάντηση, της είπα ότι δεν ξέρει να κάνει τη δουλειά της, όχι ότι την ενόχλησε βέβαια και έφυγα. 

Φυσικά και ήμουν έξαλλη με αυτή τη συμπεριφορά και στο δρόμο αναπόφευκτα έκανα τη σύγκριση του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Αν εγώ που είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, τολμήσω να υψώσω τη φωνή μου ή να ειρωνευτώ ή να αδιαφορήσω για τη δουλειά μου, θα έχω μεγάλο πρόβλημα και σίγουρα δε θα σκεφτώ να το επαναλάβω. Βέβαια η εν λόγω υπάλληλος είναι μία τυχαία περίπτωση αδιάφορου και αγενούς υπαλλήλου και δεν είναι όλοι έτσι. Δυστυχώς όμως, δεν είναι και λίγοι όσοι είναι έτσι και διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το αν θα εξαλειφθεί ποτέ αυτό το φαινόμενο.

Για ένα πάντως είμαι σίγουρη, μπορεί να μην αντιλήφθηκα από την αρχή τον καβγά που περιέγραψα παραπάνω, αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία για το ποιός τον προκάλεσε.

Ας πρόσεχα!

Είναι σχεδόν ένας μήνας που έχω επιστρέψει στη δουλειά και όλα φαίνονταν να έχουν μπει σε κανονικό ρυθμό. Η γιαγιά (η μαμά μου δηλαδή) μένει στο σπίτι με το λουκουμάκι μας το μικρό και πάω εγώ τη μεγάλη στο σχολείο κάθε πρωί. Το μεσημέρι γύρω στη μία την παίρνει η μαμά μου και την άλλη μέρα πάλι τα ίδια.  

Γενικά, η κόρη μας, για την ηλικία της, προσαρμόζεται εύκολα σε όλες τις καταστάσεις και δε φέρνει αντιρρήσεις (κάτι που μάλλον δε θα μπορέσω να πω για τη μικρή μας, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Ωστόσο, τελευταία, έχω παρατηρήσει ότι μιμείται απίστευτα συμπεριφορές άλλων παιδιών. Επαναλαμβάνει λέξεις που ακούει, θέλει να χτενίζει τα μαλλιά της όπως οι φίλες της και πάει λέγοντας. Στην προσπάθεια μου λοιπόν να της εξηγήσω, ότι ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν πρέπει να κάνουμε ό,τι κάνουν οι άλλοι, μια μέρα που επέμενε πολύ για κάτι και δε μπορούσα να τη μεταπείσω με τίποτα, της είπα:"Δε με ενδιαφέρει τι κάνουν τα άλλα παιδιά, με ενδιαφέρει τι κάνει το δικό μου παιδί." Ας πρόσεχα, αφενός αυτή η φράση καταγράφηκε στο μικρό μυαλουδάκι, αφετέρου δεν είναι επιχείρημα αυτό για να μάθεις ένα μικρό παιδί  να μην κάνει ή να μη λέει κάτι που δεν είναι σωστό.

Χθες το πρωί λοιπόν, ενώ καθόμασταν στο σαλόνι και παίζαμε,  με αγκαλιάζει και μου λέει:"Μαμά, δε θέλω να ξαναπάς στη δουλειά!" "Γιατί αγάπη μου;" "Γιατί θέλω να κάθεσαι εδώ και να παίζουμε" "Αφού έτσι κι αλλιώς, πάω στη δουλειά, όταν είσαι στο σχολείο" "Ναι, αλλά θέλω όταν έρχομαι να είσαι εδώ!" "Ξέρεις ότι δε μπορώ να αφήσω τη δουλειά μου. `Αλλωστε όλες οι μαμαδές δουλεύουν και η μαμά της Μαίρης και η μαμά της Σοφίας και της Μαριάννας" και συνέχισα αναφέροντας δυο - τρια ονόματα φιλενάδων της, που γνωρίζουμε και τις μαμάδες τους, για να έρθει η πάντηση: "Δε με ενδιαφέρει τί κάνουν οι άλλες μαμάδες, με ενδιαφέρει τί κάνει η δική μου μαμά".

Φυσικά εκείνη τη στιγμή με αποστόμωσε. Τελικά, πρέπει πολύ να προσέχουμε όχι μόνο τί λέμε μπροστά στα παιδιά, αλλά και τί λέμε προς αυτά όταν τους απευθυνόμαστε. Για καλή μου τύχη η κουβέντα έληξε ομαλά, η μαμά θα επιστρέψει στη δουλειά από Δευτέρα, αλλά τα απογεύματα θα είναι πάντα εδώ για να παίζουμε και να κάνουμε βόλτες.

Σ' ένα μήνα από σήμερα...

Σε ένα μήνα τελειώνει η άδεια εξαμήνου που είχα πάρει από τον ΟΑΕΔ λόγω της μπεμπούλας. `Οσο πλησιάζουν οι μέρες, τόσο δυσκολεύομαι να δεχτώ την πραγματικότητα που έρχεται. Δε θέλω να επιστρέψω στη δουλειά για πολλούς λόγους, κυρίως όμως γιατί έχω συνηθίσει μία άλλη καθημερινότητα, που με γεμίζει και κυρίως με ευχαριστεί. 

Δε θα πω ότι δεν κουράζομαι ποτέ ή ότι όλη μέρα είμαι μέσα στο κέφι και την ενεργητικότητα. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι θα πέσω κάτω από την κούραση και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι τα παιδιά έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Ωστόσο, η καθημερινότητά μου, έτσι όπως είναι, με ηρεμεί και χαίρομαι που μπορώ να είμαι μαζί τους. 

Μπορεί βέβαια και να φταίει το γεγονός ότι δεν ήμουν ποτέ αυτό που λέμε "γυναίκα καριέρας" ή ότι το αντικείμενο της δουλειάς μου ουδεμία σχέση έχει με το αντικείμενο των σπουδών μου. Αν ήμουν στην απέναντι πλευρά, μπορεί να τα έβλεπα διαφορετικά τα πράγματα.

Μέσα σε όλα αυτά, έχω και την ξαδέλφη μου που μου έδωσε το τελειωτικό χτύπημα. Σε σχετική κουβέντα που κάναμε τη Δευτέρα που λέει το εξής:"`Εχεις συνειδητοποιήσει ότι επιστρέφεις στη δουλειά, την εποχή που αρχίζουν οι άδειες για όλο τον κόσμο;" 

Αντί λοιπόν να είμαι σ' ένα μέρος, όπως αυτό της φωτογραφίας, θα δουλεύω και θα βλέπω τα παιδιά μου το Σαββατοκύριακο. 

Ωραίο που θα είναι το φετινό καλοκαίρι...!!!

Πίνοντας καφέ με τη Χιονάτη και τη Σταχτοπούτα!

Σάββατο πρωί, 7:30. Σηκώθηκα από το κρεββάτι και πήγα να ρίξω μια ματιά στο δωμάτιο των κοριτσιών. Κοιμούνται και οι δύο του καλού καιρού, το ίδιο και ο μπαμπάς μας, απόλυτη ησυχία στο σπίτι. Σκέφτομαι να αδράξω την ευκαιρία και να πιω τον καφέ μου με ηρεμία.Φτιάχνω έναν ωραίο και αχνιστό καφέ και μπαίνω στο σαλόνι...(έτσι νόμιζα), μέγα λάθος, στη λωρίδα της Γάζας βρίσκομαι. 

Το σαλόνι είναι βομβαρδισμένο τοπίο, μαρκαδόροι αραδιασμένοι πάνω στο τραπεζάκι μαζί με δύο μπλοκ ζωγραφικής, στους καναπέδες έχουν κάνει κατάληψη ΟΛΑ τα αρκουδάκια, σκυλάκια, γατάκια και ό,τι άλλο κυκλοφορεί σε λούτρινο και κοσμεί τη συλλογή μας, πίσω από τα μαξιλάρια του καναπέ είναι κρυμμένα δύο σκυλάκια δαλματίας "για να μην τα βρει ο κλέπτης και τα πάρει" (όπως γίνεται στην ταινία). Κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού είναι ο υπολογιστής με τις πριγκίπισσες, που ζήτησε φέτος για δώρο από τον `Αγιο Βασίλη και δίπλα οι κατσαρόλες και τα ψεύτικα λαχανικά που έχει για να μαγειρεύει. Στην πολυθρόνα έχουν βρει τη θέση τους οι πριγκίπισσες, τις έχει βάλει να κάθονται κυκλικά όπως τα παιδάκια που κάνουν κύκλο γύρω από τη γιαγιά για να ξεκινήσει το παραμύθι.

Δεν ξέρω πότε πρόλαβε και έφερε όλα αυτά τα παιχνίδια στο σαλόνι. Τί στην ευχή κάναμε ο πατέρας της κι εγώ χθες, σε άλλο σπίτι ήμασταν; Μετά την πρώτη σκέψη ν' αρχίσω να τακτοποιώ, βολεύτηκα δίπλα στις πριγκίπισσες και είπα να μην τις κακοκαρδίσω, άρχισα το παραμύθι:"Μια φορά κι έναν καιρό, σ' έναν τόπο μακρινό, ζούσαν δυο βασιλοπούλες όμορφες και ατακτούλες". 

Δεν πρόλαβα να πω παρακάτω, γιατί μια φωνούλα με διέκοψε:"Μαμά που είσαι, έλα εδώωω". Περιττό να πω ότι δεν ήπια τελικά ούτε μία γουλιά καφέ,γιατί μετά από αυτή τη φωνούλα, όλα πήραν το δρόμο τους και η καθημερινότητά μας ξεκίνησε.

Αγένεια

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου με μία λέξη θα έλεγα ότι είμαι ανεκτική. Είμαι διατεθιμένη να καταλάβω γιατί κάποιος φέρθηκε με τον άλφα ή το βήτα τρόπο, ακόμα και να δεχτώ ότι αυτός έτσι είναι και δεν αλλάζει χαρακτήρα. `Ομως υπάρχει ένα πράγμα που δε μπορώ να το κατανοήσω ούτε να το παραβλέψω και με φέρνει στα όριά μου: η αγένεια.

Τις προάλλες είχαμε μπει σ' ένα κατάστημα ρούχων, με το μωρό στο καροτσάκι. Μόλις μας είδε μία κυρία, που βρισκόταν εκεί με τον άνδρα της, έκανε έναν μορφασμό όλο αγανάκτηση και λέει στο σύζυγο δήθεν χαμηλόφωνα:"`Ελα πάμε να φύγουμε από  'δω, μα καλά γιατί φέρνουν καροτσάκια σε τέτοια μέρη;" Συγγνώμη που σας ενοχλήσαμε αλλά δεν είδα πουθενά πινακίδα απαγορεύονται τα τροχοφόρα. `Αλλωστε σε εμπορικό κέντρο κυκλοφορούμε, το οποίο έχει καταστήματα, όχι παιδικές χαρές και δε μπήκαμε με οδοστρωτήρα, αλλά με ένα καροτσάκι, το οποίο, σημειωτέον, δεν έχει καθόλου όγκο.

Εχθές το απόγευμα πάλι πήγαμε στο super market. Είχα βάλει τη μπέμπα στο μάρσιπο. Ξαφνικά το λουκουμάκι άρχισε να κλαίει, εκεί που ήταν ήρεμη και χαμογελούσε, πάτησε ένα κλάμα γοερό. Η αλήθεια είναι ότι έκλαιγε δυνατά, αλλά όχι παρατεταμένα. Πατούσε μία τσιρίδα, ηρεμούσε και μετά από λίγο πάλι, όλο αυτό κράτησε πέντε λεπτά και μετά την πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά μου. Περιττό να πω ότι οι μισοί πελάτες μας κοιτούσαν με βλέμμα του στυλ: "Αυτό το γκρινιάρικο κάντε το να σωπάσει, δεν έχουμε την όρεξη σας". Και πάλι συγγνώμη που σας ενοχλήσαμε, αλλά δεν ήξερα ότι η μπέμπα είχε προγραμματίσει παράσταση και το σιγαστήρα τον ξέχασα στο σπίτι.

Πραγματικά αυτές τις συμπεριφορές δε μπορώ να τις χωνέψω με τίποτα. Από πότε τα μωρά, τα καρότσια και ο συνδυασμός τους ενοχλούν; Μήπως οι μαμάδες να κλειδωθούμε στο σπίτι μέχρι τα παιδιά μας να πάνε σχολείο (τουλάχιστον); Αυτοί οι άνθρωποι που δυσανασχετούν στη θέα ενός μωρού που κλαίει ή ενός καροτσιού, δεν έχουν δικά τους παιδιά; Εντάξει, μπορεί κάποιοι να έχουν θέμα με τα μωρά και ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά λίγη ευγένεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Ολόκληρη κουρτίνα βγήκε, αλλά εκνευρίστηκα πάλι που τα θυμήθηκα.

Καλό Μήνα

Πρώτη μέρα, του πρώτου μήνα της `Ανοιξης. Επιτέλους να φεύγει ο χειμώνας γιατί νομίζω πως θ' αρχίσω να σαπίζω στο τέλος με τόση κακοκαιρία.  

`Εβαλα στις κόρες μου το βραχιολάκι του Μάρτη. Η μεγάλη με ρώτησε γιατί το φοράει και της εξήγησα το έθιμο. Μάλλον της άρεσε και μου είπε πως αν δε φοράνε βραχιολάκια τα άλλα παιδάκια στο σχολείο, θα τους τα φτιάξει εκείνη και θα τους τα χαρίσει.

`Εχει μεγαλώσει πολύ το παιδάκι μου και κάθε μέρα το αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο. Βέβαια δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, οπότε και γεννήθηκε η μπέμπα μας. `Οταν επιστρέψαμε στο σπίτι από το μαιευτήριο και μπήκαμε στους κανονικούς μας ρυθμούς, ξαφνικά  σα να ξύπνησα από λήθαργο. Το μωρό μου είχε δώσει τη θέση του σε άλλο μωρό και αυτό είχε γίνει σωστό κοριτσάκι. 

Από τότε και κάθε μέρα και μία έκπληξη!! Πόσες να μας περιμένουν ακόμα;

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!!!