Σήμερα παρακολουθήσαμε μία πολύ δυνατή παράσταση. Ο τίτλος της, "Τ' αδύνατα δυνατά" και ήταν μία επιλογή εξαιρετική. Το αποφασίσαμε χθες το βράδυ με τη μαμά των φιλενάδων της κόρης μου και το πρωί βρεθήκαμε στο θέατρο στο Γκάζι. Βγάλαμε τα εισιτήρια και περιμέναμε με πολλά ακόμα παιδάκια και τους γονείς τους να αρχίσει η παράσταση.
Εμφανίστηκαν στην κορυφή της σκάλας δύο κοπέλες, οι οποίες μας προσκάλεσαν να ανέβουμε, καλημερίζοντάς μας στα γαλλικά και αφού μπήκαμε στην αίθουσα, η οποία γέμισε ασφυκτικά, χωρίς υπερβολές, οι κοπέλες μας υποδέχτηκαν η μία σκαρφαλωμένη σε μία σιδερένια δοκό και η δεύτερη έκανε σπαγκάτ ανάμεσα σε δύο καρέκλες.
Αν μη τι άλλο εντυπωσιακή υποδοχή, σκέφτηκα και κατάλαβα ότι είχαν ήδη καταφέρει να τραβήξουν την προσοχή των κοριτσιών. Το έργο ξεκίνησε και μέχρι το τέλος, επικρατούσε απόλυτη ησυχία, δε βρέθηκε ούτε ένα παιδάκι να διακόψει με οποιοδήποτε τρόπο την παράσταση. Οι ηθοποιοί εξαιρετικοί, με όλη τη σημασία της λέξης, το ζούσαν το έργο και είχε τόση δύναμη ο τρόπος που έπαιζαν...
Το ίδιο το έργο πραγματευόταν ένα θέμα πολύ επίκαιρο, το bullying. `Ενα αγόρι αλλάζει σχολείο και στο νέο σχολικό περιβάλλον όλοι το κοροϊδεύουν, του φέρονται υποτιμητικά και εκείνο φοβάται, δε μιλάει σε κανέναν, ώσπου φτιάχνει στο μυαλό του έναν φανταστικό φίλο και μαζί ξεκινούν το μακρύ και δύσκολο ταξίδι που θα μετατρέψει το φοβισμένο και χωρίς αυτοπεποίθηση αγόρι, σ' ένα παιδί χαρούμενο, με θάρρος και εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο πολύ ευχαριστήθηκα αυτή την έξοδο με τα κορίτσια μου και πιο πολύ χαίρομαι που κατάλαβαν το νόημα της παράστασης. Ακόμα και η μικρή (παρότι δεν ήταν για την ηλικία της) κατά κύριο λόγο όμως οι μεγάλες, συνειδητοποίησαν ότι "οι δυνατοί δεν είναι αυτοί που χτυπάνε...είναι αυτοί που βοηθάνε" όλους εκείνους που έχουν ανάγκη από φίλους, από κατανόηση από συμπαράσταση, γιατί μπορεί να είναι διαφορετικοί.
Βγήκα από το θέατρο κι ένιωσα ότι έχει πάει η σκέψη μου ένα βήμα παρακάτω. Σκέφτηκα ότι δε φτάνει μόνο να λέμε στα παιδιά μας τί πρέπει να κάνουν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση που τα φέρνει σε δύσκολη θέση, εξαιτίας της συμπεριφοράς των άλλων, αλλά και τί πρέπει να κάνουν για να μην προκαλέσουν με τη δική τους συμπεριφορά τους άλλους. Αλήθεια, πόσοι γονείς έχουμε σκεφτεί ποτέ ότι το παιδί μας μπορεί να έχει δυσάρεστη συμπεριφορά για κάποιο άλλο παιδάκι στο σχολείο και τί έχουμε κάνει για να το αποτρέψουμε;
Πρόσφατα μία συνάδελφος μου είπε ότι η κόρη της, που πάει επίσης στην πρώτη δημοτικού, όπως η δική μου, της είπε κάτι που συνέβη στο σχολείο ανάμεσα σε 'κείνη και σε μία συμμαθήτριά της, που προσωπικά με σόκαρε. Δε θα αναφέρω εδώ τί ειπώθηκε, όμως όταν αντιλαμβάνεσαι ότι το παιδί σου μπορεί να πέσει θύμα οποιασδήποτε μορφής βίας και μάλιστα από εκεί που δεν το περιμένεις, αυτό σε ξεπερνά.
Ας συζητήσουμε με τα παιδιά μας, ας έρθουμε πιο κοντά τους και ας τους δίνουμε ερεθίσματα για το μυαλό και το πνεύμα τους. Είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να τα θωρακίσουμε και να τα βοηθήσουμε να ωριμάσουν.
