Ο Σεπτέμβριος των γενεθλίων.

Για 'μας ο Σεπτέμβριος έχει μια γλύκα διαφορετική. Δεν είναι μόνο ότι περιμένουμε με ανυπομονησία να ανοίξουν τα σχολεία, δεν είναι ότι περιμένουμε να δούμε και πάλι τις φίλες μας, είναι ότι ανυπομονούμε για τα πάρτυ γενεθλίων μας.
Δύο πριγκίπισσες, δύο πάρτυ λοιπόν. `Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η χαρά τους που θα έρχονταν οι φίλες τους στο σπίτι ήταν απερίγραπτη και εκδηλώθηκε σε δύο πράξεις, γιατί η διαφορά τους είναι 11 μέρες ( τα χρόνια τα κρύβουμε), αρά το ένα πάρτυ ακολουθεί το άλλο.
Κουράστηκα πολύ αλλά χαλάλι τους, γιατί είναι και οι δυο υπέροχες. Ευγενικές, καλόκαρδες, ευαίσθητες, προσπαθούν κάθε μέρα όλο και περισσότερο για να κάνουν το καλύτερο που μπορούν και να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους ( που δεν είναι και λίγες για την ηλικία τους) και αυτό μου φτάνει.
`Αλλωστε, τι περισσότερο να θέλεις όταν τα παιδιά σου έχουν υγεία, έχουν φίλους και είναι χαρούμενα.
`Αντε και του χρόνου θα το κάψουμε πάλι κορίτσια....

Ας σταματήσει κάποιος το χρόνο (μέρος Β)

via pinterest https://gr.pinterest.com/pin/356910339203950537/

`Οπως κάθε Σεπτέμβριο, έτσι και φέτος τον περιμέναμε με ανυπομονησία, όχι μόνο γιατί ανοίγουν τα σχολεία και μετά τις καλοκαιρινές διακοπές τα κορίτσια αγωνιούν για τη μέρα εκείνη, αλλά και γιατί είναι τα γενέθλιά τους.

Κάθε χρόνο λοιπόν κάναμε ένα κοινό πάρτυ και για τις δύο, αλλά φέτος τα πράγματα άλλαξαν. Η μεγάλη μου κόρη ζήτησε να κάνει το πάρτυ μόνη της, γιατί ήθελε να καλέσει τις φίλες της. `Ετσι καταλήξαμε να οργανώσουμε 2 πάρτυ, με διαφορά 10 ημερών και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα σπίτι άνω κάτω ( λογικό), μία μαμά κατάκοπη ( επίσης λογικό) και 2 υπέροχα πλασματάκια ( τα κορίτσια μου) χαρούμενα και ευχαριστημένα.

Ο μήνας λοιπόν έκλεισε πανηγυρικά, με τούρτα χειροποίητη, μπαλόνια πολλά και παιδικά γέλια. Το κορίτσι μου έκλεισε τα 8 και είναι σα να μεταμορφώθηκε από παιδί σε δεσποινίδα. Εξακολουθεί να είναι το γλυκό και ήσυχο πλασματάκι, που ήταν πάντα, αλλά κάτι έχει αλλάξει...

Στο αυτοκίνητο δε ζητά να ακούσει πια τα παιδικά cd, που άκουγε μέχρι πριν λίγο καιρό, εγκατέλειψε την τσάντα με τις πριγκίπισσες που είχε για το σχολείο, όπως και το πάπλωμα, το οποίο χάρισε στην αδελφή της και για δώρο γενεθλίων ζήτησε να τρυπήσει τ' αυτιά της.

Την παρακολουθώ να μεταμορφώνεται και η συγκίνηση μέσα μου μεγαλώνει ...  μπορεί να σταματήσει κάποιος το χρόνο παρακαλώ;

Ας σταματήσει κάποιος το χρόνο (μέρος Α)

via https://gr.pinterest.com/pin/356910339203149523/

Το προηγούμενο Σάββατο έκλεισε τα πέντε ... πραγματικά αν με ρωτήσει κάποιος πότε πέρασαν πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου 2011 δε θα ξέρω τί ν' απαντήσω.

Πάει πια στο νήπιο, είναι η μασκότ του σπιτιού και για την ηλικία της έχει απίστευτο χιούμορ. Επίσης είναι πεισματάρα, ακατάστατη και λίγο ζηλιάρα, όπως λέει και η ίδια αν της ζητήσεις να περιγράψει τον εαυτό της.

Το Σάββατο κάναμε το πάρτυ της, στη διάρκεια του οποίου μου είπε 2-3 φορές "είναι το πιο χάλιο πάρτυ που έχω κάνει" και άλλες 4-5 "είναι το πιο τέλειο πάρτυ μου", ανάλογα με το αν συμφωνούσε ή διαφωνούσε με την αδερφή της, την ξαδέρφη της και τα άλλα παιδάκια, κάθε φορά που αποφάσιζαν να κάνουν κάτι.

Είναι παιδί απρόβλεπτο, μπορεί να αρνηθεί να κάνει κάτι όταν της το ζητήσεις και μετά από λίγο μόνη της να κάνει αυτό για το οποίο αρνιόταν πεισματικά να συνεργαστεί λίγα λεπτά πριν. 

`Ολες της οι αντιδράσεις είναι δυναμικές, διεκδικεί τη θέση της στο χώρο και δεν ησυχάζει αν δεν την κατοχυρώσει. Είναι πάντα η μικρή της παρέας, μιας κι ακόμα δεν έχει τις δικές της σταθερές φίλες, αλλά δε διανοείται στην παρέα κανείς να την υποτιμήσει.

Σήμερα μου δήλωσε όλο χαρά ότι θα γίνει σεφ και ζαχαροπλάστης όταν μεγαλώσει, θα ζει στην Αγγλία σ' ένα σπίτι με κήπο και θα έχει ένα σκυλάκι.

"Μαμά, θα έρχεσαι να με βλέπεις;" με ρώτησε κι εγώ βούρκωσα, όχι γιατί το παιδί μου σχεδιάζει τη ζωή του μακριά από 'μένα, αλλά γιατί ξαφνικά είδα τα χρόνια να περνούν αστραπιαία και μ' έπιασε αυτή η συγκίνηση που νιώθω κάθε χρόνο στα γενέθλια των παιδιών μου, όταν συνειδητοποιώ ότι το χρόνο δεν τον σταματάει κανείς...

Διάλογοι και κάποιες φορές μονόλογοι ενός τετράχρονου και κάτι...

Η μικρή είναι πια 4,5 ετών και η γλωσσίτσα της δε σταματά όλη μέρα.

-Μαμά, γιατί είμαι τόσο παιχνιδιάρα; (έχει ακούσει το μπαμπά της να την αποκαλεί έτσι) και απαντά μόνη της: - Γιατί θέλω να έχω όλα τα παιχνίδια που υπάρχουν.

Με ακούει που μιλάω με την αδελφή της και της εξηγήσω πως πρέπει να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε για να τους πετύχουμε. Μπαίνει λοιπόν στο δωμάτιο και με ύφος δασκάλας της λέει:

-Λοιπόν, αν δε διαβάζεις δε θα μορφωθείς και δε θα πετύχεις κανένα στόχο στη ζωή σου.

Την κοιτάζουμε και οι δύο έκπληκτες γιατί μας αιφνιδίασε με την παρουσία της και με αυτό που είπε και μετά γυρίζει σε 'μενα και συνεχίζει:-Τί με κοιτάς βρε μαμά, λέω κάτι λάθος;

Στο σχολείο της μεγάλης ετοιμάζονται για το αποκριάτικο πάρτυ, στο οποίο μπορούν να ντυθούν και οι γονείς;-Μαμά, σκέφτηκα τι θα ντυθείτε στο πάρτυ του σχολείου.

-Αλήθεια για πες μου;

-Εσύ σύμβουλος αγρότων και ο μπαμπάς κλόουν. (δεν ξέρω τι είναι πιο αστείο, ο τρόπος που τόνισε τη λέξη, το ότι το έκανα εικόνα στο μυαλό μου και γέλαγα μέχρι δακρύων ή το ότι το παιδί μου έχει καταλάβει ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι επιπέδου αποκριάτικου πάρτυ;).

Επτά και κάτι ...

via Pinterest

Πέρασαν δύο μήνες από τα γενέθλιά της και δεν πρόλαβα να της γράψω ούτε μία ευχή. Νιώθω άσχημα και πολλές τύψεις γι' αυτό, όπως και για πολλά άλλα τον τελευταίο καιρό.

Τη βλέπω να μεγαλώνει και θέλω να σταματήσω το χρόνο. Είναι πια 7 και είναι απλά υπέροχη, όσο υπερβολικό και στερεότυπο κι αν ακούγεται αυτό, όταν το λέει μία μάνα για το παιδί της.

Είναι υπάκουη, ευγενική και πολύ ευαίσθητη καρδούλα. Βέβαια, έχουμε και τις κακές μας στιγμές, αλλά γι'αυτές φταίω κυρίως εγώ, γιατί οι αντιδράσεις και τα λόγια των γονιών υποκινούν αντίστοιχα την όποια συμπεριφορά του παιδιού. Ποτέ δε φταίνε τα παιδιά για τίποτα, σε όποια ηλικία κι αν είναι γιατί φέρονται, σκέφτονται και πράττουν όπως ακριβώς έχουν μάθει.

Αν κάνω μια ευχή για τα έβδομα γενέθλιά σου θα είναι να σε μεγαλώσουμε ώστε να γίνεις ανεξάρτητη, να έχεις αυτοπεποίθηση και να είσαι δίκαιη με τους ανθρώπους που θα συναντήσεις στη ζωή σου..

Σ΄αγαπάμε πολύ.

Τέσσερα και κάτι ...

via pinterest

Τεσσάρων ετών και 8 ημερών επισήμως από τις 17 Σεπτεμβρίου το μικρό μου λουκουμάκι. Ατίθασο, ζωηρό, πολύ χαϊδεμένο και απίστευτα τρυφερό. `Εκλεισε τα τέσσερα και το στοματάκι της δε σταματάει να τραγουδά και να λέει ιστορίες ( τις περισσότερες φορές φανταστικές) όλη την ημέρα, non-stop.
`Εχει αδυναμία στο μπαμπά της και όταν έρχεται από τη δουλειά, παίρνει φόρα και πέφτει επάνω του με δύναμη φωνάζοντας "μπαμπάκααα μουυυ". Την αδελφή της, την παρακολουθεί σε ό,τι κι αν κάνει και ό,τι πει εκείνη είναι νόμος. 
`Ομως είναι και απίστευτη ζουζούνα. Το μυαλό της είναι συνέχεια στη σκανταλιά. Αν δεν της δώσεις σημασία ή δεν της ικανοποιήσεις μία επιθυμία της τη στιγμή που θέλει, ξέρει πως να σου τραβήξει την προσοχή και να σε κάνει να το ξανασκεφτείς.
Να μερικά δικά της καμώματα, που άλλοτε με τρελαίνουν και άλλοτε με ξετρελαίνουν.
Το πρωί που πάμε στον παιδικό, συνήθως κρατιέται από το πόδι μου, κλαίει και αρνείται να μπει στην τάξη της, μέχρι να δει τη δασκάλα της. 
Το καλοκαίρι, με τη δίχρονη μικρή της αδελφής μου ήταν συνέχεια σε κόντρα. Τώρα που έφυγαν και γύρισαν στο Μόναχο, το λουκουμάκι μου λέει: " Μαμά, πρέπει να πάμε στο Μόναχο, το κοριτσάκι μας είναι μόνο του" και παίρνει μία έκφραση λυπημένη.
`Οταν αρρώστησε ο παππούς της και μπήκε στο νοσοκομείο για επέμβαση, ρωτούσε συνέχεια πως είναι και όταν γύρισε στο σπίτι, ήταν εκεί και τον περίμενε και όλο πήγαινε κοντά του και κουλουριαζόταν επάνω του σα γατάκι.
Τις προάλλες μας επισκέφτηκε μία συγγενής που είναι γιατρός. Καθίσαμε λοιπόν στο τραπέζι να φάμε και η μικρή δε έτρωγε (κατά την προσφιλή της συνήθεια), άρχισα λοιπόν να της λέω τα γνωστά περί ανάπτυξης και δύναμης και επειδή δεν έπιαναν της είπα: " Αν θέλεις ρώτα και τη Μ. που είναι γιατρός" και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος.
"Μ. είσαι γιατρός;"
"Ναι"
"Α, ωραία κι εγώ είμαι ακτινίατρος"
Την ημέρα των γενεθλίων της ο νονός και η νονά της, της έκαναν δώρο ένα ποδήλατο. Φυσικά, κατέβηκε αμέσως στον κήπο για να κάνει βόλτα, χτυπούσε το κουδουνάκι και έκανε απίστευτη φασαρία από τη χαρά της. Το βράδυ τη ρώτησα ποιο ήταν το δώρο που της άρεσε περισσότεροκαι ήμουν σίγουρη για την απάντηση.
"Η Μπάρμπι που μου πήρες, για να βάζω μέσα το σαμπουάν μου" (ένα μπουκαλάκι που χρησιμοποιείται για αφρόλουτρα και σαμπουάν, με τη φιγούρα της Μπάρμπι).
"Δεν ήταν το ποδήλατο;" τη ρώτησα παραξενεμένη.
"Το ποδήλατο ήταν, αλλά δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω".
Ξέρω είναι το πιο γλυκό παιδί του κόσμου και είναι δικό μου!!!

Δύο βραβεία για το 2014!!!!

 via Pinterest

Τις τελευταίες μέρες οι κόρες μου έχουν μπει για τα καλά στο γιορτινό κλίμα. Λίγο τα δώρα που τους έφερε ο `Αγ. Βασίλης ( σε 'μας έρχεται την παραμονή των Χριστουγέννων), λίγο τα δώρα από νονές, παππούδες, γιαγιάδες, θείες, λίγο που τους κάνουμε τα χατίρια μέρες που είναι...διανύουν την καλύτερή τους περίοδο (όπως μου δήλωσαν).

`Ετσι λοιπόν, την επόμενη μέρα των Χριστουγέννων κι ενώ ετοιμαζόμασταν να πάμε να δούμε την ταινία Πάντινγκτον, είχα τη χαρά να εισπράξω μία γερή δόση από φιλιά και αγκαλιές. Η μικρή μου βέβαια αυτά τα κάνει έτσι κι αλλιώς, γιατί είναι πιο χαδιάρα και εκδηλωτική, συγκριτικά με τη μεγάλη. Καθώς λοιπόν τις βοηθώ να ντυθούν, η μεγάλη έρχεται κοντά και μου λέει:" Σκύψε λίγο να σου πω κάτι στο αυτί". Αυτό σημαίνει ότι θέλει να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει κι εγώ κάνω ότι δεν καταλαβαίνω και ότι πιστεύω πως θέλει κάτι να μου πει. Χαμήλωσα λοιπόν στο ύψος της περιμένοντας να με φιλήσει κι εκείνη αντί γι' αυτό μου λέει: "Σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" και το προσωπάκι της έλαμπε από χαρά. Το άκουσε και η μικρή και λέει: "Κι εγώ σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ".

`Εχω λοιπόν στα διαπιστευτήριά μου δύο βραβεία ανεκτίμητα είτε σε αυτό το σύμπαν είτε σε παράλληλο ( γιατί πρέπει να υπάρχουν "πολλοί κόσμοι") είμαι η καλύτερη μαμά γι' αυτές τις δύο φατσούλες.

Δεν τα περίμενα αυτά τα βραβεία και πολλές φορές νιώθω ότι δεν τα αξίζω. Ωστόσο, τώρα που τα έχω στην κατοχή μου, θα κάνω ότι μπορώ για να μην τις διαψεύσω ποτέ!! 

`Εξι χρόνια πριν... ( και κάτι μέρες)

`Εχουν περάσει μέρες από τα γενέθλιά σου, αλλά μια το πάρτυ και η προετοιμασία του, μια το ένα μια το άλλο, σήμερα μόνο κατάφερα να σου γράψω.

Θέλω λοιπόν να σου πω ότι κάθε χρόνο μαζί σου, γιορτάζω κι εγώ τα γενέθλιά μου ως μαμά και σ' ευχαριστώ γι΄αυτό και σε καμαρώνω κάθε μέρα και σου εύχομαι να έχεις τύχη και υγεία στη ζωή σου. 

Επίσης επειδή ξέρω πόσο σου αρέσει αυτό το τραγούδι στο αφιερώνω με όλη μου την ψυχή και ελπίζω να είσαι πάντα χαρούμενη...

17 Σεπτεμβρίου 2011

`Οχι, δεν είναι λάθος ημερομηνία, απλώς σήμερα γύρισα τρία χρόνια πίσω. Ξαναθυμήθηκα τη φουσκωμένη μου κοιλίτσα και την αγωνία μου, να τελειώσει και αυτή η καισαρική και να τη δω επιτέλους από κοντά, να τη γνωρίσω, να την αγκαλιάσω...

Παναγία μου πώς τρέχει έτσι ο χρόνος, κάθε πρωί που την ξυπνάω για να πάμε στον Παιδικό, ανοίγει τα ματάκια της και με παράπονο μου λέει "δε θέλω να πάω στο σχολείο... θέλω να μείνω μαζί σου" και βουρκώνει. `Ενας Θεός ξέρει πώς κρατιέμαι και δεν της λέω πως δε θα την πάω σχολείο, ούτε κι εγώ θα πάω στη δουλειά και θα μείνουμε μαζί στο σπίτι να παίξουμε. Μετά μπαίνει σε εφαρμογή  το project πίνω γάλα-ντύνομαι (επί δύο για να μην ξεχνιόμαστε), ψάχνω κλειδιά σπιτιού, κλειδιά αυτοκινήτου, πορτοφόλι, τσάντες και φύγαμεεε επιτέλους!!

Τότε είναι που προχωρά μπροστά, κρατώντας την τσάντα της και σκέφτομαι ότι μόλις χτες έσπρωχνα το καροτσάκι και φρόντιζα οπωσδήποτε να έχω μαζί μου πιπίλα, μωρομάντηλα και πάνες. Τώρα η βρεφική τσάντα έχει αντικατασταθεί από την Πέπα το γουρουνάκι, το σακίδιο με τα ροδάκια που μέσα έχει μία αλλαξιά ρούχα και εσώρουχα, ενώ το απόγευμα εμπλουτίζεται με κάποια καλλιτεχνική δημιουργία της, αφηρημένης ακόμα τέχνης.

Νιώθω ότι μεγαλώνει και δεν την προλαβαίνω, δεν κατάλαβα πότε έφτασε τα τρία, έγινε κοριτσάκι και αυτό το μαρτυρούν τα πάντα επάνω της, η όψη της, η ομιλία της, οι τρόποι της... τα πάντα.

Να ζήσεις μωρό μου και χρόνια πολλά

μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά

παντού να σκορπίζεις της γνώσης το φως

και όλοι να λένε να μία σοφός.

Η γιορτή της μητέρας

http://www.pinterest.com/pin/304767099756440674/

Εδώ και τρεις μέρες είχα πληροφορηθεί ότι την Κυριακή με περίμενε μια έκπληξη, την οποία θα έκρυβε κάπου μέσα στο σπίτι για να μην τη δω...χθες το απόγευμα που την ετοίμαζα για να βγούμε έξω μου λέει: "Μαμά μέχρι αύριο που θα σου δώσω την έκπληξη, δεν επιτρέπεται να κοιτάξεις κάτω από το κρεββάτι μου".

Το υπέροχο παιδί μου, είχε κρύψει την έκπληξη κάτω από το κρεββάτι της και ήταν πράγματι πολύ συγκινητικό αυτό που είχαν φτιάξει με τη βοήθεια της δασκάλας τους. Αυτή η καλή τους η δασκάλα, είχε φωτογραφίσει ένα-ένα όλα τα παιδάκια, είχαν φτιάξει μια κάρτα σε σχήμα καρδιάς με ένα παραθυράκι μπροστά, όπου μέσα είχαν βάλει τη φωτογραφία τους και στο πίσω μέρος υπήρχε μία κεντρική ερώτηση: "Γιατί αγαπάς τη μαμά σου;". `Ολα τα παιδάκια είχαν δώσει τη δική τους απάντηση, το δικό μου νεραϊδάκι απάντησε ότι με αγαπάει γιατί την πάω βόλτες. 

"Μόνο γι' αυτό με αγαπάς;" τη ρώτησα.

"Ναι, γιατί τότε είμαστε μαζί " μου απάντησε και με συγκίνησε τόσο πολύ.

Το μικρό μου δεν κατάλαβε και πολλά, αλλά αφού μας είδε να αγκαλιαζόμαστε ήρθε κι αυτό και χώθηκε ανάμεσά μας και με γέμισαν και οι δύο φιλιά και συγκινήθηκα ακόμα περισσότερο και άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά πώς θα πάω τη ζωή μας παρακάτω, χωρίς να υπάρχει αυτό το κενό στην επαφή μας, που δεν το αναπληρώνει κανένας ποιοτικός χρόνος...

Από την Τροία ... έως το 1940

Καθόμαστε στο τραπέζι με τη μεγάλη μου κόρη και συζητάμε πώς πέρασε η μέρα μας, μας λέει εκείνη: " Σήμερα στο σχολείο μιλήσαμε για τον Τρωικό Πόλεμο".

"Για τον Τρωικό Πόλεμο;" τη ρωτάμε ταυτόχρονα και ο μπαμπάς της κι εγώ με απορία, δεδομένου ότι πλησιάζει η γιορτή της 25ης Μαρτίου "... και τί είπατε;"

"Μιλήσαμε για τους ήρωες που πολέμησαν στην Τροία".

"Ποιοι ήταν αυτοί;" την ξαναρωτάμε.

"Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Αθανάσιος Διάκος". Εδώ αρχίζουμε να χαμογελάμε και εκεί που ανοίγω το στόμα μου για να της εξηγήσω ότι τα έχει μπερδέψει λίγο με προλαβαίνει και λέει τελείως αυθόρμητα.

"Η πατρίδα μας κινδύνευε από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς και αυτοί οι άνθρωποι μας έσωσαν". 

Το γέλιο ήρθε αυθόρμητα από εμάς αυτή τη φορά...

Χριστουγεννιάτικο Μόναχο

Αρχές Δεκεμβρίου βρεθήκαμε για λίγες μέρες στην αδερφή μου στο Μόναχο. Πήγαμε για να δούμε τη μπέμπα μας, που τώρα πια είναι 5 μηνών και μόλις μας είδε έκανε κάτι γελάκια και χαρές σα να μας είχε ξαναδεί. Ειδικά με την Ιουλία ενθουσιάστηκε, όπως και το παιδάκι μου μαζί της. Η κόρη μας, σα μεγάλη ξαδελφούλα έπαιζε μαζί της, καθόταν συνεχώς δίπλα της και όταν πήγαμε σ' ένα τεράστιο παιχνιδάδικο για να της πάρει δώρο η αδελφή μου για τα Χριστούγεννα, διάλεξε μία κούκλα μωρό, που την ονόμασε Ραφαέλα ( όπως την ξαδελφούλα της).

Είναι η δεύτερη φορά που επισκεπτόμαστε το Μόναχο και για άλλη μια φορά διαπιστώσαμε πόσο όμορφο είναι. Είδαμε τις περίφημες Χριστουγεννιάτικες αγορές, απολαύσαμε βόλτα με τα ποδήλατα και βγάλαμε υπέροχες φωτογραφίες.

Στο Εμπορικό Κέντρο Pepp όπως είναι στολισμένο εξωτερικά. Ο στολισμός εσωτερικά φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες και ήταν πραγματικά απίστευτος.

Μία μακέτα μιας πόλης που τη διατρέχει σιδηρόδρομος

Ο αγαπημένος Ρούντολφ

Ο εντυπωσιακός στολισμός της οροφής του εμπορικού κέντρου

Από τις πιο όμορφες χριστουγεννιάτικες αγορές, είχε σπιτάκια με αναπαράσταση παραμυθιών

Η κοκκινοσκουφίτσα

Χάνσελ & Γκρέτελ

Η είσοδος στη χριστουγεννιάτικη αγορά στο κέντρο του Μονάχου, μπροστά στο περίφημο Δημαρχείο

Santa Claus is coming to town...

Σ' ένα από τα σπιτάκια έπαιζαν ωραία jazz μουσική

Το Δημαρχείο στολισμένο 

Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες από το παιχνιδάδικο, το οποίο ήταν απίθανο. `Ηταν 2όροφο, με όλων των ειδών τα παιχνίδια σε απίστευτη ποικιλία, από λούτρινα και κουκλάκια, μέχρι playmobil, lego,  παζλ, κατασκευές, μηχανοκίνητα και ό,τι μπορεί να επιθυμήσει η καρδιά ενός παιδιού.
Οι μέρες όμως πέρασαν γρήγορα και τώρα περιμένουμε το Μάρτιο που θα έρθουν οικογενειακώς η αδελφή μου για λίγες μέρες. Περάσαμε υπέροχα και ελπίζω η κόρη μας να έχει στις αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας αυτό το χριστουγεννιάτικο ταξίδι μας στο όμορφο Μόναχο

Σήμερα που γίνεσαι πέντε ...

http://catchmyparty.com/photos/1366398

Σήμερα που γίνεσαι πέντε, θέλω να σου ευχηθώ να έχεις υγεία, τύχη και να είσαι πάντα χαρούμενη.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα νιώθω μεγάλη συγκίνηση και όσο περνούν τα χρόνια το συναίσθημα αυτό μεγαλώνει, όπως μεγαλώνει και η αγάπη μου για 'σένα. 

`Ηθελα να σου γράψω πολλά απόψε, με την ελπίδα κάποτε να τα διαβάσεις, αλλά δεν έχει νόημα γιατί οι λέξεις δε μου φτάνουν και γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμα για αν καταλάβεις κάτι που μόνο μια μάνα θα καταλάβαινε...εκείνη η μέρα ήταν η μία, από τις δύο πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.

Χρόνια Πολλά καρδούλα μου!!

Σήμερα γιορτάζει όλη η γη!!!

Αν και με μία μέρα καθυστέρηση, αφιερώνω το τραγούδι στο κοριτσάκι μου το μεγάλο που χθες γιόρταζε! Επίσης, για να μην αδικώ και το μικρό μου λουκουμάκι, επίσης το τραγούδι και γι' αυτήν που φέτος γιόρτασε για πρώτη φορά τη Δευτέρα του Πάσχα

Επιτέλους Χριστούγεννα και Νέα Χρονιά !!!

Η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου. Σα μικρό παιδάκι κι εγώ χαίρομαι αυτές τις μέρες, μολονότι πάντα υπήρχε ένα αίσθημα μελαγχολίας πολύ έντονο.

Η μεγάλη μου η κόρη από φέτος αντιλαμβάνετα πια συνειδητά τα Χριστούγεννα. Περιμένει πώς και πώς τον `Αγιο Βασίλη. `Εχουμε φτιάξει κουλουράκια εδώ και δύο εβδομάδες και ανυπομονεί να του αφήσει το ποτήρι με το γάλα και τα κουλουράκια την καθιερωμένη βραδιά πριν την άφιξή του. Ζητά πότε το ένα και πότε το άλλο δώρο, ενώ η μικρή κοιτάζει το χριστουγεννιάτικο δέντρο και χτυπά τα χεράκια της από χαρά. Ευτυχώς το τελευταίο είναι ακόμα στη θέση του, γιατί είχα μια ανησυχία αν θα βγάλει τις γιορτές, καθότι η μικρή μας προέκυψε μεγάλο καλικατζαράκι και δεν αφήνει τίποτα όρθιο.

Χαίρομαι που είμαστε όλοι καλά, που είμαστε μαζί και τα κοριτσάκια μας μεγαλώνουν και είναι χαρούμενα. Θέλω αυτές οι μέρες να περάσουν ήρεμα και η καινούργια χρονιά να μας βρει πιο αισιόδοξους.

Πέρασαν κιόλας ... τέσσερα χρόνια !

  

28 Σεπτεμβρίου 2008, ημέρα Κυριακή και ώρα 08:25 το πρωί. Αυτή η ημερομηνία με έχει σημαδέψει, όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, όταν για πρώτη φορά γίνονται γονείς.

Μετά από τόσα χρόνια και όλα τα θυμάμαι ξεκάθαρα και πολύ έντονα. Είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να γεννηθεί και γκρίνιαζα στο γιατρό μου από την 36η εβδομάδα, να με βάλει στο χειρουργείο, αφού η μικρή μου δεν εννοούσε με τίποτα "να πάρει στροφή".

`Ηταν το πιο μικρό πλασματάκι που είχα δει ποτέ στη ζωή μου. `Ενα ολοστρόγγυλο κεφαλάκι και δέρμα άσπρο και απαλό, σα φρατζολάκι που μόλις έχει βγει από το φούρνο και είναι μαλακό και λαχταριστό.

Τώρα πια είναι η μεγάλη μου η κόρη. Πεισματάρα, ευαίσθητη και πολύ χαδιάρα . Απολάμβάνει το ρόλο της μεγάλης αδελφής κι έχει δείξει μεγάλη ωριμότητα, για την ηλικία της, σχετικά με τον ερχομό του μωρού, αν και ώρες ώρες ζηλεύει. Αύριο θα κάνει το ντεμπούτο της στο μπαλέτο και είναι ενθουσιασμένη. 

Μεγαλώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο και όταν την κοιτάζω σκέφτομαι ότι μαζί της, εκείνη την Κυριακή,  άλλαξε η ζωή μου οριστικά.`Ηταν η  πρώτη μέρα της καινούργιας μου ζωής.

Χρόνια Πολλά μωρό μου!!

Χρόνια Πολλά Μπαμπά!!

"Αγάπη μου, σήμερα γιορτάζουν οι μπαμπάδες."

"`Οπως όταν γιορτάζουν οι μαμάδες;"

"Ναι, σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στους μπαμπάδες".

Πάει στο μπαμπά της, που βλέπει τηλεόραση:

"Μπάμπα Χρόνια Πολλά, σήμερα γιορτάζεις."

"Δεν είναι η γιορτή μου σήμερα"

"Γιορτάζεις, μου το είπε η μαμά, όλοι οι μπαμπάδες γιορτάζουν σήμερα!"

"Αλήθεια; Ευχαριστώ πολύ!"

Του δίνει ένα φιλί και καθώς κάνει να φύγει επιστρέφει και του λέει

"Σ' αγαπώ πολύ..και σ' ευχαριστώ που μου κάνεις όλα τα χατίρια"

Πάσχα στο μεγάλο χωριό.

Φέτος το Πάσχα μείναμε στην Αθήνα. `Ηταν διαφορετικό από τα υπόλοιπα για πολλούς λόγους. Η μία μου αδερφή μένει πια μόνιμα στη Γερμανία κι έτσι φέτος δεν ήταν μαζί μας. Επίσης, ήταν η πρώτη φορά που έκανα Πάσχα χωρίς τους γονείς μου, αφού βρέθηκαν στην Κέρκυρα, καλεσμένοι των πεθερικών της άλλης μου αδερφής, της μικρής. Βέβαια η πρόσκληση ίσχυε και για 'μας, αλλά με το μωρό δεν μπορούσαμε να κάνουμε τόσο μακρινό ταξίδι, γιατί και οι μέρες που είχαμε στη διάθεσή μας ήταν λίγες.

`Ετσι μείναμε στο σπιτάκι μας και περάσαμε πολύ όμορφα. Χθες κάναμε μια ωραία βόλτα με τα πόδια και το βράδυ ο  μπαμπάς πήρε την κορούλα του αγκαλιά και πήγαν στην εκκλησία για δέκα ολόκληρα λεπτά. Τόσο άντεξε το παιδάκι μας το θόρυβο από τα μπαμ μπουμ των κροτίδων. Το πρωί ξυπνήσαμε όλοι μαζί με το σύνθημα της μπέμπας και άρχισε το τρέξιμο. Να φτιάξω φρουτόκρεμα για το μωρό, να πιεί γάλα η μεγάλη, να μαγειρέψω και να ετοιμάσω και ένα αβγό για τη μεγάλη, ε, να μη φτιάξω κι ένα καφεδάκι για 'μας; (αχ μάνα που είσαι;)

 Με τούτα και με 'κείνα ήρθε το μεσημέρι, να στρώσουμε τραπέζι, να καθίσουμε να φάμε και εκείνη την ώρα να ξυπνήσει και το μωρό. Τώρα λοιπόν ή έπρεπε να φάω σαν τα φίδια που καταπίνουν την τροφή τους αμάσητη ή να ταϊσω τη μπέμπα και να φάω, όταν οι άλλοι θα είναι στο γλυκό. Προτίμησα τη δεύτερη επιλογή και αφού τελείωσε και το μεσημεριανό, ο άντρας μου έπλυνε τα πιάτα κι εγώ κάθισα στο μπαλκόνι και διάβασα με τη μεγάλη μου κόρη τους άθλους του Ηρακλή. Τώρα νύχτωσε για τα καλά, η μπεμπούλα αποκοιμήθηκε, ενώ μπαμπάς και κόρη παρακολουθούν ντοκιμαντέρ με ζώα στην τηλεόραση. 

Η Αθήνα είναι άδεια, μπορεί να είμαστε και οι μοναδικοί που μείναμε πίσω. Τα χωριά ξαναγέμισαν κόσμο και φασαρία και τελικά με τόση ησυχία που επικρατεί εδώ, μοιάζει σα να είμαστε εμείς στο χωριό ....  στο μεγάλο χωριό.