Φέτος στα γενέθλιά τους κάναμε διπλό πάρτυ, η καθεμία με τις φίλες της και νομίζω το ευχαριστήθηκαν πολύ.Της μικρής το πρώτο μέρος εκτυλίχθηκε στον κήπο, έπαιξαν, έτρεξαν, γέλασαν και πέρασαν όμορφα, όπως όλα τα παιδάκια που κλείνουν τα 6 και όμως ακόμα, ευτυχώς, διασκεδάζουν όπως όταν ήταν τρία. Της μεγάλης στο σπίτι εξ ολοκλήρου, άλλωστε δεν είναι πια παιδιά, 9 χρονών κοπέλες, άλλα ενδιαφέροντα σε αυτή την ηλικιακή ομάδα !!!!
Φέτος άργησα να τους γράψω την καθιερωμένη ανάρτηση, αλλά θέλω να τους πω ότι κάθε χρόνο τις καμαρώνω όλο και περισσότερο και τις χαίρομαι που μεγαλώνουν χαρούμενα. Θέλω να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, να έχουν υγεία και ν' αγαπά η μία την άλλη, γιατί η αδελφική αγάπη και υποστήριξη, όπως φυσικά και αυτή των γονιών προς τα παιδιά τους, δε συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο.
Από του χρόνου ίσως να καθιερώσω να τους παίρνω συνέντευξη στα γενέθλιά τους....
Το προηγούμενο Σάββατο έκλεισε τα πέντε ... πραγματικά αν με ρωτήσει κάποιος πότε πέρασαν πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου 2011 δε θα ξέρω τί ν' απαντήσω.
Πάει πια στο νήπιο, είναι η μασκότ του σπιτιού και για την ηλικία της έχει απίστευτο χιούμορ. Επίσης είναι πεισματάρα, ακατάστατη και λίγο ζηλιάρα, όπως λέει και η ίδια αν της ζητήσεις να περιγράψει τον εαυτό της.
Το Σάββατο κάναμε το πάρτυ της, στη διάρκεια του οποίου μου είπε 2-3 φορές "είναι το πιο χάλιο πάρτυ που έχω κάνει" και άλλες 4-5 "είναι το πιο τέλειο πάρτυ μου", ανάλογα με το αν συμφωνούσε ή διαφωνούσε με την αδερφή της, την ξαδέρφη της και τα άλλα παιδάκια, κάθε φορά που αποφάσιζαν να κάνουν κάτι.
Είναι παιδί απρόβλεπτο, μπορεί να αρνηθεί να κάνει κάτι όταν της το ζητήσεις και μετά από λίγο μόνη της να κάνει αυτό για το οποίο αρνιόταν πεισματικά να συνεργαστεί λίγα λεπτά πριν.
`Ολες της οι αντιδράσεις είναι δυναμικές, διεκδικεί τη θέση της στο χώρο και δεν ησυχάζει αν δεν την κατοχυρώσει. Είναι πάντα η μικρή της παρέας, μιας κι ακόμα δεν έχει τις δικές της σταθερές φίλες, αλλά δε διανοείται στην παρέα κανείς να την υποτιμήσει.
Σήμερα μου δήλωσε όλο χαρά ότι θα γίνει σεφ και ζαχαροπλάστης όταν μεγαλώσει, θα ζει στην Αγγλία σ' ένα σπίτι με κήπο και θα έχει ένα σκυλάκι.
"Μαμά, θα έρχεσαι να με βλέπεις;" με ρώτησε κι εγώ βούρκωσα, όχι γιατί το παιδί μου σχεδιάζει τη ζωή του μακριά από 'μένα, αλλά γιατί ξαφνικά είδα τα χρόνια να περνούν αστραπιαία και μ' έπιασε αυτή η συγκίνηση που νιώθω κάθε χρόνο στα γενέθλια των παιδιών μου, όταν συνειδητοποιώ ότι το χρόνο δεν τον σταματάει κανείς...
Η μικρή είναι πια 4,5 ετών και η γλωσσίτσα της δε σταματά όλη μέρα.
-Μαμά, γιατί είμαι τόσο παιχνιδιάρα; (έχει ακούσει το μπαμπά της να την αποκαλεί έτσι) και απαντά μόνη της: - Γιατί θέλω να έχω όλα τα παιχνίδια που υπάρχουν.
Με ακούει που μιλάω με την αδελφή της και της εξηγήσω πως πρέπει να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε για να τους πετύχουμε. Μπαίνει λοιπόν στο δωμάτιο και με ύφος δασκάλας της λέει:
-Λοιπόν, αν δε διαβάζεις δε θα μορφωθείς και δε θα πετύχεις κανένα στόχο στη ζωή σου.
Την κοιτάζουμε και οι δύο έκπληκτες γιατί μας αιφνιδίασε με την παρουσία της και με αυτό που είπε και μετά γυρίζει σε 'μενα και συνεχίζει:-Τί με κοιτάς βρε μαμά, λέω κάτι λάθος;
Στο σχολείο της μεγάλης ετοιμάζονται για το αποκριάτικο πάρτυ, στο οποίο μπορούν να ντυθούν και οι γονείς;-Μαμά, σκέφτηκα τι θα ντυθείτε στο πάρτυ του σχολείου.
-Αλήθεια για πες μου;
-Εσύ σύμβουλος αγρότων και ο μπαμπάς κλόουν. (δεν ξέρω τι είναι πιο αστείο, ο τρόπος που τόνισε τη λέξη, το ότι το έκανα εικόνα στο μυαλό μου και γέλαγα μέχρι δακρύων ή το ότι το παιδί μου έχει καταλάβει ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι επιπέδου αποκριάτικου πάρτυ;).
Τις τελευταίες μέρες περνάμε δύσκολα, η μικρή είναι με βρογχίτιδα και ψήνεται στον πυρετό. Η γιατρός έχει δώσει αντιβίωση και εισπνοές, όμως το λουκουμάκι με δυσκολεύει πολύ...κλαίει, δε θέλει να βλέπει τα φάρμακα και μόνο τις εισπνοές κάνει ευχάριστα (μάλλον της αρέσει η μάσκα). Ωστόσο, είναι σα να ωρίμασε τις τελευταίες μέρες τόσο η γλωσσίτσα της, όσο και το μυαλουδάκι της. Την Παρασκευή το βράδυ, η μεγάλη μου είχε μείνει στη μαμά μου και η μικρή αφού γυρίσαμε σπίτι και κατάλαβε ότι η αδερφή της δε θα ερχόταν αργότερα, όπως της είχα πει, θύμωσε και άρχισε να γκρινιάζει. Τελικά την πήρε ο ύπνος, τα ξημερώματα ξύπνησε καθώς της έβαζα θερμόμετρο και μου λέει:" Μαμά που είναι η αδερφή μου;" "Κοιμάται" της λέω και προσπαθώ να αλλάξω κουβέντα για να μην αρχίσει τη γκρίνια, γυρίζει με κοιτάζει και μου λέει "Κάνεις λάθος μαμά, ξέρεις πολύ καλά ότι είναι στη γιαγιά". Χθες, η μεγάλη ήταν στο δωμάτιο και έπαιζε αρμόνιο, η μικρή πήγαινε και την ενοχλούσε συνέχεια, τελικά η μεγάλη της είπε να βγει από το δωμάτιο και της έκλεισε την πόρτα. Εγώ ήμουν στο δωμάτιό μου και δεν είχα καταλάβει τί έγινε, ώσπου έρχεται η μικρή και μου λέει με ύφος λυπημένο: "Μαμά να ξέρεις η αδερφή μου με πλήγωσε". "Γιατί τί συνέβη;" "Με έβγαλε από το δωμάτιο και μου έκλεισε την πόρτα... αυτό με πλήγωσε πολύ!". Εμένα πάλι αυτές οι κουβέντες με κάνουν να συγκινούμε, με την έννοια ότι συνειδητοποιώ πως τα κοριτσάκια μου μεγαλώνουν και θέλω να τα γράφω όλα αυτά που τόσο αυθόρμητα λέγονται και με εκπλήσσουν, γιατί πολύ σύντομα δε θα είναι πια παιδικές κουβεντούλες...
Τις τελευταίες μέρες οι κόρες μου έχουν μπει για τα καλά στο γιορτινό κλίμα. Λίγο τα δώρα που τους έφερε ο `Αγ. Βασίλης ( σε 'μας έρχεται την παραμονή των Χριστουγέννων), λίγο τα δώρα από νονές, παππούδες, γιαγιάδες, θείες, λίγο που τους κάνουμε τα χατίρια μέρες που είναι...διανύουν την καλύτερή τους περίοδο (όπως μου δήλωσαν).
`Ετσι λοιπόν, την επόμενη μέρα των Χριστουγέννων κι ενώ ετοιμαζόμασταν να πάμε να δούμε την ταινία Πάντινγκτον, είχα τη χαρά να εισπράξω μία γερή δόση από φιλιά και αγκαλιές. Η μικρή μου βέβαια αυτά τα κάνει έτσι κι αλλιώς, γιατί είναι πιο χαδιάρα και εκδηλωτική, συγκριτικά με τη μεγάλη. Καθώς λοιπόν τις βοηθώ να ντυθούν, η μεγάλη έρχεται κοντά και μου λέει:" Σκύψε λίγο να σου πω κάτι στο αυτί". Αυτό σημαίνει ότι θέλει να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει κι εγώ κάνω ότι δεν καταλαβαίνω και ότι πιστεύω πως θέλει κάτι να μου πει. Χαμήλωσα λοιπόν στο ύψος της περιμένοντας να με φιλήσει κι εκείνη αντί γι' αυτό μου λέει: "Σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" και το προσωπάκι της έλαμπε από χαρά. Το άκουσε και η μικρή και λέει: "Κι εγώ σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ".
`Εχω λοιπόν στα διαπιστευτήριά μου δύο βραβεία ανεκτίμητα είτε σε αυτό το σύμπαν είτε σε παράλληλο ( γιατί πρέπει να υπάρχουν "πολλοί κόσμοι") είμαι η καλύτερη μαμά γι' αυτές τις δύο φατσούλες.
Δεν τα περίμενα αυτά τα βραβεία και πολλές φορές νιώθω ότι δεν τα αξίζω. Ωστόσο, τώρα που τα έχω στην κατοχή μου, θα κάνω ότι μπορώ για να μην τις διαψεύσω ποτέ!!
Κάθε πρωί κάνω την ίδια διαδρομή, πρώτα στο Δημοτικό ν' αφήσω τη μεγάλη, μετά στον Παιδικό ν' αφήσω τη μικρή και μετά Αττική Οδό για να φθάσω στη δουλειά. Χθες η γιορτή του σχολείου της μεγάλης μου κόρης άρχιζε 08:30, οπότε το δρομολόγιο τροποποιήθηκε. Πήγαμε πρώτα στον Παιδικό και αυτό ήταν αρκετό για ν' αρχίσουν τα κλάματα. Η μικρή πίστεψε ότι η αδελφή της δε θα πάει στο σχολείο και πιθανόν θα την πήγαινα κάπου βόλτα και δεν ήθελε με τίποτα να μπει στο κτίριο. Αφού κατάφερα να την πείσω ότι και η αδελφή της θα πήγαινε στο σχολείο και εγώ στη δουλειά, ανοίγουμε την πόρτα και μας υποδέχεται η διευθύντρια, η οποία κατάλαβε αμέσως ότι τα πνεύματα είναι αναστατωμένα. `Εκανε μια προσπάθεια να την αγκαλιάσει, αλλά η μικρή κόλλησε επάνω μου, τότε ήταν που ανέλαβε η μεγάλη.
"Λοιπόν, αυτό το σχολείο είναι φανταστικό", της λέει "κοίταξε πόσα χρώματα και τί όμορφες ζωγραφιές" και συνεχίζει "όλ' αυτά τα υπέροχα μικρά καρεκλάκια και τα τραπεζάκια, σα να είμαστε στο σπίτι των εφτά νάνων δεν είναι;".
`Οσο παρέθετε τα επιχειρήματά της, προχωρούσε προς την αίθουσα της μικρής και το μικρό λουκουμάκι ακολουθούσε. "Ααα, τί μεγάλη που είναι αυτή η τάξη, και γεμάτη παιχνίδια ( πράγματι η τάξη της είναι τεράστια και την έχουν χωρίσει στα δύο, όπου στη μία μεριά έχουν πλαστικά αλογάκια και τσουλήθρες και στην άλλη ο κυρίως χώρος με τα τραπεζάκια και τα υπόλοιπα παιχνίδια), πολύ θα ήθελα κι εγώ να πήγαινα σε ένα τέτοιο σχολείο".
Η μικρή μπήκε στην αίθουσα, γύρισε μας κοίταξε και είπε: "Να πεις στη δασκάλα σου να σας φτιάξει κι εσάς μια τέτοια τάξη".
"Εντάξει πήγαινε τώρα και θα έρθει η γιαγιά σήμερα να σε πάρει νωρίς" της είπε και στράφηκε προς εμένα, με έπιασε από το χέρι και είπε: "Αυτό γίνεται κάθε πρωί; Πολύ κουραστικό. "
`Ηθελα να βάλω τα γέλια και με αυτό που είπε και με το ύφος της όσο είχε αναλάβει τη μικρή και με τη μικρή που την παρακολουθούσε σαν πιστός ακόλουθος.
Ηθικό Δίδαγμα μετά την πρωινή μας ιστοριούλα: Το παν είναι να έχεις τα σωστά επιχειρήματα....
Τα τελευταία δύο Σαββατοκύριακα κάποιος απ΄όλους είναι άρρωστος. Το προηγούμενο ήταν η μεγάλη μου κόρη και ο μπαμπάς, γαστρεντερίδα η διάγνωση. Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι η μικρή, πυρετός, βήχας και γκρίνια...
Επειδή λοιπόν ζούσαμε δύσκολες εβδομάδες και τα Σαββατοκύριακα ήταν η συνέχεια μιας ατελείωτης εβδομάδας, σκέφτηκα χθες το βράδυ να κάνουμε κάτι ξεχωριστό, που και οι μικρές δε θα είχαν ξανακάνει και θα άλλαζε λίγο τη διάθεση όλων μας. `Εφτιαξα λοιπόν στο σαλόνι μία στρωματσάδα για τα κορίτσια της οικογένειας και φυσικά ξετρελάθηκαν.
Αρχικά δεν κατάλαβαν ότι θα κοιμόμασταν εκεί και πίστεψαν ότι το έφτιαξα μόνο για να παίξουν. `Οταν τους είπα ότι μπορούμε να κοιμηθούμε, άρχισαν να χοροπηδάνε, ζήτω και γιούπιιι φώναζαν και ήταν τόσο χαρούμενες, είχα καιρό να τις δω να ξεσπούν με τέτοιο ενθουσιαμό!!! Πραγματικά πόσο μας άλλαξε τη διάθεση μία τόσο μικρή και απλή κίνηση, ήταν σα να είμαστε διακοπές.
Ωστόσο, η μικρή ξύπνησε με πυρετό και όχι δέκατα πια κι έτσι κινδύνευε η εκδρομή που είχαμε προγραμματίσει να αναβληθεί. Στην πραγματικότητα ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας, μας είχε ενημερώσει ότι αυτή την Κυριακή θα διοργάνωνε μία εκδρομή στην Πάρνηθα, στη λίμνη Μπελέτσι, ένα καταπράσινο μέρος με τεχνητή λίμνη, πάπιες, κύκνους και ελαφάκια (τα τελευταία αν είμαστε τυχεροί). Φυσικά η μεγάλη δεν ήθελε να το χάσει με τίποτα και αφού θα πήγαιναν και οι φίλες της, είπαμε να πάμε όλοι μαζί. `Ομως μετά τον πρωινό πυρετό, η μικρή ήταν αδύνατο να μας ακολουθήσει και επειδή δε θέλαμε να χαλάσουμε την παρέα της μεγάλης και την ωραία εμπειρία από την επαφή με τη φύση, αποφασίσαμε να πάει με το μπαμπά κι έτσι τους περιμένουμε να μας πούνε τα νέα.
Ελπίζω να βγάλουν ωραίες φωτογραφίες να ανεβάσουμε κι εδώ μερικές....
`Οχι, δεν είναι λάθος ημερομηνία, απλώς σήμερα γύρισα τρία χρόνια πίσω. Ξαναθυμήθηκα τη φουσκωμένη μου κοιλίτσα και την αγωνία μου, να τελειώσει και αυτή η καισαρική και να τη δω επιτέλους από κοντά, να τη γνωρίσω, να την αγκαλιάσω...
Παναγία μου πώς τρέχει έτσι ο χρόνος, κάθε πρωί που την ξυπνάω για να πάμε στον Παιδικό, ανοίγει τα ματάκια της και με παράπονο μου λέει "δε θέλω να πάω στο σχολείο... θέλω να μείνω μαζί σου" και βουρκώνει. `Ενας Θεός ξέρει πώς κρατιέμαι και δεν της λέω πως δε θα την πάω σχολείο, ούτε κι εγώ θα πάω στη δουλειά και θα μείνουμε μαζί στο σπίτι να παίξουμε. Μετά μπαίνει σε εφαρμογή το project πίνω γάλα-ντύνομαι (επί δύο για να μην ξεχνιόμαστε), ψάχνω κλειδιά σπιτιού, κλειδιά αυτοκινήτου, πορτοφόλι, τσάντες και φύγαμεεε επιτέλους!!
Τότε είναι που προχωρά μπροστά, κρατώντας την τσάντα της και σκέφτομαι ότι μόλις χτες έσπρωχνα το καροτσάκι και φρόντιζα οπωσδήποτε να έχω μαζί μου πιπίλα, μωρομάντηλα και πάνες. Τώρα η βρεφική τσάντα έχει αντικατασταθεί από την Πέπα το γουρουνάκι, το σακίδιο με τα ροδάκια που μέσα έχει μία αλλαξιά ρούχα και εσώρουχα, ενώ το απόγευμα εμπλουτίζεται με κάποια καλλιτεχνική δημιουργία της, αφηρημένης ακόμα τέχνης.
Νιώθω ότι μεγαλώνει και δεν την προλαβαίνω, δεν κατάλαβα πότε έφτασε τα τρία, έγινε κοριτσάκι και αυτό το μαρτυρούν τα πάντα επάνω της, η όψη της, η ομιλία της, οι τρόποι της... τα πάντα.
`Εχω πολύ καιρό να γράψω και με στενοχωρεί αυτό, γιατί το blog το έφτιαξα για να μπορούν οι κόρες μου, μετά από χρόνια να έχουν αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία. Επειδή λοιπόν ξεκινά ένα πολύ σπουδαίο κεφάλαιο στη ζωή της μεγάλης μου κόρης, θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατό πιο τακτική και να τηρήσω την υπόσχεσή μου.
`Εφτασε λοιπόν η πρώτη μέρα του " μεγάλου σχολείου " που λέει και η μικρούλα μας και υπήρχε μεγάλη χαρά από το πρωί σήμερα. `Ηδη από το προηγούμενο βράδυ είχε αποφασίσει τί θα φορέσει και το πρωί σηκώθηκε αμέσως με το που της μίλησα. Σε όλη τη διαδρομή φλυαρούσε χαρούμενα και είχε μεγάλη ανυπομονησία να δει το σχολείο της από κοντά.
Η αλλαγή φέτος πολύ μεγάλη. Πάει σε ένα νέο σχολείο, μεγαλύτερο (στα δικά της μάτια αχανές) και δε γνωρίζει κανέναν (οι φίλες της είναι σε άλλο σχολείο) και όλο αυτό περίμενα ότι δε θα το διαχειριζόταν τόσο καλά, δεδομένου ότι είναι ένα παιδί χαμηλών τόνων και όχι ιδιαίτερα κοινωνικό. Ωστόσο, με διέψευσε ευχάριστα γιατί πάνω απ' όλα είναι στο χαρακτήρα της να προσαρμόζεται στις καταστάσεις εύκολα, έστω κι αν μέσα της νιώθει διαφορετικά.
Αύριο θα πάρουμε την τσάντα μας μαζί, θα τη γεμίσουμε βιβλία και θα μπούμε σε αυτό τον όμορφο κόσμο των μαθητικών χρόνων, που εύχομαι να είναι δημιουργικός και να έχει τέτοιους εκπαιδευτικούς σε όλη τη μαθητική της πορεία, που να μην της προσφέρουν μόνο στείρα γνώση, αλλά να την εμπνεύσουν με το έργο και την προσωπικότητά τους.
Από αύριο λοιπόν η πρώτη μέρα στο μεγάλο σχολείο !!!
Χθες που επιστρέφαμε από την απογευματινή μας βόλτα, η μεγάλη μου η κόρη μου είπε ότι αποφάσισε τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει.
"Θα γίνω τραγουδίστρια" μου λέει.
"Ααα μάλιστα" λέω όχι και τόσο ενθουσιασμένη.
"Μαμά γιατί το λες έτσι; Δε χάρηκες που θα τραγουδάω;"
"Ναι, πως, χάρηκα, είναι μεγάλη η συγκίνηση, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα ν' άκουγα κάτι διαφορετικό. Ας πούμε ότι θα ήθελες να κάνεις μια ανακάλυψη που θα βελτίωνε τη ζωή των ανθρώπων"
"Εγώ θα γίνω τραγουδίστρια και θα βγαίνω μέσα από καπνούς (εκεί ένα μούδιασμα στο κεφάλι το ένιωσα) σαν την ποπ σταρ" (άτιμα dvd σκέφτηκα αμέσως)
"Καλά αγάπη μου ό,τι θέλεις εσύ" είπα λίγο ξεψυχισμένα.
"`Ελα βρε μαμά πλάκα σου κάνω" (ευτυχώς γιατί παραλίγο και θα το πάθαινα το εγκεφαλικό με τα ντεκόρ των καπνών και τις ποπ σταρ)
"Δε θα βγαίνω μέσα από καπνούς...αλλά τραγουδίστρια θα γίνω το αποφάσισα, πάει και τελείωσε!!"
"Εντάξει, τουλάχιστον θα έχουμε δωρεάν εισιτήρια για τις παραστάσεις σου"
"`Οχι βέβαια"
"Τί εννοείς; Ο μπαμπάς κι εγώ θα πληρώνουμε εισιτήριο για να σε δούμε;" (προς στιγμήν σκέφτηκα ότι δεν ξέρει τί σημαίνει η λέξη δωρεάν)
"Θα πληρώνετε όπως όλοι οι άλλοι"
"Γατί όχι μία εξαίρεση για τους γονείς σου;"
"Γιατί μαμά θα είναι μεγάλη η συγκίνηση" είπε και σκάσαμε και οι δύο στα γέλια.
Εδώ και τρεις μέρες είχα πληροφορηθεί ότι την Κυριακή με περίμενε μια έκπληξη, την οποία θα έκρυβε κάπου μέσα στο σπίτι για να μην τη δω...χθες το απόγευμα που την ετοίμαζα για να βγούμε έξω μου λέει: "Μαμά μέχρι αύριο που θα σου δώσω την έκπληξη, δεν επιτρέπεται να κοιτάξεις κάτω από το κρεββάτι μου".
Το υπέροχο παιδί μου, είχε κρύψει την έκπληξη κάτω από το κρεββάτι της και ήταν πράγματι πολύ συγκινητικό αυτό που είχαν φτιάξει με τη βοήθεια της δασκάλας τους. Αυτή η καλή τους η δασκάλα, είχε φωτογραφίσει ένα-ένα όλα τα παιδάκια, είχαν φτιάξει μια κάρτα σε σχήμα καρδιάς με ένα παραθυράκι μπροστά, όπου μέσα είχαν βάλει τη φωτογραφία τους και στο πίσω μέρος υπήρχε μία κεντρική ερώτηση: "Γιατί αγαπάς τη μαμά σου;". `Ολα τα παιδάκια είχαν δώσει τη δική τους απάντηση, το δικό μου νεραϊδάκι απάντησε ότι με αγαπάει γιατί την πάω βόλτες.
"Μόνο γι' αυτό με αγαπάς;" τη ρώτησα.
"Ναι, γιατί τότε είμαστε μαζί " μου απάντησε και με συγκίνησε τόσο πολύ.
Το μικρό μου δεν κατάλαβε και πολλά, αλλά αφού μας είδε να αγκαλιαζόμαστε ήρθε κι αυτό και χώθηκε ανάμεσά μας και με γέμισαν και οι δύο φιλιά και συγκινήθηκα ακόμα περισσότερο και άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά πώς θα πάω τη ζωή μας παρακάτω, χωρίς να υπάρχει αυτό το κενό στην επαφή μας, που δεν το αναπληρώνει κανένας ποιοτικός χρόνος...
Σήμερα που γίνεσαι πέντε, θέλω να σου ευχηθώ να έχεις υγεία, τύχη και να είσαι πάντα χαρούμενη.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα νιώθω μεγάλη συγκίνηση και όσο περνούν τα χρόνια το συναίσθημα αυτό μεγαλώνει, όπως μεγαλώνει και η αγάπη μου για 'σένα.
`Ηθελα να σου γράψω πολλά απόψε, με την ελπίδα κάποτε να τα διαβάσεις, αλλά δεν έχει νόημα γιατί οι λέξεις δε μου φτάνουν και γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμα για αν καταλάβεις κάτι που μόνο μια μάνα θα καταλάβαινε...εκείνη η μέρα ήταν η μία, από τις δύο πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.
Αυτή τη στιγμή κοιμάται, ύστερα από μια κουραστική μέρα. Σήμερα έγινε δύο χρονών και έσβησε τα κεράκια της περίπου πέντε φορές. " `Ελα μαμά ... πάλι" έλεγε συνέχεια και έδειχνε τον αναπτήρα, ζητώντας ν' ανάψω ξανά τα δύο κεράκια στην τούρτα της, ενώ χτυπούσε χαρούμενη παλαμάκια.
Είναι πανέξυπνη, απαιτητική και εξαιρετικά ζωηρή. Δε δέχεται το όχι σαν απάντηση και δεν παραδίδεται ποτέ αμαχητί. Για εκείνη όλα επιτρέπονται και η περιέργειά της δε γνωρίζει όρια. Είναι και πολύ τρυφερή και ευαίσθητη και με το δικό της μοναδικό τρόπο έχει κλέψει την παράσταση, όσο για την πιο συγκινητική στιγμή της ημέρας ήταν το πρωί, όταν ξύπνησαν και οι δύο και η μεγάλη την αγκάλιασε της έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και της είπε: "Αυτό είναι από 'μένα για τα γενέθλιά σου".
Πέρασαν λοιπόν δύο χρόνια και ανυπομονώ για τα υπόλοιπα που έρχονται...
Πριν ενάμιση μήνα γέννησε η αδερφή μου ένα πολύ πολύ όμορφο κοριτσάκι (και αυτό το γράφω εντελώς αντικειμενικά, είναι το τρίτο πιο όμορφο μωρό που έχω δει). Δυστυχώς προς το παρόν μπορούμε να τη δούμε μόνο μέσω skype, αλλά οι δικές μου έχουν ενθουσιαστεί με την ξαδερφούλα τους. Η μικρή αγκαλιάζει την οθόνη και της φωνάζει "φούλα μου, μωλό μου", η μεγάλη είναι πιο σοβαρή και περιορίζεται σε φιλιά πεταχτά μέσω οθόνης.
Χθες λοιπόν το απόγευμα κάποια στιγμή κι ενώ μιλούσαμε μέσω skype, η μπέμπα ξύπνησε και έκλαψε, πήγε η αδερφή μου την πήρε αγκαλιά και την έφερε κοντά στον υπολογιστή να τη δούμε. Λέω στη δική μου τη μικρή "Στείλε ένα φιλάκι στην ξαδερφούλα σου και πες της να μην κλαίει" κι εκείνη πάει κοντά στην οθόνη, σηκώνει το χεράκι της και της λέει: " Κουπεπέ-κουπεπέ". Μας έκανε όλους να γελάσουμε πολύ και μας ξάφνιασε με τον αυθορμητισμό της, αλλά και με το γεγονός ότι κατάλαβε τι έπρεπε να πει. Αύριο κλείνει τα δύο και φυσικά δε μπορώ να μην αναρωτηθώ το γνωστό και χιλιοειπωμένο: "Μα πότε πέρασαν κιόλας δύο χρόνια;"
Τα κορίτσια μου επέστρεψαν από τις φετινές μίνι διακοπές τους. Ο μπαμπάς μας έχει άδεια τώρα και είναι όλη μέρα μαζί τους. Γέμισε ξανά το σπίτι μας φωνές και γέλια και μικρά πατουσάκια που τρέχουν από 'δω κι από 'κει. Η αλήθεια είναι ότι τους πήρε λίγες μέρες να προσαρμοστούν ξανά στο διαμέρισμα, ειδικά της μικρής, εε.. δεν είναι και λίγο πράγμα από την αυλή και την ελευθερία του χωριού να περιορίσουν την ενεργητικότητά τους σε τέσσερις τοίχους.
Τις κοιτάζω και δεν τις χορταίνω, έχουν μεγαλώσει πολύ, έχουν ψηλώσει, τα μαλλάκια τους μάκρυναν και η μεγάλη περισσότερο, έχει γίνει σοκολατένια, γιατί έκαναν και καμιά εικοσαριά μπάνια.
Καθώς τις χαζεύω έτσι, πολλές φορές νιώθω σαν το φωτογράφο που έχει την καλύτερη θέση για να τραβήξει τις πιο υπέροχες φωτογραφίες σ' ένα σπουδαίο γεγονός και δεν ξέρει από που ν' αρχίσει ή εξίσου αγχωτικό, δεν ξέρει αν θα προλάβει να απαθανατίσει όλες τις στιγμές...
`Εχω πολλές τύψεις για τις ώρες που χάνω μακριά τους και ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες να πάρω κι εγώ την άδειά μου και να είμαι μαζί τους όλη μέρα, κάθε μέρα...
`Οταν τα κορίτσια μου λείπουν από το σπίτι, αυτό μοιάζει τόσο άδειο, που δε θέλω να κάθομαι μέσα καθόλου. `Ολο και βρίσκω κάποια δικαιολογία για να βγω έξω, ακόμα και όταν έχω μια κουραστική μέρα στη δουλειά.
Ωστόσο, εκτός από το αίσθημα μοναξιάς που μου δημιουργεί η απουσία τους, έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ τη σχέση μας, τα λάθη μου και τι πρέπει να κάνω για να με βοηθήσω και αντίστοιχα να τις βοηθήσω.
Η μεγάλη μου κόρη όσο μεγαλώνει και διαμορφώνει το χαρακτήρα της, με εκπλήσσει ευχάριστα άλλοτε με την ωριμότητά της και άλλοτε με αιφνιδιάζει δυσάρεστα με τις αδικαιολόγητες εκρήξεις θυμού και τότε είναι που η δόλια μάνα αρχίζει να αναρωτιέται :"Τί δεν κάνω σωστά; Γιατί το παιδί μου φέρεται τόσο εγωιστικά;" Τελικά μήπως τα κάνω όλα λάθος;
Δεν έχω απάντηση στο ερώτημα ούτε θετική ούτε αρνητική. Ξέρω ότι κάνω πολλά λάθη μαζί της, γιατί είναι η πρώτη μου κόρη κι εγώ μαζί της αντιμετωπίζω οποιαδήποτε κατάσταση για πρώτη φορά. Παρόλ' αυτά προβληματίζομαι και όσο προβληματίζομαι τόσο περισσότερο μπερδεύομαι...
Πρίν λίγες μέρες είχα μία συζήτηση με τη μαμά των φιλενάδων της κόρης μου (είναι δύο κοριτσάκια δίδυμα που είναι κολλητές φίλες με τη δικιά μου). Μιλούσαμε λοιπόν και συμφωνούσαμε ότι σήμερα τα παιδιά με τον τρόπο που μεγαλώνουν μπερδεύονται, άλλα λέει η μαμά, ο μπαμπάς εξ ορισμού πιο ελαστικός, άλλα θα κάνει ο παππούς και η γιαγιά ή η κυρία που προσέχει το παιδί.
Επομένως, δεν υπάρχει μία σειρά και αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, γιατί ο καθένας από τους εμπλεκόμενους είναι διαφορετικός άνθρωπος. Ακόμα κι αν έχει συμφωνηθεί ένας κοινός τρόπος αντιμετώπισης σε κάποιο αίτημα, (π.χ. θέλει σοκολάτα πριν το φαγητό) κανείς από τους παραπάνω δε θα αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο, γιατί ο καθένας έχει διαφορετικό χαρακτήρα. `Ετσι όμως το παιδί μπερδεύεται και γίνεται κακομαθημένο.
Πραγματικά δεν ξέρω με τί τρόπο να τις μεγαλώσω...είναι σωστό να έχουν μία μαμά που δουλεύει, γυρίζει με νεύρα στο σπίτι, έχει ή θα αποκτήσει πολύ σύντομα βεβαρημένο ψυχολογικό ιστορικό και μονίμως τσακώνεται με τη γιαγιά και τον παππού και τον μπαμπά, γιατί ό, τι κι αν λέει δεν εισακούγεται...
Δεν ξέρω τι πρότυπο μάνας είμαι ή αν είμαι καν πρότυπο για τα παιδιά μου...αλλά για τον εαυτό μου σίγουρα δεν είμαι. Θα ήθελα να μη χάνω στιγμές από την καθημερινότητά τους καθώς μεγαλώνουν, θα ήθελα επίσης να μην έτρεχα σαν τρελή σέρνοντας τις μικρές πίσω μου για να προλάβουμε το μπαλέτο, για παράδειγμα, γιατί τότε η εξωσχολική δραστηριότητα αντί για ευχαρίστηση γίνεται ανάθεμα για όλους.
Τέλος θα ήθελα να είχα κουράγιο το βράδυ να τις διαβάζω περισσότερα από ένα παραμύθια, αλλά συνήθως κλείνουν τα μάτια μου...
Πριν λίγες μέρες, ενώ τελειώσαμε το μπάνιο, την τύλιξα με την πετσέτα της και την πήρα αγκαλιά, για να τη βγάλω από τη μπανιέρα. Τότε λοιπόν ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
-Μαμά, σήκωσέ με ψηλά και πες "πουλάω ένα αρνάκι ποιος το αγοράζει;"
-Δε μπορώ να το κάνω αυτό, γιατί εγώ δε θέλω να σε πουλήσω.
-Αφού αν με πουλήσεις, θα πάρεις λεφτά και θα γίνεις πλούσια.
-`Οσα λεφτά και αν έχω, αν δεν έχω εσένα και την αδελφούλα σου, θα είμαι ο πιο φτωχός άνθρωπος στον κόσμο, χωρίς την οικογένειά μου.
Χθες το βράδυ λοιπόν πήγε στη μαμά μου να μείνει και επειδή εγώ δεν ήθελα να φύγει, με πήρε τηλέφωνο αργότερα για να μου πει καληνύχτα και της έκανα τη θυμωμένη. Της έλεγα ποιο παιδάκι μου είσαι εσύ, εμένα το παιδάκι μου είναι στο σπίτι και τότε μου λέει το εξής, που με άφησε άφωνη: "Εγώ έχω εσένα, το μπαμπά και την αδελφή μου και είμαι πλούσια, δεν είμαι φτωχή".
Δεύτερο περιστατικό:
Αύριο έχουμε τη γιορτή του σχολείου, εδώ και καιρό λοιπόν σιγοτραγουδά στο σπίτι τα τραγουδάκια που μαθαίνουν από τις δασκάλες τους. `Ενα από αυτά, μου αρέσει ιδιαίτερα, το θεωρώ πολύ συγκινητικό και η Ιουλία μου, ξέρει ότι μου αρέσει. Μία μέρα της ζήτησα να μου το τραγουδήσει και όταν τελείωσε μου είπε: "Επειδή σου αρέσει τόσο πολύ, θα το τραγουδήσω μόνο για σένα στη γιορτή μας".
Τί να πεις σ'ένα τόσο αξιαγάπητο παιδάκι...συνέχεια βουρκώνω.
Εδώ και λίγους μήνες, έχουμε ανακαλύψει μία σειρά βιβλίων που πολύ μας αρέσει να διαβάζουμε. Ακόμα και η μικρή, θέλει να ξαπλώνει στο μεγάλο κρεββάτι και φωνάζει "Τιπ, Τιπ"!
Ο Τοποτίπ λοιπόν, είναι ένα γλυκό ποντικάκι, που έχει όλες τις συνήθειες και ιδιοτροπίες ενός μικρού παιδιού. Λέει ψεματάκια, βαριέται να πλύνει τα δόντια του και άλλα παρόμοια. Είναι γραμμένο σε απλή και κατανοητή για τα παιδιά γλώσσα, παρουσιάζει κάθε φορά το θέμα και καταλήγει τόσο φυσικά στο επιθυμητό αποτέλεσμα, (π.χ. τί μπορεί να συμβεί όταν δεν πλένουμε τα δόντια μας) χωρίς υπερβολές και στείρες συμβουλές. Επίσης κάτι πολύ σημαντικό, τουλάχιστον για μένα, έχει ωραία εικονογράφηση ... πραγματικά πλημμυρίζουν τα μάτια όμορφες εικόνες και έντονα χρώματα και αυτό είναι ένας λόγος που η μικρή μου έχει αγαπήσει τον Τοποτίπ, μιας κι ακόμα δεν καταλαβαίνει τί ακριβώς διαβάζουμε.
`Ετσι ο Τοποτίπ, έχει γίνει μέλος της οικογένειάς μας και πολλές φορές τον αναφέρουμε σαν παράδειγμα στην καθημερινότητά μας.
Με τις αδελφές μου, είχαμε πάντα μία πολύ καλή σχέση. Μεγαλώσαμε στην Αθήνα της δεκαετίας του '80, παίξαμε στις γειτονιές και έχουμε, στις παιδικές μας αναμνήσεις, ωραία καλοκαίρια με τα ξαδέλφια μας στο χωριό. Μετά ήρθαν τα χρόνια του σχολείου, η καθεμία με τις δικές της κλίσεις και ιδιαιτερότητες και η πρώτη που έφυγε για σπουδές ήμουν εγώ, καθότι μεγαλύτερη. Οι δύο μικρές που έμειναν πίσω δέθηκαν περισσότερο, έβγαιναν πιο πολύ μαζί, είχαν κοινές παρέες και η σχέση τους έγινε πιο ουσιαστική. `Οταν τελείωσα και γύρισα, έφυγε η μικρή για σπουδές. `Ετσι συναντήθηκα με τη μεσαία, η οποία ήταν το σημείο αναφοράς, αφού εκείνη τελείωσε στην Αθήνα.
Στα επόμενα χρόνια, τα δύο άκρα (η μικρή δηλαδή κι εγώ) πηγαινοερχόμασταν και στην ουσία ποτέ δεν καταφέραμε από τότε που τελείωσε το σχολείο να συμβιώσουμε ξανά όλες μαζί. `Ωσπου αρχίσαμε να δημιουργούμε τις δικές μας οικογένειες και σήμερα τα δύο άκρα που κάποτε πηγαινοέρχονταν είναι πια σταθερά στην Αθήνα, ενώ το σημείο αναφοράς, που ήταν η μεσαία και πάντα τη βρίσκαμε εδώ όταν επιστρέφαμε, ζει πια μόνιμα στο Μόναχο και το προηγούμενο τριήμερο μας έκαναν έκπληξη και ήρθαν με τον άντρα της να μας δουν.
Πραγματικά θα είναι από τις πιο ωραίες εκπλήξεις που θα έχω να θυμάμαι και εύχομαι να έχουν και οι κόρες μου την ίδια σχέση μεταξύ τους. Να είναι αγαπημένες, να χαίρονται η μία την άλλη, να λένε τα μυστικά τους και να κάνουν παρέα. Τις κοιτάζω καθώς μεγαλώνουν και αναρωτιέμαι αν θα έχουν αυτή την ωραία σχέση που έχω κι εγώ με τις δικές μου αδελφές, αλλά και ο πατέρας τους με τον αδελφό του, γιατί κι εκείνοι είναι πολύ δεμένα αδέλφια. Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τους μάθω πως δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από την αδελφική αγάπη, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, ότι υπάρχει κάποιος άλλος σαν εσένα που έχετε τα ίδια βιώματα και έχετε ζήσει τα ίδια πράγματα και θα είναι εκεί όσο κοντά ή μακριά κι αν βρίσκεται.
