Οι μικρές κυρίες σε διακοπές...

`Ολο το χειμώνα τα κορίτσια μου χόρευαν με αυτό το τραγούδι και τώρα που λείπουν, το ακούω μόνη μου και τις σκέφτομαι...

Ξεκίνησαν οι διακοπές τους για φέτος κι εμείς μείναμε μόνοι πίσω, να ανυπομονούμε για το Σαββατοκύριακο που θα τις δούμε ξανά!!

Αύγουστε καλέ μου μήνα...

Ηλιοβασίλεμα στις Σπέτσες

Σίφνος

`Αγιος Γόρδης Κέρκυρα

Ο Αύγουστος είναι αγαπημένος μήνας και με την ευκαιρία των επερχόμενων διακοπών, μπήκα σε καλοκαιρινή διάθεση και θυμήθηκα αγαπημένα μέρη. 

`Αντε να περάσει και αυτή η εβδομάδα να ξεκουραστούμε κι εμείς λιγάκι και να περάσουμε λίγο χρόνο με τα κοριτσάκια μας, που τόσο πολύ μας λείπουν.

Οι διακοπές των παιδιών

Τα κοριτσάκια μας λειπούν στο χωριό για διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά και αυτό είναι μεν καλό γι' αυτά, γιατί έχουν χορτάσει μπάνια και παιχνίδι, από την άλλη είναι κακό για 'μάς, γιατί μας λείπουν πολύ. Τα Σαββατοκύριακα κατεβαίνουμε και τις βλέπουμε και όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε, δε μπορούμε να ξεκολλήσουμε.

Αυτό που παρατηρήσαμε είναι ότι η συμπεριφορά της μεγάλης μας έχει αλλάξει. `Εχω γράψει πολλές φορές ότι είναι ένα υπάκουο παιδί, αυτά τα ωραία όμως συνέβαιναν ... last year (κατά τη γνωστή διαφήμιση). Τώρα χτυπάει το πόδι κάτω, όταν δε γίνεται το δικό της και αντιγράφει τα ξαδέρφια της σε  ό,τι κι αν κάνουν σε ό,τι κι αν πουν. Ειδικά με την ξαδερφούλα της που έχουν την ίδια ηλικία, η ταύτιση είναι άνευ προηγουμένου. 

Το τρομερό όμως στην όλη ιστορία είναι πως τα παιδιά παρασύρουν το ένα το άλλο, στο να κάνουν αυτό που δεν πρέπει, π.χ.: θα περπατήσει η μία ξυπόλητη, θα το κάνει και η άλλη, θα φάει με τα χέρια η μία, θα το κάνει και η άλλη. 

Γιατί ποτέ τα παιδάκια δεν παρασύρουν το ένα το άλλο στο να κάνουν αυτό που επιτρέπεται, π.χ.: να μην περπατάνε ξυπόλητα στην αυλή, να τρώνε σα μικρά ανθρωπάκια και όχι σα γουρουνάκια και άλλα πολλά παρόμοια.

Αυτό το ερώτημα βασάνιζε τις μαμάδες τις δικές μας (γιατί κι εμείς τα ίδια κάναμε) και όπως φαίνεται θα βασανίζει πολλές γενιές μαμάδων ακόμα...

Σ' ένα μήνα από σήμερα...

Σε ένα μήνα τελειώνει η άδεια εξαμήνου που είχα πάρει από τον ΟΑΕΔ λόγω της μπεμπούλας. `Οσο πλησιάζουν οι μέρες, τόσο δυσκολεύομαι να δεχτώ την πραγματικότητα που έρχεται. Δε θέλω να επιστρέψω στη δουλειά για πολλούς λόγους, κυρίως όμως γιατί έχω συνηθίσει μία άλλη καθημερινότητα, που με γεμίζει και κυρίως με ευχαριστεί. 

Δε θα πω ότι δεν κουράζομαι ποτέ ή ότι όλη μέρα είμαι μέσα στο κέφι και την ενεργητικότητα. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι θα πέσω κάτω από την κούραση και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι τα παιδιά έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Ωστόσο, η καθημερινότητά μου, έτσι όπως είναι, με ηρεμεί και χαίρομαι που μπορώ να είμαι μαζί τους. 

Μπορεί βέβαια και να φταίει το γεγονός ότι δεν ήμουν ποτέ αυτό που λέμε "γυναίκα καριέρας" ή ότι το αντικείμενο της δουλειάς μου ουδεμία σχέση έχει με το αντικείμενο των σπουδών μου. Αν ήμουν στην απέναντι πλευρά, μπορεί να τα έβλεπα διαφορετικά τα πράγματα.

Μέσα σε όλα αυτά, έχω και την ξαδέλφη μου που μου έδωσε το τελειωτικό χτύπημα. Σε σχετική κουβέντα που κάναμε τη Δευτέρα που λέει το εξής:"`Εχεις συνειδητοποιήσει ότι επιστρέφεις στη δουλειά, την εποχή που αρχίζουν οι άδειες για όλο τον κόσμο;" 

Αντί λοιπόν να είμαι σ' ένα μέρος, όπως αυτό της φωτογραφίας, θα δουλεύω και θα βλέπω τα παιδιά μου το Σαββατοκύριακο. 

Ωραίο που θα είναι το φετινό καλοκαίρι...!!!