Πότε μεγάλωσαν τόσο;

Φέτος στα γενέθλιά τους κάναμε διπλό πάρτυ, η καθεμία με τις φίλες της και νομίζω το ευχαριστήθηκαν πολύ.Της μικρής το πρώτο μέρος εκτυλίχθηκε στον κήπο, έπαιξαν, έτρεξαν, γέλασαν και πέρασαν όμορφα, όπως όλα τα παιδάκια που κλείνουν τα 6 και όμως ακόμα, ευτυχώς, διασκεδάζουν όπως όταν ήταν τρία. Της μεγάλης στο σπίτι εξ ολοκλήρου, άλλωστε δεν είναι πια παιδιά, 9 χρονών κοπέλες, άλλα ενδιαφέροντα σε αυτή την ηλικιακή ομάδα !!!!

Φέτος άργησα να τους γράψω την καθιερωμένη ανάρτηση, αλλά θέλω να τους πω ότι κάθε χρόνο τις καμαρώνω όλο και περισσότερο και τις χαίρομαι που μεγαλώνουν χαρούμενα. Θέλω να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, να έχουν υγεία και ν' αγαπά η μία την άλλη, γιατί η αδελφική αγάπη και υποστήριξη, όπως φυσικά και αυτή των γονιών προς τα παιδιά τους, δε συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο.

Από του χρόνου ίσως να καθιερώσω να τους παίρνω συνέντευξη στα γενέθλιά τους....

Ας σταματήσει κάποιος το χρόνο (μέρος Α)

via https://gr.pinterest.com/pin/356910339203149523/

Το προηγούμενο Σάββατο έκλεισε τα πέντε ... πραγματικά αν με ρωτήσει κάποιος πότε πέρασαν πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου 2011 δε θα ξέρω τί ν' απαντήσω.

Πάει πια στο νήπιο, είναι η μασκότ του σπιτιού και για την ηλικία της έχει απίστευτο χιούμορ. Επίσης είναι πεισματάρα, ακατάστατη και λίγο ζηλιάρα, όπως λέει και η ίδια αν της ζητήσεις να περιγράψει τον εαυτό της.

Το Σάββατο κάναμε το πάρτυ της, στη διάρκεια του οποίου μου είπε 2-3 φορές "είναι το πιο χάλιο πάρτυ που έχω κάνει" και άλλες 4-5 "είναι το πιο τέλειο πάρτυ μου", ανάλογα με το αν συμφωνούσε ή διαφωνούσε με την αδερφή της, την ξαδέρφη της και τα άλλα παιδάκια, κάθε φορά που αποφάσιζαν να κάνουν κάτι.

Είναι παιδί απρόβλεπτο, μπορεί να αρνηθεί να κάνει κάτι όταν της το ζητήσεις και μετά από λίγο μόνη της να κάνει αυτό για το οποίο αρνιόταν πεισματικά να συνεργαστεί λίγα λεπτά πριν. 

`Ολες της οι αντιδράσεις είναι δυναμικές, διεκδικεί τη θέση της στο χώρο και δεν ησυχάζει αν δεν την κατοχυρώσει. Είναι πάντα η μικρή της παρέας, μιας κι ακόμα δεν έχει τις δικές της σταθερές φίλες, αλλά δε διανοείται στην παρέα κανείς να την υποτιμήσει.

Σήμερα μου δήλωσε όλο χαρά ότι θα γίνει σεφ και ζαχαροπλάστης όταν μεγαλώσει, θα ζει στην Αγγλία σ' ένα σπίτι με κήπο και θα έχει ένα σκυλάκι.

"Μαμά, θα έρχεσαι να με βλέπεις;" με ρώτησε κι εγώ βούρκωσα, όχι γιατί το παιδί μου σχεδιάζει τη ζωή του μακριά από 'μένα, αλλά γιατί ξαφνικά είδα τα χρόνια να περνούν αστραπιαία και μ' έπιασε αυτή η συγκίνηση που νιώθω κάθε χρόνο στα γενέθλια των παιδιών μου, όταν συνειδητοποιώ ότι το χρόνο δεν τον σταματάει κανείς...

Επτά και κάτι ...

via Pinterest

Πέρασαν δύο μήνες από τα γενέθλιά της και δεν πρόλαβα να της γράψω ούτε μία ευχή. Νιώθω άσχημα και πολλές τύψεις γι' αυτό, όπως και για πολλά άλλα τον τελευταίο καιρό.

Τη βλέπω να μεγαλώνει και θέλω να σταματήσω το χρόνο. Είναι πια 7 και είναι απλά υπέροχη, όσο υπερβολικό και στερεότυπο κι αν ακούγεται αυτό, όταν το λέει μία μάνα για το παιδί της.

Είναι υπάκουη, ευγενική και πολύ ευαίσθητη καρδούλα. Βέβαια, έχουμε και τις κακές μας στιγμές, αλλά γι'αυτές φταίω κυρίως εγώ, γιατί οι αντιδράσεις και τα λόγια των γονιών υποκινούν αντίστοιχα την όποια συμπεριφορά του παιδιού. Ποτέ δε φταίνε τα παιδιά για τίποτα, σε όποια ηλικία κι αν είναι γιατί φέρονται, σκέφτονται και πράττουν όπως ακριβώς έχουν μάθει.

Αν κάνω μια ευχή για τα έβδομα γενέθλιά σου θα είναι να σε μεγαλώσουμε ώστε να γίνεις ανεξάρτητη, να έχεις αυτοπεποίθηση και να είσαι δίκαιη με τους ανθρώπους που θα συναντήσεις στη ζωή σου..

Σ΄αγαπάμε πολύ.

`Οχι άλλο άγχος...

via Pinterest

Χθες το πρωί, στο γυμναστήριο, είχαμε μία συζήτηση με τις μαμάδες και τις υπόλοιπες κυρίες που τα παιδιά τους έδιναν φέτος πανελλήνιες. Η μία κυρία ήταν φιλόλογος σε ιδιωτικό σχολείο, και έλεγε ότι τα θέματα των Αρχαίων Ελληνικών ήταν τόσο δύσκολα, που και η ίδια μόνο με τις λεξιλογικές της σημειώσεις μπόρεσε μετά από μία ώρα να  μεταφράσει το άγνωστο κείμενο. Επίσης ανέφερε ότι ο γιος της, που έδινε Μαθηματικά, είχε τόσο δύσκολα θέματα, που προκάλεσαν την αντίδραση και της Μαθηματικής Εταιρείας.

Η δεύτερη κυρία ήταν δασκάλα και το παιδί της φέτος πάει στην Α' Γυμνασίου. `Ελεγε λοιπόν, ότι όλο το χειμώνα ήδη από φέτος, η ζωή τους περιστρεφόταν γύρω από το σχολείο και τα διαγωνίσματα. "Δε μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε πιο δημιουργικά τα Σαββατοκύριακα μας, γιατί πάντα έγραφε" είπε και ένιωσα κάτι να με πλακώνει.

Πραγματικά, παρόλο που ως οικογένεια, ακόμα απέχουμε απ' όλη αυτή τη φρενίτιδα των φροντιστηρίων και των πανελληνίων και των συνεχόμενων εξετάσεων, θυμήθηκα το δικό μου άγχος και των γονιών μου όταν έδινα πανελλήνιες. `Ετσι και οι δικοί μου, δε θυμάμαι να βγαίνουν ούτε για μία βόλτα, κάθονταν και έδιναν κι αυτοί τις δικές τους πανελλήνιες ... γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο, οι πανελλήνιες και ίσως αυτό να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, σε καταξιώνουν σ' ένα κοινωνικό σύστημα απολύτως διαβρωμένο και αναξιοκρατικό.

Περνάς ατελείωτες ώρες διαβάσματος, χωρίς να έχεις επαφή με βιβλιοθήκη (!!!) την οποία και συναντάς για πρώτη φορά ως πρωτοετής πια στη σχολή σου. Μαθαίνεις απέξω ημερομηνίες και γεγονότα, τύπους, συνιστώσες και αλγεβρικές εξισώσεις και δεν έχεις κάνει ποτέ ένα πείραμα στο ανύπαρκτο χημείο του σχολείου.

Βρίσκεσαι μετά από πολύ κόπο και έξοδα στο πανεπιστήμιο, νιώθεις ότι έχεις εκπληρώσει τα όνειρά σου και φυσικά και τα όνειρα των γονιών σου (γιατί δε σου φτάνει το δικό σου άγχος, κουβαλάς και το δικό τους) και σου ζητούν να αναλύσεις ένα κείμενο και να τεκμηριώσεις κριτικά μία ερώτηση και αρχίζει το γλέντι. Γιατί εδώ δεν υπάρχουν λύσεις σε βοηθήματα, ούτε παπαγαλίζεις μία απάντηση απέξω και τη γράφεις την άλλη μέρα.

Εν ολίγοις, σου ζητούν να κάνεις κάτι για το οποίο δεν έχεις εκπαιδευτεί, μπαίνεις σε άγνωστα νερά και όλα αυτά μπορεί να σε απαγοητεύσουν, όπως ακριβώς συνέβη και με τα χιλιάδες παιδιά που δεν "έγραψαν" στα Μαθηματικά και στα Αρχαία.

Τόσα χρόνια λοιπόν εκτρέφουμε με όλες μας τις δυνάμεις ένα σύστημα παράλογο. Απίθανα θέματα εξετάσεων, λες και οι μαθητές δεν πρέπει να εξετάζονται στο επίπεδο γνώσεων που τους προσφέρει το σχολείο και στη συνέχεια να ανακαλύπτουν ότι τελικά ήταν απροετοίμαστοι γι' αυτό που τους περιμένει στα αμφιθέατρα.

`Ολ' αυτά τα χρόνια, να αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να γίνει αλλαγή, όχι μόνο στο σύστημα των πανελληνίων, αλλά και στο γενικότερο εκπαιδευτικό σύστημα και όλ' αυτά τα χρόνια, να συντηρούμε μία άρρωστη και ψυχοφθόρα κατάσταση για όλους και κυρίως για τους μαθητές, που τους κάνουμε να πιστεύουν ότι όλη τους η ζωή κρίνεται από μία τρίωρη εξέταση!!!

Αν θέλω οι κόρες μου να σπουδάσουν; Ναι το θέλω ακόμα κι αν πρόκειται να ακολουθήσουν διαφορετικό επαγγελματικό προσανατολισμό, από αυτό που θα σπουδάσουν και από τώρα προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι το να σπουδάσουν θα πρέπει να είναι ένας στόχος στη ζωή τους. `Ομως θέλω να μορφωθούν πολύπλευρα, να αποκτήσει η σκέψη τους ευελιξία και να μάθουν να ψάχνουν πίσω από τις λέξεις.
 Δεν αντέχω άλλο αυτή τη στείρα αναπαραγωγή γνώσεων που καθόλου δεν τροφοδοτεί το πνεύμα και μας στέλνει στα πανεπιστήμια πραγματικά σαν ψάρια έξω από το νερό. `Οπου βέβαια εκεί αναμένουμε να γίνει το θαύμα, το οποίο όμως δε συντελείται, γιατί και η κατάσταση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων στη χώρα μας είναι επιεικώς για γέλια ή για κλάματα (ας διαλέξει ο καθένας ό,τι του ταιριάζει περισσότερο), αλλά εδώ ανοίγουμε άλλο πονεμένο και πολύπαθο κεφάλαιο της Ελληνικής Εκπαίδευσης....

Τ' αδύνατα δυνατά.

via

Σήμερα παρακολουθήσαμε μία πολύ δυνατή παράσταση. Ο τίτλος της, "Τ' αδύνατα δυνατά" και ήταν μία επιλογή εξαιρετική. Το αποφασίσαμε χθες το βράδυ με τη μαμά των φιλενάδων της κόρης  μου και το πρωί βρεθήκαμε στο θέατρο στο Γκάζι. Βγάλαμε τα εισιτήρια και περιμέναμε με πολλά ακόμα παιδάκια και τους γονείς τους να αρχίσει η παράσταση.

Εμφανίστηκαν στην κορυφή της σκάλας δύο κοπέλες, οι οποίες μας προσκάλεσαν να ανέβουμε, καλημερίζοντάς μας στα γαλλικά και αφού μπήκαμε στην αίθουσα, η οποία γέμισε ασφυκτικά, χωρίς υπερβολές, οι κοπέλες μας υποδέχτηκαν η μία σκαρφαλωμένη σε μία σιδερένια δοκό και η δεύτερη έκανε σπαγκάτ ανάμεσα σε δύο καρέκλες.

Αν μη τι άλλο εντυπωσιακή υποδοχή, σκέφτηκα και κατάλαβα ότι είχαν ήδη καταφέρει να τραβήξουν την προσοχή των κοριτσιών. Το έργο ξεκίνησε και μέχρι το τέλος, επικρατούσε απόλυτη ησυχία, δε βρέθηκε ούτε ένα παιδάκι να διακόψει με οποιοδήποτε τρόπο την παράσταση. Οι ηθοποιοί εξαιρετικοί, με όλη τη σημασία της λέξης, το ζούσαν το έργο και είχε τόση δύναμη ο τρόπος που έπαιζαν...

Το ίδιο το έργο πραγματευόταν ένα θέμα πολύ επίκαιρο, το bullying. `Ενα αγόρι αλλάζει σχολείο και στο νέο σχολικό περιβάλλον όλοι το κοροϊδεύουν, του φέρονται υποτιμητικά και εκείνο φοβάται, δε μιλάει σε κανέναν, ώσπου φτιάχνει στο μυαλό του έναν φανταστικό φίλο και μαζί ξεκινούν το μακρύ και δύσκολο ταξίδι που θα μετατρέψει το φοβισμένο και χωρίς αυτοπεποίθηση αγόρι, σ' ένα παιδί χαρούμενο, με θάρρος και εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο πολύ ευχαριστήθηκα αυτή την έξοδο με τα κορίτσια μου και πιο πολύ χαίρομαι που κατάλαβαν το νόημα της παράστασης. Ακόμα και η μικρή (παρότι δεν ήταν για την ηλικία της) κατά κύριο λόγο όμως οι μεγάλες, συνειδητοποίησαν ότι "οι δυνατοί δεν είναι αυτοί που χτυπάνε...είναι αυτοί που βοηθάνε" όλους εκείνους που έχουν ανάγκη από φίλους, από κατανόηση από συμπαράσταση, γιατί μπορεί να είναι διαφορετικοί.

Βγήκα από το θέατρο κι ένιωσα ότι έχει πάει η σκέψη μου ένα βήμα παρακάτω. Σκέφτηκα ότι δε φτάνει μόνο να λέμε στα παιδιά μας τί πρέπει να κάνουν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση που τα φέρνει σε δύσκολη θέση, εξαιτίας της συμπεριφοράς των άλλων, αλλά και τί πρέπει να κάνουν για να μην  προκαλέσουν με τη δική τους συμπεριφορά τους άλλους. Αλήθεια, πόσοι γονείς έχουμε σκεφτεί ποτέ ότι το παιδί μας μπορεί να έχει δυσάρεστη συμπεριφορά για κάποιο άλλο παιδάκι στο σχολείο και τί έχουμε κάνει για να το αποτρέψουμε;

Πρόσφατα μία συνάδελφος μου είπε ότι η κόρη της, που πάει επίσης στην πρώτη δημοτικού, όπως η δική μου, της είπε κάτι που συνέβη στο σχολείο ανάμεσα σε 'κείνη και σε μία συμμαθήτριά της, που προσωπικά με σόκαρε. Δε θα αναφέρω εδώ τί ειπώθηκε, όμως όταν αντιλαμβάνεσαι ότι το παιδί σου μπορεί να πέσει θύμα οποιασδήποτε μορφής βίας και μάλιστα από εκεί που δεν το περιμένεις, αυτό σε ξεπερνά.

Ας συζητήσουμε με τα παιδιά μας, ας έρθουμε πιο κοντά τους και ας τους δίνουμε ερεθίσματα για το μυαλό και το πνεύμα τους. Είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να τα θωρακίσουμε και να τα βοηθήσουμε να ωριμάσουν.

Δύο βραβεία για το 2014!!!!

 via Pinterest

Τις τελευταίες μέρες οι κόρες μου έχουν μπει για τα καλά στο γιορτινό κλίμα. Λίγο τα δώρα που τους έφερε ο `Αγ. Βασίλης ( σε 'μας έρχεται την παραμονή των Χριστουγέννων), λίγο τα δώρα από νονές, παππούδες, γιαγιάδες, θείες, λίγο που τους κάνουμε τα χατίρια μέρες που είναι...διανύουν την καλύτερή τους περίοδο (όπως μου δήλωσαν).

`Ετσι λοιπόν, την επόμενη μέρα των Χριστουγέννων κι ενώ ετοιμαζόμασταν να πάμε να δούμε την ταινία Πάντινγκτον, είχα τη χαρά να εισπράξω μία γερή δόση από φιλιά και αγκαλιές. Η μικρή μου βέβαια αυτά τα κάνει έτσι κι αλλιώς, γιατί είναι πιο χαδιάρα και εκδηλωτική, συγκριτικά με τη μεγάλη. Καθώς λοιπόν τις βοηθώ να ντυθούν, η μεγάλη έρχεται κοντά και μου λέει:" Σκύψε λίγο να σου πω κάτι στο αυτί". Αυτό σημαίνει ότι θέλει να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει κι εγώ κάνω ότι δεν καταλαβαίνω και ότι πιστεύω πως θέλει κάτι να μου πει. Χαμήλωσα λοιπόν στο ύψος της περιμένοντας να με φιλήσει κι εκείνη αντί γι' αυτό μου λέει: "Σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" και το προσωπάκι της έλαμπε από χαρά. Το άκουσε και η μικρή και λέει: "Κι εγώ σου δίνω το βραβείο της ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΑΜΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ".

`Εχω λοιπόν στα διαπιστευτήριά μου δύο βραβεία ανεκτίμητα είτε σε αυτό το σύμπαν είτε σε παράλληλο ( γιατί πρέπει να υπάρχουν "πολλοί κόσμοι") είμαι η καλύτερη μαμά γι' αυτές τις δύο φατσούλες.

Δεν τα περίμενα αυτά τα βραβεία και πολλές φορές νιώθω ότι δεν τα αξίζω. Ωστόσο, τώρα που τα έχω στην κατοχή μου, θα κάνω ότι μπορώ για να μην τις διαψεύσω ποτέ!! 

Τα Επιχειρήματα.

Κάθε πρωί κάνω την ίδια διαδρομή, πρώτα στο Δημοτικό ν' αφήσω τη μεγάλη, μετά στον Παιδικό ν' αφήσω τη μικρή και μετά Αττική Οδό για να φθάσω στη δουλειά. Χθες η γιορτή του σχολείου της μεγάλης μου κόρης άρχιζε 08:30, οπότε το δρομολόγιο τροποποιήθηκε. Πήγαμε πρώτα στον Παιδικό και αυτό ήταν αρκετό για ν' αρχίσουν τα κλάματα. Η μικρή πίστεψε ότι η αδελφή της δε θα πάει στο σχολείο και πιθανόν θα την πήγαινα κάπου βόλτα και δεν ήθελε με τίποτα να μπει στο κτίριο. Αφού κατάφερα να την πείσω ότι και η αδελφή της θα πήγαινε στο σχολείο και εγώ στη δουλειά, ανοίγουμε την πόρτα και μας υποδέχεται η διευθύντρια, η οποία κατάλαβε αμέσως ότι τα πνεύματα είναι αναστατωμένα. `Εκανε μια προσπάθεια να την αγκαλιάσει, αλλά η μικρή κόλλησε επάνω μου, τότε ήταν που ανέλαβε η μεγάλη.

"Λοιπόν, αυτό το σχολείο είναι φανταστικό", της λέει "κοίταξε πόσα χρώματα και τί όμορφες ζωγραφιές" και συνεχίζει "όλ' αυτά τα υπέροχα μικρά καρεκλάκια και τα τραπεζάκια, σα να είμαστε στο σπίτι των εφτά νάνων δεν είναι;".

`Οσο παρέθετε τα επιχειρήματά της, προχωρούσε προς την αίθουσα της μικρής και το μικρό λουκουμάκι ακολουθούσε. "Ααα, τί μεγάλη που είναι αυτή η τάξη, και γεμάτη παιχνίδια ( πράγματι η τάξη της είναι τεράστια και την έχουν χωρίσει στα δύο, όπου στη μία μεριά έχουν πλαστικά αλογάκια και τσουλήθρες και στην άλλη ο κυρίως χώρος με τα τραπεζάκια και τα υπόλοιπα παιχνίδια), πολύ θα ήθελα κι εγώ να πήγαινα σε ένα τέτοιο σχολείο".

Η μικρή μπήκε στην αίθουσα, γύρισε μας κοίταξε και είπε: "Να πεις στη δασκάλα σου να σας φτιάξει κι εσάς μια τέτοια τάξη".

"Εντάξει πήγαινε τώρα και θα έρθει η γιαγιά σήμερα να σε πάρει νωρίς" της είπε και στράφηκε προς εμένα, με έπιασε από το χέρι και είπε: "Αυτό γίνεται κάθε πρωί; Πολύ κουραστικό. "

`Ηθελα να βάλω τα γέλια και με αυτό που είπε και με το ύφος της όσο είχε αναλάβει τη μικρή και με τη μικρή που την παρακολουθούσε σαν πιστός ακόλουθος.

Ηθικό Δίδαγμα μετά την πρωινή μας ιστοριούλα: Το παν είναι να έχεις τα σωστά επιχειρήματα....

Σαββατοκύριακο, ίωση και μία εκδρομή σε εξέλιξη

Τα τελευταία δύο Σαββατοκύριακα κάποιος απ΄όλους είναι άρρωστος. Το προηγούμενο ήταν η μεγάλη μου κόρη και ο μπαμπάς, γαστρεντερίδα η διάγνωση. Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι η μικρή, πυρετός, βήχας και γκρίνια... 

Επειδή λοιπόν ζούσαμε δύσκολες εβδομάδες και τα Σαββατοκύριακα ήταν η συνέχεια μιας ατελείωτης εβδομάδας, σκέφτηκα χθες το βράδυ να κάνουμε κάτι ξεχωριστό, που και οι μικρές δε θα είχαν ξανακάνει και θα άλλαζε λίγο τη διάθεση όλων μας. `Εφτιαξα λοιπόν στο σαλόνι μία στρωματσάδα για τα κορίτσια της οικογένειας και φυσικά ξετρελάθηκαν. 

Αρχικά δεν κατάλαβαν ότι θα κοιμόμασταν εκεί και πίστεψαν ότι το έφτιαξα μόνο για να παίξουν. `Οταν τους είπα ότι μπορούμε να κοιμηθούμε, άρχισαν να χοροπηδάνε, ζήτω και γιούπιιι φώναζαν και ήταν τόσο χαρούμενες, είχα καιρό να τις δω να ξεσπούν με τέτοιο ενθουσιαμό!!! Πραγματικά πόσο μας άλλαξε τη διάθεση μία τόσο μικρή και απλή κίνηση, ήταν σα να είμαστε διακοπές.

Ωστόσο, η μικρή ξύπνησε με πυρετό και όχι δέκατα πια κι έτσι κινδύνευε η εκδρομή που είχαμε προγραμματίσει να αναβληθεί. Στην πραγματικότητα ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας, μας είχε ενημερώσει ότι αυτή την Κυριακή θα διοργάνωνε μία εκδρομή στην Πάρνηθα, στη λίμνη Μπελέτσι, ένα καταπράσινο μέρος με τεχνητή λίμνη, πάπιες, κύκνους και ελαφάκια (τα τελευταία αν είμαστε τυχεροί). Φυσικά η μεγάλη δεν ήθελε να το χάσει με τίποτα και αφού θα πήγαιναν και οι φίλες της, είπαμε να πάμε όλοι μαζί. `Ομως μετά τον πρωινό πυρετό, η μικρή ήταν αδύνατο να μας ακολουθήσει και επειδή δε θέλαμε να χαλάσουμε την παρέα της μεγάλης και την ωραία εμπειρία από την επαφή με τη φύση, αποφασίσαμε να πάει με το μπαμπά κι έτσι τους περιμένουμε να μας πούνε τα νέα. 

Ελπίζω να βγάλουν ωραίες φωτογραφίες να ανεβάσουμε κι εδώ μερικές....

Επεισοδιακό Ξεκίνημα.

via Pinterest

Η πρώτη μας χρονιά, τελικά, δεν ξεκίνησε τόσο ομαλά. Η μεγάλη μου κόρη από αύριο αλλάζει σχολείο, θα έρθει εδώ στο σχολείο της γειτονιάς μας και θα είναι μαζί με τους φίλους και συμμαθητές της από το νήπιο. 

Είχε την τύχη, αρχές Ιουνίου να κληρωθεί σε Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο και όλοι χαρήκαμε πολύ, γιατί θεωρείται καλό σχολείο και περιζήτητο. Βέβαια τί θα πει "καλό" σχολείο και πώς ο καθένας το εννοεί είναι μεγάλη συζήτηση. Για 'μένα, όπως έχω ξαναγράψει, καλό είναι το σχολείο εκείνο που οι δάσκαλοι αποτελούν πρότυπο και έμπνευση για τους μαθητές τους, που τους δίνουν ερεθίσματα και βοηθούν στην ανάπτυξη της κριτικής τους σκέψης, γιατί το τυπικό μέρος της διδασκαλίας σε όλα τα σχολεία θα επιτευχθεί, η πνευματική καλλιέργεια όμως σε πολύ λίγα.

Το θέμα είναι ότι πήραμε μία απόφαση, θέλουμε να πιστεύουμε την καλύτερη για το παιδί μας και ελπίζουμε όλα να πάνε καλά. Από αύριο λοιπόν, ξανά σε νέο σχολείο, με καινούργια δασκάλα, αλλά παρέα με τις αγαπημένες μας φίλες, που αρχικά είχαμε στεναχωρηθεί πολύ που θα τις αποχωριζόμασταν. 

Καλή Χρονιά λοιπόν Πρωτάκι μου!!

Η πρώτη μέρα στο μεγάλο σχολείο!!

`Εχω πολύ καιρό να γράψω και με στενοχωρεί αυτό, γιατί το blog το έφτιαξα για να μπορούν οι κόρες μου, μετά από χρόνια να έχουν αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία. Επειδή λοιπόν ξεκινά ένα πολύ σπουδαίο κεφάλαιο στη ζωή της μεγάλης μου κόρης, θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατό πιο τακτική και να τηρήσω την υπόσχεσή μου.

`Εφτασε λοιπόν η πρώτη μέρα του " μεγάλου σχολείου " που λέει και η μικρούλα μας και υπήρχε μεγάλη χαρά από το πρωί σήμερα. `Ηδη από το προηγούμενο βράδυ είχε αποφασίσει τί θα φορέσει και το πρωί σηκώθηκε αμέσως με το που της μίλησα. Σε όλη τη διαδρομή φλυαρούσε χαρούμενα και είχε μεγάλη ανυπομονησία να δει το σχολείο της από κοντά.

Η αλλαγή φέτος πολύ μεγάλη. Πάει σε ένα νέο σχολείο, μεγαλύτερο (στα δικά της μάτια αχανές) και δε γνωρίζει κανέναν (οι φίλες της είναι σε άλλο σχολείο) και όλο αυτό περίμενα ότι δε θα το διαχειριζόταν τόσο καλά, δεδομένου ότι είναι ένα παιδί χαμηλών τόνων και όχι ιδιαίτερα κοινωνικό. Ωστόσο, με διέψευσε ευχάριστα γιατί πάνω απ' όλα είναι στο χαρακτήρα της να προσαρμόζεται στις καταστάσεις εύκολα, έστω κι αν μέσα της νιώθει διαφορετικά.

Αύριο θα πάρουμε την τσάντα μας μαζί, θα τη γεμίσουμε βιβλία και θα μπούμε σε αυτό τον όμορφο κόσμο των μαθητικών χρόνων, που εύχομαι να είναι δημιουργικός και να έχει τέτοιους εκπαιδευτικούς σε όλη τη μαθητική της πορεία, που να μην της προσφέρουν μόνο στείρα γνώση, αλλά να την εμπνεύσουν με το έργο και την προσωπικότητά τους.

Από αύριο λοιπόν η πρώτη μέρα στο μεγάλο σχολείο !!!

Το νηπιαγωγείο μας.

Φέτος λοιπόν η μεγάλη μου πάει στο νηπιαγωγείο και αν αυτή είναι η πρόβα τζενεράλε, πρίν το "μεγάλο σχολείο", τότε έχω βάσιμες υποψίες πως όλα θα εξελιχθούν ομαλά στη σχολική της ζωή. Μετά από ένα μήνα, έχει προσαρμοστεί τελείως, μιλά με ενθουσιασμό για τις δασκάλες της, που είναι και οι δύο εξαιρετικές και το πιο σημαντικό για 'μένα, δεν κλαίει πια, όπως έκανε τα τελευταία δύο χρόνια στον Παιδικό Σταθμό.

Η θητεία της στον Παιδικό δεν ήταν καθόλου εύκολη. Αν εξαιρέσουμε τον πρώτο μισό χρόνο, από εκεί κι έπειτα όλα έγιναν δύσκολα. Κάθε πρωί έκλαιγε κι εγώ έφευγα με μαύρη καρδιά για τη δουλειά, γιατί ήξερα ότι το παιδί μου για να κλαίει κάτι γίνεται εκεί που το ενοχλεί. Είναι βέβαια από τη φύση της τρομερά ευαίσθητη και αυτό πρέπει να το δουλέψουμε πολύ.

Φέτος όμως, τέλος οι δασκάλες που φωνάζουν και κυρίως τέλος οι ανιαρές και ατελείωτες ώρες του Παιδικού Σταθμού. Εκεί, ειδικά πέρυσι, δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να ζωγραφίζουν, θα μου πει κανείς και τί άλλο να κάνουν 4 χρονών παιδάκια. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να κάνουν κάτι πιο βιωματικό, όπως φέτος που η δασκάλα τους τους έφερε σταφύλια, τα έλιωσαν με τα χεράκια τους, έβαλαν το απόσταγμα του σταφυλιού σ' ένα μπουκάλι για να γίνει ξύδι και μετά πήγαν στην κουζίνα κι έφτιαξαν μουσταλευριά!!!

Επίσης, στο νήπιο έχουν μία δανειστική βιβλιοθήκη και κάθε Παρασκευή δανείζονται ένα βιβλίο, το οποίο πρέπει μέσα στο Σαββατοκύριακο να το διαβάσουν, να ζωγραφίσουν μία εικόνα που τα εντυπωσίασε περισσότερο και μετά, πάντα με τη βοήθεια των γονιών, να γράψουν τον τίτλο του βιβλίου, ποιός τους το διάβασε και την ημερομηνία. `Ετσι τα παιδιά μαθαίνουν ν' αγαπούν τα βιβλία, εξοικειώνονται με τα γράμματα και οι γονείς, πράγμα εξίσου σημαντικό, με αυτό τον τρόπο, συμμετέχουν στη μαθησιακή διαδικασία των παιδιών τους.

Σε λίγες μέρες, θα πάνε και την πρώτη τους εκδρομή, στο Μουσείο της Παλιάς Βουλής και ανυπομονώ να δω με τί εντυπώσεις θα γυρίσει πίσω.

Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν να αγαπάς τη δουλειά σου και τα παιδιά, να έχεις φαντασία και πολλή υπομονή. Ξέρω πως δεν είναι εύκολο να έχεις να διαχειριστείς 20 παιδιά, με διαφορετικά βιώματα και από διαφορετικά οικογενειακά περιβάλλοντα, αλλά πρέπει να το κάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αυτή ίσως να είναι από τις πιο δύσκολες δουλειές που υπάρχουν... γι' αυτό κάποτε την έλεγαν λειτούργημα.

http://www.pinterest.com/pin/361062095096045097/

Σήμερα που γίνεσαι πέντε ...

http://catchmyparty.com/photos/1366398

Σήμερα που γίνεσαι πέντε, θέλω να σου ευχηθώ να έχεις υγεία, τύχη και να είσαι πάντα χαρούμενη.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα νιώθω μεγάλη συγκίνηση και όσο περνούν τα χρόνια το συναίσθημα αυτό μεγαλώνει, όπως μεγαλώνει και η αγάπη μου για 'σένα. 

`Ηθελα να σου γράψω πολλά απόψε, με την ελπίδα κάποτε να τα διαβάσεις, αλλά δεν έχει νόημα γιατί οι λέξεις δε μου φτάνουν και γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμα για αν καταλάβεις κάτι που μόνο μια μάνα θα καταλάβαινε...εκείνη η μέρα ήταν η μία, από τις δύο πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.

Χρόνια Πολλά καρδούλα μου!!

`Εγινε δύο χρονών !!!

http://www.pinterest.com/pin/222154194088790221/

Αυτή τη στιγμή κοιμάται, ύστερα από μια κουραστική μέρα. Σήμερα έγινε δύο χρονών και έσβησε τα κεράκια της περίπου πέντε φορές. " `Ελα μαμά ... πάλι" έλεγε συνέχεια και έδειχνε τον αναπτήρα, ζητώντας ν' ανάψω ξανά τα δύο κεράκια στην τούρτα της, ενώ χτυπούσε χαρούμενη παλαμάκια. 

Είναι πανέξυπνη, απαιτητική και εξαιρετικά ζωηρή. Δε δέχεται το όχι σαν απάντηση και δεν παραδίδεται ποτέ αμαχητί. Για εκείνη όλα επιτρέπονται και η περιέργειά της δε γνωρίζει όρια. Είναι και πολύ τρυφερή και ευαίσθητη και με το δικό της μοναδικό τρόπο έχει κλέψει την παράσταση, όσο για την πιο συγκινητική στιγμή της ημέρας ήταν το πρωί, όταν ξύπνησαν και οι δύο και η μεγάλη την αγκάλιασε της έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και της είπε: "Αυτό είναι από 'μένα για τα γενέθλιά σου".

Πέρασαν λοιπόν δύο χρόνια και ανυπομονώ για τα υπόλοιπα που έρχονται...

Κουπεπέ...

Πριν ενάμιση μήνα γέννησε η αδερφή μου ένα πολύ πολύ όμορφο κοριτσάκι (και αυτό το γράφω εντελώς αντικειμενικά, είναι το τρίτο πιο όμορφο μωρό που έχω δει). Δυστυχώς προς το παρόν μπορούμε να τη δούμε μόνο μέσω skype, αλλά οι δικές μου έχουν ενθουσιαστεί με την ξαδερφούλα τους. Η μικρή αγκαλιάζει την οθόνη και της φωνάζει "φούλα μου, μωλό μου", η μεγάλη είναι πιο σοβαρή και περιορίζεται σε φιλιά πεταχτά μέσω οθόνης.

Χθες λοιπόν το απόγευμα κάποια στιγμή κι ενώ μιλούσαμε μέσω skype, η μπέμπα ξύπνησε και έκλαψε, πήγε η αδερφή μου την πήρε αγκαλιά και την έφερε κοντά στον υπολογιστή να τη δούμε. Λέω στη δική μου τη μικρή "Στείλε ένα φιλάκι στην ξαδερφούλα σου και πες της να μην κλαίει" κι εκείνη πάει κοντά στην οθόνη, σηκώνει το χεράκι της και της λέει: " Κουπεπέ-κουπεπέ". Μας έκανε όλους να γελάσουμε πολύ και μας ξάφνιασε με τον αυθορμητισμό της, αλλά και με το γεγονός ότι κατάλαβε τι έπρεπε να πει. 
Αύριο κλείνει τα δύο και φυσικά δε μπορώ να μην αναρωτηθώ το γνωστό και χιλιοειπωμένο: "Μα πότε πέρασαν κιόλας δύο χρόνια;"

Τα καλύτερα έρχονται...(σε δεκαπέντε μέρες)

Τα κορίτσια μου επέστρεψαν από τις φετινές μίνι διακοπές τους. Ο μπαμπάς μας έχει άδεια τώρα και είναι όλη μέρα μαζί τους. Γέμισε ξανά το σπίτι μας φωνές και γέλια και μικρά πατουσάκια που τρέχουν από 'δω κι από 'κει. Η αλήθεια είναι ότι τους πήρε λίγες μέρες να προσαρμοστούν ξανά στο διαμέρισμα, ειδικά της μικρής, εε.. δεν είναι και λίγο πράγμα από την αυλή και την ελευθερία του χωριού να περιορίσουν την ενεργητικότητά τους σε τέσσερις τοίχους.

Τις κοιτάζω και δεν τις χορταίνω, έχουν μεγαλώσει πολύ, έχουν ψηλώσει, τα μαλλάκια τους μάκρυναν και η μεγάλη περισσότερο, έχει γίνει σοκολατένια, γιατί έκαναν και καμιά εικοσαριά μπάνια.

Καθώς τις χαζεύω έτσι, πολλές φορές νιώθω σαν το φωτογράφο που έχει την καλύτερη θέση για να τραβήξει τις πιο υπέροχες φωτογραφίες σ' ένα σπουδαίο γεγονός και δεν ξέρει από που ν' αρχίσει ή εξίσου αγχωτικό, δεν ξέρει αν θα προλάβει να απαθανατίσει όλες τις στιγμές...

`Εχω πολλές τύψεις για τις ώρες που χάνω μακριά τους και ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες να πάρω κι εγώ την άδειά μου και να είμαι μαζί τους όλη μέρα, κάθε μέρα...

Κορίτσια μου, τα καλύτερα έρχονται !!!

Όταν τα κορίτσια λείπουν...

`Οταν τα κορίτσια μου λείπουν από το σπίτι, αυτό μοιάζει τόσο άδειο, που δε θέλω να κάθομαι μέσα καθόλου. `Ολο και βρίσκω κάποια δικαιολογία για να βγω έξω, ακόμα και όταν έχω μια κουραστική μέρα στη δουλειά. 

Ωστόσο, εκτός από το αίσθημα μοναξιάς που μου δημιουργεί η απουσία τους, έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ τη σχέση μας, τα λάθη μου και τι πρέπει να κάνω για να με βοηθήσω και αντίστοιχα να τις βοηθήσω.

Η μεγάλη μου κόρη όσο μεγαλώνει και διαμορφώνει το χαρακτήρα της, με εκπλήσσει ευχάριστα άλλοτε με την ωριμότητά της και άλλοτε με αιφνιδιάζει δυσάρεστα με τις αδικαιολόγητες εκρήξεις θυμού και τότε είναι που η δόλια μάνα αρχίζει να αναρωτιέται :"Τί δεν κάνω σωστά; Γιατί το παιδί μου φέρεται τόσο εγωιστικά;" Τελικά μήπως τα κάνω όλα λάθος;

Δεν έχω απάντηση στο ερώτημα ούτε θετική ούτε αρνητική. Ξέρω ότι κάνω πολλά λάθη μαζί της, γιατί είναι η πρώτη μου κόρη κι εγώ μαζί της αντιμετωπίζω οποιαδήποτε κατάσταση για πρώτη φορά. Παρόλ' αυτά προβληματίζομαι και όσο προβληματίζομαι τόσο περισσότερο μπερδεύομαι...

Πρίν λίγες μέρες είχα μία συζήτηση με τη μαμά των φιλενάδων της κόρης μου (είναι δύο κοριτσάκια δίδυμα που είναι κολλητές φίλες με τη δικιά μου). Μιλούσαμε λοιπόν και συμφωνούσαμε ότι σήμερα τα παιδιά με τον τρόπο που μεγαλώνουν μπερδεύονται, άλλα λέει η μαμά, ο μπαμπάς εξ ορισμού πιο ελαστικός, άλλα θα κάνει ο παππούς και η γιαγιά ή η κυρία που προσέχει το παιδί. 

Επομένως, δεν υπάρχει μία σειρά και αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, γιατί ο καθένας από τους εμπλεκόμενους είναι διαφορετικός άνθρωπος. Ακόμα κι αν έχει συμφωνηθεί ένας κοινός τρόπος αντιμετώπισης σε κάποιο αίτημα, (π.χ. θέλει σοκολάτα πριν το φαγητό) κανείς από τους παραπάνω δε θα αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο, γιατί ο καθένας έχει διαφορετικό χαρακτήρα. `Ετσι όμως το παιδί μπερδεύεται και γίνεται κακομαθημένο.

Πραγματικά δεν ξέρω με τί τρόπο να τις μεγαλώσω...είναι σωστό να έχουν μία μαμά που δουλεύει, γυρίζει με νεύρα στο σπίτι, έχει ή θα αποκτήσει πολύ σύντομα βεβαρημένο ψυχολογικό  ιστορικό και μονίμως τσακώνεται με τη γιαγιά και τον παππού και τον μπαμπά, γιατί ό, τι κι αν λέει δεν εισακούγεται...

Δεν ξέρω τι πρότυπο μάνας είμαι ή αν είμαι καν πρότυπο για τα παιδιά μου...αλλά για τον εαυτό μου σίγουρα δεν είμαι. Θα ήθελα να μη χάνω στιγμές από την καθημερινότητά τους καθώς μεγαλώνουν, θα ήθελα επίσης να μην έτρεχα σαν τρελή σέρνοντας τις μικρές πίσω μου για να προλάβουμε το μπαλέτο, για παράδειγμα, γιατί τότε η εξωσχολική δραστηριότητα αντί για ευχαρίστηση γίνεται ανάθεμα για όλους. 

Τέλος θα ήθελα να είχα κουράγιο το βράδυ να τις διαβάζω περισσότερα από ένα παραμύθια, αλλά συνήθως κλείνουν τα μάτια μου...

Δάκρυα αγάπης...

Πρώτο περιστατικό:

Πριν λίγες μέρες, ενώ τελειώσαμε το μπάνιο, την τύλιξα με την πετσέτα της και την πήρα αγκαλιά, για να τη βγάλω από τη μπανιέρα. Τότε λοιπόν ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

-Μαμά, σήκωσέ με ψηλά και πες "πουλάω ένα αρνάκι ποιος το αγοράζει;"

-Δε μπορώ να το κάνω αυτό, γιατί εγώ δε θέλω να σε πουλήσω.

-Αφού αν με πουλήσεις, θα πάρεις λεφτά και θα γίνεις πλούσια.

-`Οσα λεφτά και αν έχω, αν δεν έχω εσένα και την αδελφούλα σου, θα είμαι ο πιο φτωχός άνθρωπος στον κόσμο, χωρίς την οικογένειά μου.

Χθες το βράδυ λοιπόν πήγε στη μαμά μου να μείνει και επειδή εγώ δεν ήθελα να φύγει, με πήρε τηλέφωνο αργότερα για να μου πει καληνύχτα και της έκανα τη θυμωμένη. Της έλεγα ποιο παιδάκι μου είσαι εσύ, εμένα το παιδάκι μου είναι στο σπίτι και τότε μου λέει το εξής, που με άφησε άφωνη: "Εγώ έχω εσένα, το μπαμπά και την αδελφή μου και είμαι πλούσια, δεν είμαι φτωχή".

Δεύτερο περιστατικό:

Αύριο έχουμε τη γιορτή του σχολείου, εδώ και καιρό λοιπόν σιγοτραγουδά στο σπίτι τα τραγουδάκια που μαθαίνουν από τις δασκάλες τους. `Ενα από αυτά, μου αρέσει ιδιαίτερα, το θεωρώ πολύ συγκινητικό και η Ιουλία μου, ξέρει ότι μου αρέσει. Μία μέρα της ζήτησα να μου το τραγουδήσει και όταν τελείωσε μου είπε: "Επειδή σου αρέσει τόσο πολύ, θα το τραγουδήσω μόνο για σένα στη γιορτή μας". 

Τί να πεις σ'ένα τόσο αξιαγάπητο παιδάκι...συνέχεια βουρκώνω.

ΓΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ(μέρος του τραγουδιού)

Γίνε μαζί μου παιδί κι ό,τι σου λείπει

εγώ θα τρέξω παντού, για να το βρω.

Είναι η καρδιά μου ανοιχτή και σου ανήκει.

Αν θες ν' αλλάξουμε απόψε ζωή

Γίνε μαζί μου παιδί...

Ο μικρός μας Τοποτίπ

Εδώ και λίγους μήνες, έχουμε ανακαλύψει μία σειρά βιβλίων που πολύ μας αρέσει να διαβάζουμε. Ακόμα και η μικρή, θέλει να ξαπλώνει στο μεγάλο κρεββάτι και φωνάζει "Τιπ, Τιπ"!

Ο Τοποτίπ λοιπόν, είναι ένα γλυκό ποντικάκι, που έχει όλες τις συνήθειες και ιδιοτροπίες ενός μικρού παιδιού. Λέει ψεματάκια, βαριέται να πλύνει τα δόντια του και άλλα παρόμοια. Είναι γραμμένο σε απλή και κατανοητή για τα παιδιά γλώσσα, παρουσιάζει κάθε φορά το θέμα και καταλήγει τόσο φυσικά στο επιθυμητό αποτέλεσμα, (π.χ. τί μπορεί να συμβεί όταν δεν πλένουμε τα δόντια μας) χωρίς υπερβολές και στείρες συμβουλές. Επίσης κάτι πολύ σημαντικό, τουλάχιστον για μένα, έχει ωραία εικονογράφηση ... πραγματικά πλημμυρίζουν τα μάτια όμορφες εικόνες και έντονα χρώματα και αυτό είναι ένας λόγος που η μικρή μου έχει αγαπήσει τον Τοποτίπ, μιας κι ακόμα δεν καταλαβαίνει τί ακριβώς διαβάζουμε.

`Ετσι ο Τοποτίπ, έχει γίνει μέλος της οικογένειάς μας και πολλές φορές τον αναφέρουμε σαν παράδειγμα στην καθημερινότητά μας. 

Η αδελφική αγάπη

Με τις αδελφές μου, είχαμε πάντα μία πολύ καλή σχέση. Μεγαλώσαμε στην Αθήνα της δεκαετίας του '80, παίξαμε στις γειτονιές και έχουμε, στις παιδικές μας αναμνήσεις, ωραία καλοκαίρια με τα ξαδέλφια μας στο χωριό. Μετά ήρθαν τα χρόνια του σχολείου, η καθεμία με τις δικές της κλίσεις και ιδιαιτερότητες και η πρώτη που έφυγε για σπουδές ήμουν εγώ, καθότι μεγαλύτερη. Οι δύο μικρές που έμειναν πίσω δέθηκαν περισσότερο, έβγαιναν πιο πολύ μαζί, είχαν κοινές παρέες και η σχέση τους έγινε πιο ουσιαστική. `Οταν τελείωσα και γύρισα, έφυγε η μικρή για σπουδές. `Ετσι συναντήθηκα με τη μεσαία, η οποία ήταν το σημείο αναφοράς, αφού εκείνη τελείωσε στην Αθήνα.

Στα επόμενα χρόνια, τα δύο άκρα (η μικρή δηλαδή κι εγώ) πηγαινοερχόμασταν και στην ουσία ποτέ δεν καταφέραμε από τότε που τελείωσε το σχολείο να συμβιώσουμε ξανά όλες μαζί. `Ωσπου αρχίσαμε να δημιουργούμε τις δικές μας οικογένειες και σήμερα τα δύο άκρα που κάποτε πηγαινοέρχονταν είναι πια σταθερά στην Αθήνα, ενώ το σημείο αναφοράς, που ήταν η μεσαία και πάντα τη βρίσκαμε εδώ όταν επιστρέφαμε, ζει πια μόνιμα στο Μόναχο και το προηγούμενο τριήμερο μας έκαναν έκπληξη και ήρθαν με τον άντρα της να μας δουν.

Πραγματικά θα είναι από τις πιο ωραίες εκπλήξεις που θα έχω να θυμάμαι και εύχομαι να έχουν και οι κόρες μου την ίδια σχέση μεταξύ τους. Να είναι αγαπημένες, να χαίρονται η μία την άλλη, να λένε τα μυστικά τους και να κάνουν παρέα. 
Τις κοιτάζω καθώς μεγαλώνουν και αναρωτιέμαι αν θα έχουν αυτή την ωραία σχέση που έχω κι εγώ με τις δικές μου αδελφές, αλλά και ο πατέρας τους με τον αδελφό του, γιατί κι εκείνοι είναι πολύ δεμένα αδέλφια. Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τους μάθω πως δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από την αδελφική αγάπη, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, ότι υπάρχει κάποιος άλλος σαν εσένα που έχετε τα ίδια βιώματα και έχετε ζήσει τα ίδια πράγματα και θα είναι εκεί όσο κοντά ή μακριά κι αν βρίσκεται.

Δημόσιες Υπηρεσίες...

Την Τετάρτη το πρωί, είχα την ατυχία να βρεθώ στο ΙΚΑ. `Επρεπε να κάνω οπωσδήποτε μία δουλειά εκεί και έτσι εκμεταλλεύτηκα εκείνο το πρωινό, που δε δούλευα και πήγα.`Ηξερα εκ των προτέρων ότι θα συναντήσω πολύ κόσμο, τελικά ήταν περισσότερος απ' ό,τι υπολόγιζα, αλλά είπαμε, ήταν καλή ευκαιρία να κάνω μια δουλειά που εκκρεμούσε καιρό.

Πήρα το νουμεράκι μου, 43 και ο πίνακας έδειχνε 30. Μετά από 17 λεπτά, που ήταν ο μέσος χρόνος αναμονής, όπως ανέφερε το χαρτάκι με το νούμερο, είχαμε φτάσει αισίως στο 35. Δύο υπάλληλοι, για να εξυπηρετήσουν καμία πενηνταριά και παραπάνω άτομα... αλλά όταν είσαι στην Ελλάδα και μάλιστα σε δημόσια υπηρεσία, το θεωρείς αναμενόμενο και λες και πάλι καλά...

Η ώρα περνάει και είμαστε στο 40, όταν η κυρία που είναι μπροστά στην υπάλληλο του ΙΚΑ και εκείνη τη στιγμή εξυπηρετείται, αρχίζει να διαφωνεί με την υπάλληλο, υψώνουν τις φωνές τους και για να μην τα πολυλογώ, παραλίγο να πιαστούν στα χέρια ( δεν αστειεύομαι). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, επειδή μπαινοέβγαινα στην αίθουσα, δεν ήμουν σίγουρη για το ποια από τις δύο είχε δίκιο (μετά ήταν που κατάλαβα).

 `Ερχεται επιτέλους η σειρά μου (τα 17 λεπτά είχαν γίνει κάτι λιγότερο από μία ώρα) και μου τυχαίνει η υπάλληλος που λίγο πριν είχε τσακωθεί με την πιο πάνω κυρία."Ωχ", λέω από μέσα μου και προχωρώ προς το μέρος της. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

-Καλημέρα σας.

-Καμία απάντηση, είναι σκυμμένη σε κάτι χαρτιά και βάζει υπογραφές μανιωδώς.

-Θα ήθελα να κάνω μία ερώτηση.

-Σας ακούω.

-Το όνομα της μικρής μου κόρης, δεν είναι καταχωρημένο στο σύστημά σας, παρότι είναι κανονικά γραμμένο στο βιβλιάριο της. Φαίνεται ακόμα σαν αβάπτιστο.

-Και ούτε πρόκειται να καταχωρηθεί από εδώ, εμείς δεν κάνουμε καταχωρήσεις 

-Μάλιστα, που πρέπει να απευθυνθώ;

-Δεν ξέρω.

-Τί εννοείται;

-Σας είπα, δεν κάνουμε καταχωρίσεις.

-Το κατάλαβα, δε θέλω να καταχωρίσετε το όνομα, πείτε μου μόνο που να απευθυνθώ.

-Δεν ξέρω κυρία μου, δεν κάνουμε καταχωρίσεις νέων μελών.

Εκνευρίζομαι πολύ

-Υπάρχει κάποιος που να ξέρει, ο προϊστάμενος του τμήματος ίσως; (σε έντονο ύφος)

-Λείπει σήμερα και σας εξήγησα, δεν κάνουμε καταχωρίσεις (επίσης σε έντονο ύφος)

Περιττό να πω ότι δεν πήρα απάντηση, της είπα ότι δεν ξέρει να κάνει τη δουλειά της, όχι ότι την ενόχλησε βέβαια και έφυγα. 

Φυσικά και ήμουν έξαλλη με αυτή τη συμπεριφορά και στο δρόμο αναπόφευκτα έκανα τη σύγκριση του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Αν εγώ που είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, τολμήσω να υψώσω τη φωνή μου ή να ειρωνευτώ ή να αδιαφορήσω για τη δουλειά μου, θα έχω μεγάλο πρόβλημα και σίγουρα δε θα σκεφτώ να το επαναλάβω. Βέβαια η εν λόγω υπάλληλος είναι μία τυχαία περίπτωση αδιάφορου και αγενούς υπαλλήλου και δεν είναι όλοι έτσι. Δυστυχώς όμως, δεν είναι και λίγοι όσοι είναι έτσι και διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το αν θα εξαλειφθεί ποτέ αυτό το φαινόμενο.

Για ένα πάντως είμαι σίγουρη, μπορεί να μην αντιλήφθηκα από την αρχή τον καβγά που περιέγραψα παραπάνω, αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία για το ποιός τον προκάλεσε.