`Οχι άλλο άγχος...

via Pinterest

Χθες το πρωί, στο γυμναστήριο, είχαμε μία συζήτηση με τις μαμάδες και τις υπόλοιπες κυρίες που τα παιδιά τους έδιναν φέτος πανελλήνιες. Η μία κυρία ήταν φιλόλογος σε ιδιωτικό σχολείο, και έλεγε ότι τα θέματα των Αρχαίων Ελληνικών ήταν τόσο δύσκολα, που και η ίδια μόνο με τις λεξιλογικές της σημειώσεις μπόρεσε μετά από μία ώρα να  μεταφράσει το άγνωστο κείμενο. Επίσης ανέφερε ότι ο γιος της, που έδινε Μαθηματικά, είχε τόσο δύσκολα θέματα, που προκάλεσαν την αντίδραση και της Μαθηματικής Εταιρείας.

Η δεύτερη κυρία ήταν δασκάλα και το παιδί της φέτος πάει στην Α' Γυμνασίου. `Ελεγε λοιπόν, ότι όλο το χειμώνα ήδη από φέτος, η ζωή τους περιστρεφόταν γύρω από το σχολείο και τα διαγωνίσματα. "Δε μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε πιο δημιουργικά τα Σαββατοκύριακα μας, γιατί πάντα έγραφε" είπε και ένιωσα κάτι να με πλακώνει.

Πραγματικά, παρόλο που ως οικογένεια, ακόμα απέχουμε απ' όλη αυτή τη φρενίτιδα των φροντιστηρίων και των πανελληνίων και των συνεχόμενων εξετάσεων, θυμήθηκα το δικό μου άγχος και των γονιών μου όταν έδινα πανελλήνιες. `Ετσι και οι δικοί μου, δε θυμάμαι να βγαίνουν ούτε για μία βόλτα, κάθονταν και έδιναν κι αυτοί τις δικές τους πανελλήνιες ... γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο, οι πανελλήνιες και ίσως αυτό να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, σε καταξιώνουν σ' ένα κοινωνικό σύστημα απολύτως διαβρωμένο και αναξιοκρατικό.

Περνάς ατελείωτες ώρες διαβάσματος, χωρίς να έχεις επαφή με βιβλιοθήκη (!!!) την οποία και συναντάς για πρώτη φορά ως πρωτοετής πια στη σχολή σου. Μαθαίνεις απέξω ημερομηνίες και γεγονότα, τύπους, συνιστώσες και αλγεβρικές εξισώσεις και δεν έχεις κάνει ποτέ ένα πείραμα στο ανύπαρκτο χημείο του σχολείου.

Βρίσκεσαι μετά από πολύ κόπο και έξοδα στο πανεπιστήμιο, νιώθεις ότι έχεις εκπληρώσει τα όνειρά σου και φυσικά και τα όνειρα των γονιών σου (γιατί δε σου φτάνει το δικό σου άγχος, κουβαλάς και το δικό τους) και σου ζητούν να αναλύσεις ένα κείμενο και να τεκμηριώσεις κριτικά μία ερώτηση και αρχίζει το γλέντι. Γιατί εδώ δεν υπάρχουν λύσεις σε βοηθήματα, ούτε παπαγαλίζεις μία απάντηση απέξω και τη γράφεις την άλλη μέρα.

Εν ολίγοις, σου ζητούν να κάνεις κάτι για το οποίο δεν έχεις εκπαιδευτεί, μπαίνεις σε άγνωστα νερά και όλα αυτά μπορεί να σε απαγοητεύσουν, όπως ακριβώς συνέβη και με τα χιλιάδες παιδιά που δεν "έγραψαν" στα Μαθηματικά και στα Αρχαία.

Τόσα χρόνια λοιπόν εκτρέφουμε με όλες μας τις δυνάμεις ένα σύστημα παράλογο. Απίθανα θέματα εξετάσεων, λες και οι μαθητές δεν πρέπει να εξετάζονται στο επίπεδο γνώσεων που τους προσφέρει το σχολείο και στη συνέχεια να ανακαλύπτουν ότι τελικά ήταν απροετοίμαστοι γι' αυτό που τους περιμένει στα αμφιθέατρα.

`Ολ' αυτά τα χρόνια, να αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να γίνει αλλαγή, όχι μόνο στο σύστημα των πανελληνίων, αλλά και στο γενικότερο εκπαιδευτικό σύστημα και όλ' αυτά τα χρόνια, να συντηρούμε μία άρρωστη και ψυχοφθόρα κατάσταση για όλους και κυρίως για τους μαθητές, που τους κάνουμε να πιστεύουν ότι όλη τους η ζωή κρίνεται από μία τρίωρη εξέταση!!!

Αν θέλω οι κόρες μου να σπουδάσουν; Ναι το θέλω ακόμα κι αν πρόκειται να ακολουθήσουν διαφορετικό επαγγελματικό προσανατολισμό, από αυτό που θα σπουδάσουν και από τώρα προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι το να σπουδάσουν θα πρέπει να είναι ένας στόχος στη ζωή τους. `Ομως θέλω να μορφωθούν πολύπλευρα, να αποκτήσει η σκέψη τους ευελιξία και να μάθουν να ψάχνουν πίσω από τις λέξεις.
 Δεν αντέχω άλλο αυτή τη στείρα αναπαραγωγή γνώσεων που καθόλου δεν τροφοδοτεί το πνεύμα και μας στέλνει στα πανεπιστήμια πραγματικά σαν ψάρια έξω από το νερό. `Οπου βέβαια εκεί αναμένουμε να γίνει το θαύμα, το οποίο όμως δε συντελείται, γιατί και η κατάσταση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων στη χώρα μας είναι επιεικώς για γέλια ή για κλάματα (ας διαλέξει ο καθένας ό,τι του ταιριάζει περισσότερο), αλλά εδώ ανοίγουμε άλλο πονεμένο και πολύπαθο κεφάλαιο της Ελληνικής Εκπαίδευσης....

Επεισοδιακό Ξεκίνημα.

via Pinterest

Η πρώτη μας χρονιά, τελικά, δεν ξεκίνησε τόσο ομαλά. Η μεγάλη μου κόρη από αύριο αλλάζει σχολείο, θα έρθει εδώ στο σχολείο της γειτονιάς μας και θα είναι μαζί με τους φίλους και συμμαθητές της από το νήπιο. 

Είχε την τύχη, αρχές Ιουνίου να κληρωθεί σε Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο και όλοι χαρήκαμε πολύ, γιατί θεωρείται καλό σχολείο και περιζήτητο. Βέβαια τί θα πει "καλό" σχολείο και πώς ο καθένας το εννοεί είναι μεγάλη συζήτηση. Για 'μένα, όπως έχω ξαναγράψει, καλό είναι το σχολείο εκείνο που οι δάσκαλοι αποτελούν πρότυπο και έμπνευση για τους μαθητές τους, που τους δίνουν ερεθίσματα και βοηθούν στην ανάπτυξη της κριτικής τους σκέψης, γιατί το τυπικό μέρος της διδασκαλίας σε όλα τα σχολεία θα επιτευχθεί, η πνευματική καλλιέργεια όμως σε πολύ λίγα.

Το θέμα είναι ότι πήραμε μία απόφαση, θέλουμε να πιστεύουμε την καλύτερη για το παιδί μας και ελπίζουμε όλα να πάνε καλά. Από αύριο λοιπόν, ξανά σε νέο σχολείο, με καινούργια δασκάλα, αλλά παρέα με τις αγαπημένες μας φίλες, που αρχικά είχαμε στεναχωρηθεί πολύ που θα τις αποχωριζόμασταν. 

Καλή Χρονιά λοιπόν Πρωτάκι μου!!

Η πρώτη μέρα στο μεγάλο σχολείο!!

`Εχω πολύ καιρό να γράψω και με στενοχωρεί αυτό, γιατί το blog το έφτιαξα για να μπορούν οι κόρες μου, μετά από χρόνια να έχουν αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία. Επειδή λοιπόν ξεκινά ένα πολύ σπουδαίο κεφάλαιο στη ζωή της μεγάλης μου κόρης, θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατό πιο τακτική και να τηρήσω την υπόσχεσή μου.

`Εφτασε λοιπόν η πρώτη μέρα του " μεγάλου σχολείου " που λέει και η μικρούλα μας και υπήρχε μεγάλη χαρά από το πρωί σήμερα. `Ηδη από το προηγούμενο βράδυ είχε αποφασίσει τί θα φορέσει και το πρωί σηκώθηκε αμέσως με το που της μίλησα. Σε όλη τη διαδρομή φλυαρούσε χαρούμενα και είχε μεγάλη ανυπομονησία να δει το σχολείο της από κοντά.

Η αλλαγή φέτος πολύ μεγάλη. Πάει σε ένα νέο σχολείο, μεγαλύτερο (στα δικά της μάτια αχανές) και δε γνωρίζει κανέναν (οι φίλες της είναι σε άλλο σχολείο) και όλο αυτό περίμενα ότι δε θα το διαχειριζόταν τόσο καλά, δεδομένου ότι είναι ένα παιδί χαμηλών τόνων και όχι ιδιαίτερα κοινωνικό. Ωστόσο, με διέψευσε ευχάριστα γιατί πάνω απ' όλα είναι στο χαρακτήρα της να προσαρμόζεται στις καταστάσεις εύκολα, έστω κι αν μέσα της νιώθει διαφορετικά.

Αύριο θα πάρουμε την τσάντα μας μαζί, θα τη γεμίσουμε βιβλία και θα μπούμε σε αυτό τον όμορφο κόσμο των μαθητικών χρόνων, που εύχομαι να είναι δημιουργικός και να έχει τέτοιους εκπαιδευτικούς σε όλη τη μαθητική της πορεία, που να μην της προσφέρουν μόνο στείρα γνώση, αλλά να την εμπνεύσουν με το έργο και την προσωπικότητά τους.

Από αύριο λοιπόν η πρώτη μέρα στο μεγάλο σχολείο !!!

Από την Τροία ... έως το 1940

Καθόμαστε στο τραπέζι με τη μεγάλη μου κόρη και συζητάμε πώς πέρασε η μέρα μας, μας λέει εκείνη: " Σήμερα στο σχολείο μιλήσαμε για τον Τρωικό Πόλεμο".

"Για τον Τρωικό Πόλεμο;" τη ρωτάμε ταυτόχρονα και ο μπαμπάς της κι εγώ με απορία, δεδομένου ότι πλησιάζει η γιορτή της 25ης Μαρτίου "... και τί είπατε;"

"Μιλήσαμε για τους ήρωες που πολέμησαν στην Τροία".

"Ποιοι ήταν αυτοί;" την ξαναρωτάμε.

"Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Αθανάσιος Διάκος". Εδώ αρχίζουμε να χαμογελάμε και εκεί που ανοίγω το στόμα μου για να της εξηγήσω ότι τα έχει μπερδέψει λίγο με προλαβαίνει και λέει τελείως αυθόρμητα.

"Η πατρίδα μας κινδύνευε από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς και αυτοί οι άνθρωποι μας έσωσαν". 

Το γέλιο ήρθε αυθόρμητα από εμάς αυτή τη φορά...

Το νηπιαγωγείο μας.

Φέτος λοιπόν η μεγάλη μου πάει στο νηπιαγωγείο και αν αυτή είναι η πρόβα τζενεράλε, πρίν το "μεγάλο σχολείο", τότε έχω βάσιμες υποψίες πως όλα θα εξελιχθούν ομαλά στη σχολική της ζωή. Μετά από ένα μήνα, έχει προσαρμοστεί τελείως, μιλά με ενθουσιασμό για τις δασκάλες της, που είναι και οι δύο εξαιρετικές και το πιο σημαντικό για 'μένα, δεν κλαίει πια, όπως έκανε τα τελευταία δύο χρόνια στον Παιδικό Σταθμό.

Η θητεία της στον Παιδικό δεν ήταν καθόλου εύκολη. Αν εξαιρέσουμε τον πρώτο μισό χρόνο, από εκεί κι έπειτα όλα έγιναν δύσκολα. Κάθε πρωί έκλαιγε κι εγώ έφευγα με μαύρη καρδιά για τη δουλειά, γιατί ήξερα ότι το παιδί μου για να κλαίει κάτι γίνεται εκεί που το ενοχλεί. Είναι βέβαια από τη φύση της τρομερά ευαίσθητη και αυτό πρέπει να το δουλέψουμε πολύ.

Φέτος όμως, τέλος οι δασκάλες που φωνάζουν και κυρίως τέλος οι ανιαρές και ατελείωτες ώρες του Παιδικού Σταθμού. Εκεί, ειδικά πέρυσι, δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να ζωγραφίζουν, θα μου πει κανείς και τί άλλο να κάνουν 4 χρονών παιδάκια. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να κάνουν κάτι πιο βιωματικό, όπως φέτος που η δασκάλα τους τους έφερε σταφύλια, τα έλιωσαν με τα χεράκια τους, έβαλαν το απόσταγμα του σταφυλιού σ' ένα μπουκάλι για να γίνει ξύδι και μετά πήγαν στην κουζίνα κι έφτιαξαν μουσταλευριά!!!

Επίσης, στο νήπιο έχουν μία δανειστική βιβλιοθήκη και κάθε Παρασκευή δανείζονται ένα βιβλίο, το οποίο πρέπει μέσα στο Σαββατοκύριακο να το διαβάσουν, να ζωγραφίσουν μία εικόνα που τα εντυπωσίασε περισσότερο και μετά, πάντα με τη βοήθεια των γονιών, να γράψουν τον τίτλο του βιβλίου, ποιός τους το διάβασε και την ημερομηνία. `Ετσι τα παιδιά μαθαίνουν ν' αγαπούν τα βιβλία, εξοικειώνονται με τα γράμματα και οι γονείς, πράγμα εξίσου σημαντικό, με αυτό τον τρόπο, συμμετέχουν στη μαθησιακή διαδικασία των παιδιών τους.

Σε λίγες μέρες, θα πάνε και την πρώτη τους εκδρομή, στο Μουσείο της Παλιάς Βουλής και ανυπομονώ να δω με τί εντυπώσεις θα γυρίσει πίσω.

Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν να αγαπάς τη δουλειά σου και τα παιδιά, να έχεις φαντασία και πολλή υπομονή. Ξέρω πως δεν είναι εύκολο να έχεις να διαχειριστείς 20 παιδιά, με διαφορετικά βιώματα και από διαφορετικά οικογενειακά περιβάλλοντα, αλλά πρέπει να το κάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αυτή ίσως να είναι από τις πιο δύσκολες δουλειές που υπάρχουν... γι' αυτό κάποτε την έλεγαν λειτούργημα.

http://www.pinterest.com/pin/361062095096045097/