Ο Σεπτέμβριος των γενεθλίων.

Για 'μας ο Σεπτέμβριος έχει μια γλύκα διαφορετική. Δεν είναι μόνο ότι περιμένουμε με ανυπομονησία να ανοίξουν τα σχολεία, δεν είναι ότι περιμένουμε να δούμε και πάλι τις φίλες μας, είναι ότι ανυπομονούμε για τα πάρτυ γενεθλίων μας.
Δύο πριγκίπισσες, δύο πάρτυ λοιπόν. `Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η χαρά τους που θα έρχονταν οι φίλες τους στο σπίτι ήταν απερίγραπτη και εκδηλώθηκε σε δύο πράξεις, γιατί η διαφορά τους είναι 11 μέρες ( τα χρόνια τα κρύβουμε), αρά το ένα πάρτυ ακολουθεί το άλλο.
Κουράστηκα πολύ αλλά χαλάλι τους, γιατί είναι και οι δυο υπέροχες. Ευγενικές, καλόκαρδες, ευαίσθητες, προσπαθούν κάθε μέρα όλο και περισσότερο για να κάνουν το καλύτερο που μπορούν και να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους ( που δεν είναι και λίγες για την ηλικία τους) και αυτό μου φτάνει.
`Αλλωστε, τι περισσότερο να θέλεις όταν τα παιδιά σου έχουν υγεία, έχουν φίλους και είναι χαρούμενα.
`Αντε και του χρόνου θα το κάψουμε πάλι κορίτσια....

Πότε μεγάλωσαν τόσο;

Φέτος στα γενέθλιά τους κάναμε διπλό πάρτυ, η καθεμία με τις φίλες της και νομίζω το ευχαριστήθηκαν πολύ.Της μικρής το πρώτο μέρος εκτυλίχθηκε στον κήπο, έπαιξαν, έτρεξαν, γέλασαν και πέρασαν όμορφα, όπως όλα τα παιδάκια που κλείνουν τα 6 και όμως ακόμα, ευτυχώς, διασκεδάζουν όπως όταν ήταν τρία. Της μεγάλης στο σπίτι εξ ολοκλήρου, άλλωστε δεν είναι πια παιδιά, 9 χρονών κοπέλες, άλλα ενδιαφέροντα σε αυτή την ηλικιακή ομάδα !!!!

Φέτος άργησα να τους γράψω την καθιερωμένη ανάρτηση, αλλά θέλω να τους πω ότι κάθε χρόνο τις καμαρώνω όλο και περισσότερο και τις χαίρομαι που μεγαλώνουν χαρούμενα. Θέλω να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, να έχουν υγεία και ν' αγαπά η μία την άλλη, γιατί η αδελφική αγάπη και υποστήριξη, όπως φυσικά και αυτή των γονιών προς τα παιδιά τους, δε συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο.

Από του χρόνου ίσως να καθιερώσω να τους παίρνω συνέντευξη στα γενέθλιά τους....

Ας σταματήσει κάποιος το χρόνο (μέρος Β)

via pinterest https://gr.pinterest.com/pin/356910339203950537/

`Οπως κάθε Σεπτέμβριο, έτσι και φέτος τον περιμέναμε με ανυπομονησία, όχι μόνο γιατί ανοίγουν τα σχολεία και μετά τις καλοκαιρινές διακοπές τα κορίτσια αγωνιούν για τη μέρα εκείνη, αλλά και γιατί είναι τα γενέθλιά τους.

Κάθε χρόνο λοιπόν κάναμε ένα κοινό πάρτυ και για τις δύο, αλλά φέτος τα πράγματα άλλαξαν. Η μεγάλη μου κόρη ζήτησε να κάνει το πάρτυ μόνη της, γιατί ήθελε να καλέσει τις φίλες της. `Ετσι καταλήξαμε να οργανώσουμε 2 πάρτυ, με διαφορά 10 ημερών και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα σπίτι άνω κάτω ( λογικό), μία μαμά κατάκοπη ( επίσης λογικό) και 2 υπέροχα πλασματάκια ( τα κορίτσια μου) χαρούμενα και ευχαριστημένα.

Ο μήνας λοιπόν έκλεισε πανηγυρικά, με τούρτα χειροποίητη, μπαλόνια πολλά και παιδικά γέλια. Το κορίτσι μου έκλεισε τα 8 και είναι σα να μεταμορφώθηκε από παιδί σε δεσποινίδα. Εξακολουθεί να είναι το γλυκό και ήσυχο πλασματάκι, που ήταν πάντα, αλλά κάτι έχει αλλάξει...

Στο αυτοκίνητο δε ζητά να ακούσει πια τα παιδικά cd, που άκουγε μέχρι πριν λίγο καιρό, εγκατέλειψε την τσάντα με τις πριγκίπισσες που είχε για το σχολείο, όπως και το πάπλωμα, το οποίο χάρισε στην αδελφή της και για δώρο γενεθλίων ζήτησε να τρυπήσει τ' αυτιά της.

Την παρακολουθώ να μεταμορφώνεται και η συγκίνηση μέσα μου μεγαλώνει ...  μπορεί να σταματήσει κάποιος το χρόνο παρακαλώ;

Ας σταματήσει κάποιος το χρόνο (μέρος Α)

via https://gr.pinterest.com/pin/356910339203149523/

Το προηγούμενο Σάββατο έκλεισε τα πέντε ... πραγματικά αν με ρωτήσει κάποιος πότε πέρασαν πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου 2011 δε θα ξέρω τί ν' απαντήσω.

Πάει πια στο νήπιο, είναι η μασκότ του σπιτιού και για την ηλικία της έχει απίστευτο χιούμορ. Επίσης είναι πεισματάρα, ακατάστατη και λίγο ζηλιάρα, όπως λέει και η ίδια αν της ζητήσεις να περιγράψει τον εαυτό της.

Το Σάββατο κάναμε το πάρτυ της, στη διάρκεια του οποίου μου είπε 2-3 φορές "είναι το πιο χάλιο πάρτυ που έχω κάνει" και άλλες 4-5 "είναι το πιο τέλειο πάρτυ μου", ανάλογα με το αν συμφωνούσε ή διαφωνούσε με την αδερφή της, την ξαδέρφη της και τα άλλα παιδάκια, κάθε φορά που αποφάσιζαν να κάνουν κάτι.

Είναι παιδί απρόβλεπτο, μπορεί να αρνηθεί να κάνει κάτι όταν της το ζητήσεις και μετά από λίγο μόνη της να κάνει αυτό για το οποίο αρνιόταν πεισματικά να συνεργαστεί λίγα λεπτά πριν. 

`Ολες της οι αντιδράσεις είναι δυναμικές, διεκδικεί τη θέση της στο χώρο και δεν ησυχάζει αν δεν την κατοχυρώσει. Είναι πάντα η μικρή της παρέας, μιας κι ακόμα δεν έχει τις δικές της σταθερές φίλες, αλλά δε διανοείται στην παρέα κανείς να την υποτιμήσει.

Σήμερα μου δήλωσε όλο χαρά ότι θα γίνει σεφ και ζαχαροπλάστης όταν μεγαλώσει, θα ζει στην Αγγλία σ' ένα σπίτι με κήπο και θα έχει ένα σκυλάκι.

"Μαμά, θα έρχεσαι να με βλέπεις;" με ρώτησε κι εγώ βούρκωσα, όχι γιατί το παιδί μου σχεδιάζει τη ζωή του μακριά από 'μένα, αλλά γιατί ξαφνικά είδα τα χρόνια να περνούν αστραπιαία και μ' έπιασε αυτή η συγκίνηση που νιώθω κάθε χρόνο στα γενέθλια των παιδιών μου, όταν συνειδητοποιώ ότι το χρόνο δεν τον σταματάει κανείς...

Επτά και κάτι ...

via Pinterest

Πέρασαν δύο μήνες από τα γενέθλιά της και δεν πρόλαβα να της γράψω ούτε μία ευχή. Νιώθω άσχημα και πολλές τύψεις γι' αυτό, όπως και για πολλά άλλα τον τελευταίο καιρό.

Τη βλέπω να μεγαλώνει και θέλω να σταματήσω το χρόνο. Είναι πια 7 και είναι απλά υπέροχη, όσο υπερβολικό και στερεότυπο κι αν ακούγεται αυτό, όταν το λέει μία μάνα για το παιδί της.

Είναι υπάκουη, ευγενική και πολύ ευαίσθητη καρδούλα. Βέβαια, έχουμε και τις κακές μας στιγμές, αλλά γι'αυτές φταίω κυρίως εγώ, γιατί οι αντιδράσεις και τα λόγια των γονιών υποκινούν αντίστοιχα την όποια συμπεριφορά του παιδιού. Ποτέ δε φταίνε τα παιδιά για τίποτα, σε όποια ηλικία κι αν είναι γιατί φέρονται, σκέφτονται και πράττουν όπως ακριβώς έχουν μάθει.

Αν κάνω μια ευχή για τα έβδομα γενέθλιά σου θα είναι να σε μεγαλώσουμε ώστε να γίνεις ανεξάρτητη, να έχεις αυτοπεποίθηση και να είσαι δίκαιη με τους ανθρώπους που θα συναντήσεις στη ζωή σου..

Σ΄αγαπάμε πολύ.

Τέσσερα και κάτι ...

via pinterest

Τεσσάρων ετών και 8 ημερών επισήμως από τις 17 Σεπτεμβρίου το μικρό μου λουκουμάκι. Ατίθασο, ζωηρό, πολύ χαϊδεμένο και απίστευτα τρυφερό. `Εκλεισε τα τέσσερα και το στοματάκι της δε σταματάει να τραγουδά και να λέει ιστορίες ( τις περισσότερες φορές φανταστικές) όλη την ημέρα, non-stop.
`Εχει αδυναμία στο μπαμπά της και όταν έρχεται από τη δουλειά, παίρνει φόρα και πέφτει επάνω του με δύναμη φωνάζοντας "μπαμπάκααα μουυυ". Την αδελφή της, την παρακολουθεί σε ό,τι κι αν κάνει και ό,τι πει εκείνη είναι νόμος. 
`Ομως είναι και απίστευτη ζουζούνα. Το μυαλό της είναι συνέχεια στη σκανταλιά. Αν δεν της δώσεις σημασία ή δεν της ικανοποιήσεις μία επιθυμία της τη στιγμή που θέλει, ξέρει πως να σου τραβήξει την προσοχή και να σε κάνει να το ξανασκεφτείς.
Να μερικά δικά της καμώματα, που άλλοτε με τρελαίνουν και άλλοτε με ξετρελαίνουν.
Το πρωί που πάμε στον παιδικό, συνήθως κρατιέται από το πόδι μου, κλαίει και αρνείται να μπει στην τάξη της, μέχρι να δει τη δασκάλα της. 
Το καλοκαίρι, με τη δίχρονη μικρή της αδελφής μου ήταν συνέχεια σε κόντρα. Τώρα που έφυγαν και γύρισαν στο Μόναχο, το λουκουμάκι μου λέει: " Μαμά, πρέπει να πάμε στο Μόναχο, το κοριτσάκι μας είναι μόνο του" και παίρνει μία έκφραση λυπημένη.
`Οταν αρρώστησε ο παππούς της και μπήκε στο νοσοκομείο για επέμβαση, ρωτούσε συνέχεια πως είναι και όταν γύρισε στο σπίτι, ήταν εκεί και τον περίμενε και όλο πήγαινε κοντά του και κουλουριαζόταν επάνω του σα γατάκι.
Τις προάλλες μας επισκέφτηκε μία συγγενής που είναι γιατρός. Καθίσαμε λοιπόν στο τραπέζι να φάμε και η μικρή δε έτρωγε (κατά την προσφιλή της συνήθεια), άρχισα λοιπόν να της λέω τα γνωστά περί ανάπτυξης και δύναμης και επειδή δεν έπιαναν της είπα: " Αν θέλεις ρώτα και τη Μ. που είναι γιατρός" και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος.
"Μ. είσαι γιατρός;"
"Ναι"
"Α, ωραία κι εγώ είμαι ακτινίατρος"
Την ημέρα των γενεθλίων της ο νονός και η νονά της, της έκαναν δώρο ένα ποδήλατο. Φυσικά, κατέβηκε αμέσως στον κήπο για να κάνει βόλτα, χτυπούσε το κουδουνάκι και έκανε απίστευτη φασαρία από τη χαρά της. Το βράδυ τη ρώτησα ποιο ήταν το δώρο που της άρεσε περισσότεροκαι ήμουν σίγουρη για την απάντηση.
"Η Μπάρμπι που μου πήρες, για να βάζω μέσα το σαμπουάν μου" (ένα μπουκαλάκι που χρησιμοποιείται για αφρόλουτρα και σαμπουάν, με τη φιγούρα της Μπάρμπι).
"Δεν ήταν το ποδήλατο;" τη ρώτησα παραξενεμένη.
"Το ποδήλατο ήταν, αλλά δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω".
Ξέρω είναι το πιο γλυκό παιδί του κόσμου και είναι δικό μου!!!

`Εξι χρόνια πριν... ( και κάτι μέρες)

`Εχουν περάσει μέρες από τα γενέθλιά σου, αλλά μια το πάρτυ και η προετοιμασία του, μια το ένα μια το άλλο, σήμερα μόνο κατάφερα να σου γράψω.

Θέλω λοιπόν να σου πω ότι κάθε χρόνο μαζί σου, γιορτάζω κι εγώ τα γενέθλιά μου ως μαμά και σ' ευχαριστώ γι΄αυτό και σε καμαρώνω κάθε μέρα και σου εύχομαι να έχεις τύχη και υγεία στη ζωή σου. 

Επίσης επειδή ξέρω πόσο σου αρέσει αυτό το τραγούδι στο αφιερώνω με όλη μου την ψυχή και ελπίζω να είσαι πάντα χαρούμενη...

17 Σεπτεμβρίου 2011

`Οχι, δεν είναι λάθος ημερομηνία, απλώς σήμερα γύρισα τρία χρόνια πίσω. Ξαναθυμήθηκα τη φουσκωμένη μου κοιλίτσα και την αγωνία μου, να τελειώσει και αυτή η καισαρική και να τη δω επιτέλους από κοντά, να τη γνωρίσω, να την αγκαλιάσω...

Παναγία μου πώς τρέχει έτσι ο χρόνος, κάθε πρωί που την ξυπνάω για να πάμε στον Παιδικό, ανοίγει τα ματάκια της και με παράπονο μου λέει "δε θέλω να πάω στο σχολείο... θέλω να μείνω μαζί σου" και βουρκώνει. `Ενας Θεός ξέρει πώς κρατιέμαι και δεν της λέω πως δε θα την πάω σχολείο, ούτε κι εγώ θα πάω στη δουλειά και θα μείνουμε μαζί στο σπίτι να παίξουμε. Μετά μπαίνει σε εφαρμογή  το project πίνω γάλα-ντύνομαι (επί δύο για να μην ξεχνιόμαστε), ψάχνω κλειδιά σπιτιού, κλειδιά αυτοκινήτου, πορτοφόλι, τσάντες και φύγαμεεε επιτέλους!!

Τότε είναι που προχωρά μπροστά, κρατώντας την τσάντα της και σκέφτομαι ότι μόλις χτες έσπρωχνα το καροτσάκι και φρόντιζα οπωσδήποτε να έχω μαζί μου πιπίλα, μωρομάντηλα και πάνες. Τώρα η βρεφική τσάντα έχει αντικατασταθεί από την Πέπα το γουρουνάκι, το σακίδιο με τα ροδάκια που μέσα έχει μία αλλαξιά ρούχα και εσώρουχα, ενώ το απόγευμα εμπλουτίζεται με κάποια καλλιτεχνική δημιουργία της, αφηρημένης ακόμα τέχνης.

Νιώθω ότι μεγαλώνει και δεν την προλαβαίνω, δεν κατάλαβα πότε έφτασε τα τρία, έγινε κοριτσάκι και αυτό το μαρτυρούν τα πάντα επάνω της, η όψη της, η ομιλία της, οι τρόποι της... τα πάντα.

Να ζήσεις μωρό μου και χρόνια πολλά

μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά

παντού να σκορπίζεις της γνώσης το φως

και όλοι να λένε να μία σοφός.

Σήμερα που γίνεσαι πέντε ...

http://catchmyparty.com/photos/1366398

Σήμερα που γίνεσαι πέντε, θέλω να σου ευχηθώ να έχεις υγεία, τύχη και να είσαι πάντα χαρούμενη.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα νιώθω μεγάλη συγκίνηση και όσο περνούν τα χρόνια το συναίσθημα αυτό μεγαλώνει, όπως μεγαλώνει και η αγάπη μου για 'σένα. 

`Ηθελα να σου γράψω πολλά απόψε, με την ελπίδα κάποτε να τα διαβάσεις, αλλά δεν έχει νόημα γιατί οι λέξεις δε μου φτάνουν και γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμα για αν καταλάβεις κάτι που μόνο μια μάνα θα καταλάβαινε...εκείνη η μέρα ήταν η μία, από τις δύο πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.

Χρόνια Πολλά καρδούλα μου!!

`Εγινε δύο χρονών !!!

http://www.pinterest.com/pin/222154194088790221/

Αυτή τη στιγμή κοιμάται, ύστερα από μια κουραστική μέρα. Σήμερα έγινε δύο χρονών και έσβησε τα κεράκια της περίπου πέντε φορές. " `Ελα μαμά ... πάλι" έλεγε συνέχεια και έδειχνε τον αναπτήρα, ζητώντας ν' ανάψω ξανά τα δύο κεράκια στην τούρτα της, ενώ χτυπούσε χαρούμενη παλαμάκια. 

Είναι πανέξυπνη, απαιτητική και εξαιρετικά ζωηρή. Δε δέχεται το όχι σαν απάντηση και δεν παραδίδεται ποτέ αμαχητί. Για εκείνη όλα επιτρέπονται και η περιέργειά της δε γνωρίζει όρια. Είναι και πολύ τρυφερή και ευαίσθητη και με το δικό της μοναδικό τρόπο έχει κλέψει την παράσταση, όσο για την πιο συγκινητική στιγμή της ημέρας ήταν το πρωί, όταν ξύπνησαν και οι δύο και η μεγάλη την αγκάλιασε της έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και της είπε: "Αυτό είναι από 'μένα για τα γενέθλιά σου".

Πέρασαν λοιπόν δύο χρόνια και ανυπομονώ για τα υπόλοιπα που έρχονται...

Κουπεπέ...

Πριν ενάμιση μήνα γέννησε η αδερφή μου ένα πολύ πολύ όμορφο κοριτσάκι (και αυτό το γράφω εντελώς αντικειμενικά, είναι το τρίτο πιο όμορφο μωρό που έχω δει). Δυστυχώς προς το παρόν μπορούμε να τη δούμε μόνο μέσω skype, αλλά οι δικές μου έχουν ενθουσιαστεί με την ξαδερφούλα τους. Η μικρή αγκαλιάζει την οθόνη και της φωνάζει "φούλα μου, μωλό μου", η μεγάλη είναι πιο σοβαρή και περιορίζεται σε φιλιά πεταχτά μέσω οθόνης.

Χθες λοιπόν το απόγευμα κάποια στιγμή κι ενώ μιλούσαμε μέσω skype, η μπέμπα ξύπνησε και έκλαψε, πήγε η αδερφή μου την πήρε αγκαλιά και την έφερε κοντά στον υπολογιστή να τη δούμε. Λέω στη δική μου τη μικρή "Στείλε ένα φιλάκι στην ξαδερφούλα σου και πες της να μην κλαίει" κι εκείνη πάει κοντά στην οθόνη, σηκώνει το χεράκι της και της λέει: " Κουπεπέ-κουπεπέ". Μας έκανε όλους να γελάσουμε πολύ και μας ξάφνιασε με τον αυθορμητισμό της, αλλά και με το γεγονός ότι κατάλαβε τι έπρεπε να πει. 
Αύριο κλείνει τα δύο και φυσικά δε μπορώ να μην αναρωτηθώ το γνωστό και χιλιοειπωμένο: "Μα πότε πέρασαν κιόλας δύο χρόνια;"

Πέρασαν κιόλας ... τέσσερα χρόνια !

  

28 Σεπτεμβρίου 2008, ημέρα Κυριακή και ώρα 08:25 το πρωί. Αυτή η ημερομηνία με έχει σημαδέψει, όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, όταν για πρώτη φορά γίνονται γονείς.

Μετά από τόσα χρόνια και όλα τα θυμάμαι ξεκάθαρα και πολύ έντονα. Είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να γεννηθεί και γκρίνιαζα στο γιατρό μου από την 36η εβδομάδα, να με βάλει στο χειρουργείο, αφού η μικρή μου δεν εννοούσε με τίποτα "να πάρει στροφή".

`Ηταν το πιο μικρό πλασματάκι που είχα δει ποτέ στη ζωή μου. `Ενα ολοστρόγγυλο κεφαλάκι και δέρμα άσπρο και απαλό, σα φρατζολάκι που μόλις έχει βγει από το φούρνο και είναι μαλακό και λαχταριστό.

Τώρα πια είναι η μεγάλη μου η κόρη. Πεισματάρα, ευαίσθητη και πολύ χαδιάρα . Απολάμβάνει το ρόλο της μεγάλης αδελφής κι έχει δείξει μεγάλη ωριμότητα, για την ηλικία της, σχετικά με τον ερχομό του μωρού, αν και ώρες ώρες ζηλεύει. Αύριο θα κάνει το ντεμπούτο της στο μπαλέτο και είναι ενθουσιασμένη. 

Μεγαλώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο και όταν την κοιτάζω σκέφτομαι ότι μαζί της, εκείνη την Κυριακή,  άλλαξε η ζωή μου οριστικά.`Ηταν η  πρώτη μέρα της καινούργιας μου ζωής.

Χρόνια Πολλά μωρό μου!!

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος ... (έγινε ενός έτους!)

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011, θυμάμαι ότι κατά τις 22:20 ήρθαν και με πήραν από το δωμάτιο και στις 23:10 μπήκε ο γιατρός μου στο χειρουργείο. Φοβομουν πολύ και είχα άγχος, ο γιατρός το κατάλαβε. "Φαβάσαι;" με ρώτησε και του έγνεψα καταφατικά. 

Σε όλη τη διάρκεια της καισαρικής δε μπορούσα να σκεφτώ τίποτα, το μυαλό μου ήταν σα να είχε αδειάσει από κάθε σκέψη, περίμενα μόνο πότε θα ακούσω το κλάμα της. Ξαφνικά, μου φάνηκε ότι από τη στιγμή που είχε έρθει ο γιατρός, μέχρι εκείνη την ώρα, είχε περάσει πολύς χρόνος και με έπιασε μια ανυπομονησία. Σε σχέση με την πρώτη μου καισαρική νόμιζα ότι αυτή καθυστερούσε πολύ. Στην Ιουλία (η μεγάλη μου κόρη) είχε μπει ο γιατρός και σε δέκα λέπτα είχα ακούσει το κλάμα το μωρού, τώρα νόμιζα ότι είχε περάσει μισός αιώνας τουλάχιστον. Πάνω λοιπόν που ήμουν έτοιμη να ρωτήσω τί γίνεται και καθυστερούν τόσο...άκουσα το πρώτο της κλάμα.

Της έκοψαν το λώρο και την έφεραν κοντά μου. Η μαία την ακούμπησε στο μάγουλό μου και μπόρεσα με δυσκολία να γυρίσω και να της φιλήσω τα χειλάκια,μύριζε τόσο όμορφα...

Γεννήθηκε στις 23:30 μόλις είκοσι λεπτά μετά τον ερχομό του γιατρού και σήμερα γιορτάσαμε τα πρώτα της γενέθλια.

Προσπαθεί να περπατήσει και όλη μέρα τρέχουμε από πίσω της να μην πέσει και χτυπήσει πουθενά, γιατί η περιέργειά της έχει χτυπήσει κόκκινο. Πιάνεται από παντού και τρελαίνεται να σκαρφαλώνει. `Ομως το πιο ωραίο σε αυτό τον πρώτο χρόνο της κοινής μας ζωής ήταν όταν λέει "Μααμαά" και γέρνει το κεφαλάκι της στον ώμο μου κάθε απόγευμα που γυρίζω από τη δουλειά .

Χρόνια Πολλά καρδούλα μου! Να είσαι γερό και τυχερό παιδάκι. Σ' αγαπάμε πολύ!