Αρχές Δεκεμβρίου βρεθήκαμε για λίγες μέρες στην αδερφή μου στο Μόναχο. Πήγαμε για να δούμε τη μπέμπα μας, που τώρα πια είναι 5 μηνών και μόλις μας είδε έκανε κάτι γελάκια και χαρές σα να μας είχε ξαναδεί. Ειδικά με την Ιουλία ενθουσιάστηκε, όπως και το παιδάκι μου μαζί της. Η κόρη μας, σα μεγάλη ξαδελφούλα έπαιζε μαζί της, καθόταν συνεχώς δίπλα της και όταν πήγαμε σ' ένα τεράστιο παιχνιδάδικο για να της πάρει δώρο η αδελφή μου για τα Χριστούγεννα, διάλεξε μία κούκλα μωρό, που την ονόμασε Ραφαέλα ( όπως την ξαδελφούλα της).
Είναι η δεύτερη φορά που επισκεπτόμαστε το Μόναχο και για άλλη μια φορά διαπιστώσαμε πόσο όμορφο είναι. Είδαμε τις περίφημες Χριστουγεννιάτικες αγορές, απολαύσαμε βόλτα με τα ποδήλατα και βγάλαμε υπέροχες φωτογραφίες.
Στο Εμπορικό Κέντρο Pepp όπως είναι στολισμένο εξωτερικά. Ο στολισμός εσωτερικά φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες και ήταν πραγματικά απίστευτος.
Μία μακέτα μιας πόλης που τη διατρέχει σιδηρόδρομος
Ο αγαπημένος Ρούντολφ
Ο εντυπωσιακός στολισμός της οροφής του εμπορικού κέντρου
Από τις πιο όμορφες χριστουγεννιάτικες αγορές, είχε σπιτάκια με αναπαράσταση παραμυθιών
Η κοκκινοσκουφίτσα
Χάνσελ & Γκρέτελ
Η είσοδος στη χριστουγεννιάτικη αγορά στο κέντρο του Μονάχου, μπροστά στο περίφημο Δημαρχείο
Santa Claus is coming to town...
Σ' ένα από τα σπιτάκια έπαιζαν ωραία jazz μουσική
Το Δημαρχείο στολισμένο
Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες από το παιχνιδάδικο, το οποίο ήταν απίθανο. `Ηταν 2όροφο, με όλων των ειδών τα παιχνίδια σε απίστευτη ποικιλία, από λούτρινα και κουκλάκια, μέχρι playmobil, lego, παζλ, κατασκευές, μηχανοκίνητα και ό,τι μπορεί να επιθυμήσει η καρδιά ενός παιδιού. Οι μέρες όμως πέρασαν γρήγορα και τώρα περιμένουμε το Μάρτιο που θα έρθουν οικογενειακώς η αδελφή μου για λίγες μέρες. Περάσαμε υπέροχα και ελπίζω η κόρη μας να έχει στις αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας αυτό το χριστουγεννιάτικο ταξίδι μας στο όμορφο Μόναχο
Τα κορίτσια μου επέστρεψαν από τις φετινές μίνι διακοπές τους. Ο μπαμπάς μας έχει άδεια τώρα και είναι όλη μέρα μαζί τους. Γέμισε ξανά το σπίτι μας φωνές και γέλια και μικρά πατουσάκια που τρέχουν από 'δω κι από 'κει. Η αλήθεια είναι ότι τους πήρε λίγες μέρες να προσαρμοστούν ξανά στο διαμέρισμα, ειδικά της μικρής, εε.. δεν είναι και λίγο πράγμα από την αυλή και την ελευθερία του χωριού να περιορίσουν την ενεργητικότητά τους σε τέσσερις τοίχους.
Τις κοιτάζω και δεν τις χορταίνω, έχουν μεγαλώσει πολύ, έχουν ψηλώσει, τα μαλλάκια τους μάκρυναν και η μεγάλη περισσότερο, έχει γίνει σοκολατένια, γιατί έκαναν και καμιά εικοσαριά μπάνια.
Καθώς τις χαζεύω έτσι, πολλές φορές νιώθω σαν το φωτογράφο που έχει την καλύτερη θέση για να τραβήξει τις πιο υπέροχες φωτογραφίες σ' ένα σπουδαίο γεγονός και δεν ξέρει από που ν' αρχίσει ή εξίσου αγχωτικό, δεν ξέρει αν θα προλάβει να απαθανατίσει όλες τις στιγμές...
`Εχω πολλές τύψεις για τις ώρες που χάνω μακριά τους και ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες να πάρω κι εγώ την άδειά μου και να είμαι μαζί τους όλη μέρα, κάθε μέρα...
`Οταν τα κορίτσια μου λείπουν από το σπίτι, αυτό μοιάζει τόσο άδειο, που δε θέλω να κάθομαι μέσα καθόλου. `Ολο και βρίσκω κάποια δικαιολογία για να βγω έξω, ακόμα και όταν έχω μια κουραστική μέρα στη δουλειά.
Ωστόσο, εκτός από το αίσθημα μοναξιάς που μου δημιουργεί η απουσία τους, έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ τη σχέση μας, τα λάθη μου και τι πρέπει να κάνω για να με βοηθήσω και αντίστοιχα να τις βοηθήσω.
Η μεγάλη μου κόρη όσο μεγαλώνει και διαμορφώνει το χαρακτήρα της, με εκπλήσσει ευχάριστα άλλοτε με την ωριμότητά της και άλλοτε με αιφνιδιάζει δυσάρεστα με τις αδικαιολόγητες εκρήξεις θυμού και τότε είναι που η δόλια μάνα αρχίζει να αναρωτιέται :"Τί δεν κάνω σωστά; Γιατί το παιδί μου φέρεται τόσο εγωιστικά;" Τελικά μήπως τα κάνω όλα λάθος;
Δεν έχω απάντηση στο ερώτημα ούτε θετική ούτε αρνητική. Ξέρω ότι κάνω πολλά λάθη μαζί της, γιατί είναι η πρώτη μου κόρη κι εγώ μαζί της αντιμετωπίζω οποιαδήποτε κατάσταση για πρώτη φορά. Παρόλ' αυτά προβληματίζομαι και όσο προβληματίζομαι τόσο περισσότερο μπερδεύομαι...
Πρίν λίγες μέρες είχα μία συζήτηση με τη μαμά των φιλενάδων της κόρης μου (είναι δύο κοριτσάκια δίδυμα που είναι κολλητές φίλες με τη δικιά μου). Μιλούσαμε λοιπόν και συμφωνούσαμε ότι σήμερα τα παιδιά με τον τρόπο που μεγαλώνουν μπερδεύονται, άλλα λέει η μαμά, ο μπαμπάς εξ ορισμού πιο ελαστικός, άλλα θα κάνει ο παππούς και η γιαγιά ή η κυρία που προσέχει το παιδί.
Επομένως, δεν υπάρχει μία σειρά και αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, γιατί ο καθένας από τους εμπλεκόμενους είναι διαφορετικός άνθρωπος. Ακόμα κι αν έχει συμφωνηθεί ένας κοινός τρόπος αντιμετώπισης σε κάποιο αίτημα, (π.χ. θέλει σοκολάτα πριν το φαγητό) κανείς από τους παραπάνω δε θα αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο, γιατί ο καθένας έχει διαφορετικό χαρακτήρα. `Ετσι όμως το παιδί μπερδεύεται και γίνεται κακομαθημένο.
Πραγματικά δεν ξέρω με τί τρόπο να τις μεγαλώσω...είναι σωστό να έχουν μία μαμά που δουλεύει, γυρίζει με νεύρα στο σπίτι, έχει ή θα αποκτήσει πολύ σύντομα βεβαρημένο ψυχολογικό ιστορικό και μονίμως τσακώνεται με τη γιαγιά και τον παππού και τον μπαμπά, γιατί ό, τι κι αν λέει δεν εισακούγεται...
Δεν ξέρω τι πρότυπο μάνας είμαι ή αν είμαι καν πρότυπο για τα παιδιά μου...αλλά για τον εαυτό μου σίγουρα δεν είμαι. Θα ήθελα να μη χάνω στιγμές από την καθημερινότητά τους καθώς μεγαλώνουν, θα ήθελα επίσης να μην έτρεχα σαν τρελή σέρνοντας τις μικρές πίσω μου για να προλάβουμε το μπαλέτο, για παράδειγμα, γιατί τότε η εξωσχολική δραστηριότητα αντί για ευχαρίστηση γίνεται ανάθεμα για όλους.
Τέλος θα ήθελα να είχα κουράγιο το βράδυ να τις διαβάζω περισσότερα από ένα παραμύθια, αλλά συνήθως κλείνουν τα μάτια μου...
Η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου. Σα μικρό παιδάκι κι εγώ χαίρομαι αυτές τις μέρες, μολονότι πάντα υπήρχε ένα αίσθημα μελαγχολίας πολύ έντονο.
Η μεγάλη μου η κόρη από φέτος αντιλαμβάνετα πια συνειδητά τα Χριστούγεννα. Περιμένει πώς και πώς τον `Αγιο Βασίλη. `Εχουμε φτιάξει κουλουράκια εδώ και δύο εβδομάδες και ανυπομονεί να του αφήσει το ποτήρι με το γάλα και τα κουλουράκια την καθιερωμένη βραδιά πριν την άφιξή του. Ζητά πότε το ένα και πότε το άλλο δώρο, ενώ η μικρή κοιτάζει το χριστουγεννιάτικο δέντρο και χτυπά τα χεράκια της από χαρά. Ευτυχώς το τελευταίο είναι ακόμα στη θέση του, γιατί είχα μια ανησυχία αν θα βγάλει τις γιορτές, καθότι η μικρή μας προέκυψε μεγάλο καλικατζαράκι και δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
Χαίρομαι που είμαστε όλοι καλά, που είμαστε μαζί και τα κοριτσάκια μας μεγαλώνουν και είναι χαρούμενα. Θέλω αυτές οι μέρες να περάσουν ήρεμα και η καινούργια χρονιά να μας βρει πιο αισιόδοξους.
Τα κοριτσάκια μας λειπούν στο χωριό για διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά και αυτό είναι μεν καλό γι' αυτά, γιατί έχουν χορτάσει μπάνια και παιχνίδι, από την άλλη είναι κακό για 'μάς, γιατί μας λείπουν πολύ. Τα Σαββατοκύριακα κατεβαίνουμε και τις βλέπουμε και όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε, δε μπορούμε να ξεκολλήσουμε.
Αυτό που παρατηρήσαμε είναι ότι η συμπεριφορά της μεγάλης μας έχει αλλάξει. `Εχω γράψει πολλές φορές ότι είναι ένα υπάκουο παιδί, αυτά τα ωραία όμως συνέβαιναν ... last year (κατά τη γνωστή διαφήμιση). Τώρα χτυπάει το πόδι κάτω, όταν δε γίνεται το δικό της και αντιγράφει τα ξαδέρφια της σε ό,τι κι αν κάνουν σε ό,τι κι αν πουν. Ειδικά με την ξαδερφούλα της που έχουν την ίδια ηλικία, η ταύτιση είναι άνευ προηγουμένου.
Το τρομερό όμως στην όλη ιστορία είναι πως τα παιδιά παρασύρουν το ένα το άλλο, στο να κάνουν αυτό που δεν πρέπει, π.χ.: θα περπατήσει η μία ξυπόλητη, θα το κάνει και η άλλη, θα φάει με τα χέρια η μία, θα το κάνει και η άλλη.
Γιατί ποτέ τα παιδάκια δεν παρασύρουν το ένα το άλλο στο να κάνουν αυτό που επιτρέπεται, π.χ.: να μην περπατάνε ξυπόλητα στην αυλή, να τρώνε σα μικρά ανθρωπάκια και όχι σα γουρουνάκια και άλλα πολλά παρόμοια.
Αυτό το ερώτημα βασάνιζε τις μαμάδες τις δικές μας (γιατί κι εμείς τα ίδια κάναμε) και όπως φαίνεται θα βασανίζει πολλές γενιές μαμάδων ακόμα...
